[ฟ้าคราม]
หมอเรียวพาผมแอบย่องออกจากห้องนอนของธารามาก่อนที่สว่างผมรู้สึกอบอุ่นและซึ้งใจมากที่เขาคอยปลอบใจผมในเวลาที่ผม้าใครสักคนแบบนี้แต่ผมก็ยังไม่วายคิดมากเื่ครอบครัวของผมอยู่ดี เพราะตอนนี้ผมสับสนไปหมดแล้วผมไม่เข้าใจเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวของผมกันแน่ ยิ่งเมื่อนึกถึงเื่ที่น้าอรทำแล้วผมยิ่งสับสนเข้าไปใหญ่ เพราะน้าอรเลี้ยงดูผมกับน้องมาั้แ่พวกเราอายุยังไม่ถึงสิบขวบด้วยซ้ำไปแต่สิ่งที่ผมเห็นเมื่อคืนนี้มันกลับสวนทางกับสิ่งที่ควรจะเป็
กว่าแปดปีที่ผ่านมาผมเฝ้าสงสัยมาตลอดว่าทำไมบางทีน้าอรดูแปลก ๆ หลายอย่างบางครั้งเวลาผมถามเื่ของพ่อกับแม่ของผม น้าอรจะตอบไม่ได้เลยหรือตอบไม่ตรงคำถามแต่ทุกครั้งเธอก็จะอ้างว่าเธอจำไม่ได้บ้าง จำผิดบ้าง เพราะเื่มันผ่านมานานแล้วบางทีน้าอรจะชอบเดินเร็วมาก ซึ่งมันดูผิดกับนิสัยที่เรียบร้อยของน้าอรมาก เพราะเมื่อก่อนน้าอรของผมเธอจะไม่เดินเร็วแบบนี้แต่เธอจะเดินช้า ๆ แบบผู้ดีมากกว่า
และรวมถึงเื่ที่น้าอรมีความสัมพันธ์กับธาราอย่างไร้ยางอายด้วยแถมเธอยังบอกว่าเธอเคยมีอะไรกับผมแล้วครั้งหนึ่งซึ่งเื่นี้ผมไม่เคยรู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าเธอกับผมเคยมีอะไรกันตอนไหนและเมื่อไหร่
ผมนั่งก้มหน้ากุมขมับอยู่บนเตียงนอนของผมโดยมีหมอเรียวคอยโอบกอดผมอยู่ไม่ห่างซึ่งผมกับหมอเรียวไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลยั้แ่เราออกจากห้องของธารามา จนกระทั่งหมอเรียวต้องเป็ฝ่ายชวนผมคุยก่อนผมคิดว่าเขาคงจะรู้สึกอึดอัดมากกับบรรยากาศที่เงียบงันแบบนี้และหมอเรียวก็ถามผมถึงเื่แฟนของผมเมื่อแปดปีที่แล้ว
"คุณฟ้าครามครับ? คุณเคยบอกผมว่าแฟนของคุณที่ชื่อน้องเรียวคนนั้น? เขาตายไปแล้วเมื่อแปดปีที่แล้วใช่หรือเปล่าครับ?"
"ครับ...ทำไมอยู่ ๆคุณถึงถามเื่เขาขึ้นมาในเวลานี้ล่ะคุณก็รู้ว่าผมกำลังสับสนเื่ของน้าอรอยู่"
ผมถามหมอเรียวกลับไปอย่างไม่ค่อยพอใจนักเพราะว่าผมไม่มีอารมณ์ที่จะรื้อฟื้นอดีตตอนนี้ แต่เขาก็ยังเซ้าซี้ผมต่อโดยการถามผมออกมาพร้อมออกความเห็นต่าง ๆ นา ๆ
"เอ่อ!ผมรู้ครับ แต่ผมคิดว่าบางทีเื่นี้อาจจะเกี่ยวข้องกันก็ได้นะครับคุณจำได้ไหมครับที่วันก่อนคุณบอกผมว่า…น้าอรของคุณเป็คนนำร่างของน้องเรียวไปฝังไว้ที่สุสานนอกเมืองด้วยตัวเองน่ะ"
หมอเรียวนั่งเท้าคางรอฟังตอบจากผมอย่างตั้งใจจนผมต้องถามเขากลับไปอย่างไม่เข้าใจ
"ครับ...แล้วมันเกี่ยวอะไรกับน้าอรนำร่างของน้องเรียวไปฝังเหรอครับ?"
"อืม...ผมคิดว่าถ้าน้าอรของคุณเชื่อถือไม่ได้จนถึงขั้นแอบมีอะไรกับหลานแท้ๆ ของตัวเองแบบนี้บางทีในหลุมศพอาจจะไม่มีร่างของน้องเรียวอยู่ในนั้นอย่างที่เธอบอกคุณก็ได้นะครับหรือบางทีอาจจะมีร่างของใครสักคนที่ไม่ใช่ร่างของน้องเรียวก็ได้เพราะหลังจากเกิดอุบัติเหตุคราวนั้นคุณเองก็ไม่ได้เห็นศพของน้องเรียวด้วยตาตัวเองไม่ใช่เหรอครับ?"
หมอเรียวยังคงนั่งเท้าคางอยู่เหมือนเดิมเพื่อรอฟังความคิดเห็นจากผมและผมก็ถามเขากลับไปอย่างไม่ค่อยพอใจนักว่า
"หมอเรียว? คุณคงจะไม่ได้หมายความว่า...คุณ้าให้ผมไปขุดสุสานของน้องเรียวขึ้นมาดูหรอกใช่ไหมครับ?"
ผมจ้องหน้าหมอเรียวอย่างไม่เข้าใจและหมอเรียวก็ให้เหตุต่อไปว่า
"คุณฟ้าครามครับ...บางทีถ้าหากมันจำเป็จริงๆ คุณอาจจะต้องทำแบบนั้นนะครับ"
ผมกับหมอเรียวนั่งคุยกันอยู่บนเตียงนอนของผมจนสว่างจากนั้นผมก็บอกให้หมอเรียวรีบไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วก็เตรียมตัวลงไปทานอาหารเช้าพร้อมกับครอบครัวของผมเพราะครอบครัวของผมจะมีกฎว่าในตอนเช้าก่อนที่ทุกคนจะออกจากบ้านทุกคนต้องไปนั่งทานอาหารร่วมกันทุกเช้า
หมอเรียวพยักหน้าเข้าใจ ก่อนที่เขาจะรีบเดินเข้าห้องน้ำเพื่อไปจัดการธุระส่วนตัวของเขาเช่นเดียวกับผมผมเองก็เดินเข้าห้องน้ำอีกห้องเพื่อเข้าไปทำกิจส่วนตัวของผมเหมือนกันหลังจากที่พวกเราเสร็จธุระส่วนตัวแล้วผมกับหมอเรียวก็เดินลงไปชั้นล่างเพื่อไปร่วมทานอาหารเช้ากับทุกคน และพอผมไปถึงโต๊ะผมก็เห็นธารานั่งรออยู่ก่อนแล้ว
พอธาราเห็นหมอเรียวเดินมาพร้อมกับผมธาราก็รีบลุกขึ้นและรีบเลื่อนเก้าอี้ให้หมอเรียวพร้อมกับเอ่ยปากเชิญหมอเรียวนั่งด้วยท่าทางอิ่มอกอิ่มใจ
ครืด
“หมอเรียวเชิญนั่งครับ”
ตอนแรกหมอเรียวมีท่าทีอิดออดนิดหน่อยเหมือนไม่อยากนั่งผมเลยพยักหน้าบอกหมอเรียวเพื่อเป็การส่งสาญว่า...ให้เขาไปนั่งข้างธารา จากนั้นหมอเรียวก็เดินไปนั่งลงข้างๆ ธารา ส่วนผมก็เดินไปนั่งลงหัวโต๊ะประจำตำแหน่งของผม
และเมื่อทุกคนมาพร้อมแล้วทุกคนก็ลงมือรับประทานอาหารเช้า และในขณะนั้นธาราเอ่ยถามหมอเรียวด้วยท่าทางสงสัยว่า
"หมอเรียวมาแต่เช้าจังเลยนะครับ?มาหา...ฟ้าครามเหรอครับ? "
หมอเรียวไม่ได้ตอบคำถามของธาราแต่หมอเรียวก้มหน้าลงและชำเลืองมองผมนิดหน่อยคล้ายกับกำลังปรึกษาผมทางสายตาอยู่ผมจึงรีบตอบคำถามของธาราแทนหมอเรียวออกไปเสียงเรียบ
"พอดีหมอเรียวเขาเป็ห่วงนายมากเขาก็เลยมาแต่เช้าเพื่อมาถามข่าวนายน่ะ เอ่อ...แล้วนายกลับมาั้แ่เมื่อไหร่เหรอ?"
"จำไม่ได้...พอดีเมื่อคืนเมา"
ธาราตอบผมกลับมาด้วยน้ำเสียงห้วนๆ ก่อนที่เขาจะก้มหน้าลงไปทานอาหารเช้าของเขาต่อโดยไม่สนใจผมอีกผมจึงแกล้งถามธาราออกไปทั้ง ๆ ที่รู้คำตอบอยู่แล้วว่า
"อืม...แล้วทำไมวันนี้ไม่เห็นน้าอรลงมาทานอาหารเช้าล่ะน้าอรไปไหนเหรอ? "
"ไม่รู้"
ธาราตอบผมแบบส่ง ๆเหมือนไม่อยากจะตอบ แล้วเขาก็เงียบไปเลย
"เอ่อ...ถ้างั้นเราทานกันเลยก็แล้วกันนะไม่ต้องรอน้าอรหรอก สายแล้ว"
ผมพูดออกไปลอย ๆ แก้เก้อก่อนที่ผมจะก้มหน้าก้มตาทานอาหารเช้าของผมต่อ แต่ผมยังไม่ได้ตักข้าวใส่ปากด้วยซ้ำเพราะหมอเรียวก็รีบยื่นกระดาษทิชชู่ให้กับผมพร้อมกับบอกผมว่า
"ทิชชู่...คือ...ปากคุณเลอะครับ"
หมอเรียวยื่นทิชชูเข้ามาจ่อปากผม
ผมใมากที่หมอเรียวยื่นกระดาษทิชชู่ให้กับผมผมมองเลยผ่านหมอเรียวไปสบตากับธาราทันทีด้วยความใ เพราะผมเกรงว่าธาราจะไม่พอใจและมันก็เป็อย่างที่ผมคิดไว้ไม่มีผิดเมื่อธาราวางช้อนกระทบถ้วยกาแฟ
เพล้ง!!!
แล้วธาราก็ลุกขึ้นจากที่นั่งของเขาก่อนที่เขาจะเดินออกจากบ้านไปทันทีส่วนผมก็รีบวางช้อนและรีบวิ่งตามไอ้น้องชายเอาแต่ใจออกไปจนถึงหน้าบ้านซึ่งตอนนี้ธาราสตาร์ทรถยนต์และนั่งอยู่ในรถเรียบร้อยแล้ว
แต่ผมก็รีบวิ่งไปขวางทางรถของธาราเอาไว้พร้อมกับกระชากประตูรถฝั่งคนขับออก แล้วผมก็ลากแขนธาราออกจากรถก่อนที่ผมจะตวาดธาราออกไปเสียงดัง
"ธารา? นายจะขี้หงุดหงิดมากเกินไปแล้วนะ...ทำไมอยู่ๆ นายต้องลุกออกจากโต๊ะอาหารมาแบบนี้ เสียมารยาทรู้ไหม? ...นายก็เห็นไม่ใช่เหรอว่าเรามีแขกอยู่หมอเรียวเขาอุตส่าห์มาถามข่าวนายถึงบ้านเพราะเขาเป็ห่วงนายนะแล้วทำไมนายไม่ให้เกียรติเขาบ้าง"
"แขกของนายมากกว่ามั้งเพราะฉันเห็นอยู่ว่าเขาเดินลงมาพร้อมกับนาย และออกมาจากห้องนอนของนายหึ...คิดว่าฉันโง่จนดูไม่ออกหรือไงว่าหมอเรียวค้างคืนกับนายที่นี่"
ธาราเงยหน้าขึ้นมาจ้องตาผมนิ่งเพื่อกดดันผม และผมก็พยายามที่จะหาข้ออ้างกับเขาออกไป
"ธารา? คือ...พ...พี่"
แต่ผมนึกและพูดอะไรไม่ออกเลยนอกจากอ้ำอึ้งอย่างเดียว
"ฟ้าคราม? พอกันทีพอสักทีกับนิสัยขี้ขโมยของนาย ฉันไม่อยากทนต่อไปอีกแล้วต่อไปนี้เราต่างคนต่างอยู่เถอะ ต่อไปนี้ฉันจะไม่ยุ่งเื่ของนายกับหมอเรียวอีกแต่นายก็ห้ามยุ่งเื่ของฉันเหมือนกัน"
ธาราพูดจาเด็ดขาดมากจนผมใจเสีย แต่ผมก็พยายามที่จะรั้งธาราเอาไว้ด้วยการบอกความจริงใจของผมออกไป
"ไม่นะธาราฉันไม่ได้้าให้เราเป็แบบนี้ นายก็รู้ว่าเรามีกันอยู่แค่สองพี่น้องฉันก็แคร์นายมากนายก็รู้ไม่ใช่เหรอ ฉันเป็ห่วงนายมากนะที่ฉันอดทนและทำทุกอย่างอยู่ทุกวันนี้ก็เพื่อนายทั้งนั้นนะ นายเข้าใจฉันไหมธารา?"
"หึ...นายน่ะเหรอทำเพื่อฉัน...ที่นายทำอยู่ทุกวันนี้นายก็ทำเพื่อตัวนายเองทั้งนั้นไม่ใช่หรือไง?แต่ฉันก็ไม่เคยเรียกร้องอะไรจากนายเลย ไม่ว่าจะเป็ทรัพย์สมบัติหรือมรดกของพ่อแม่และฉันก็จำได้ว่าั้แ่เกิดมาฉันไม่เคยเรียกร้องอะไรจากนายเลยแต่สิ่งเดียวที่ฉันเคยขอนายตลอดมาฉันขอเพียงแค่อย่างเดียว...แค่อย่ายุ่งกับคนของฉันได้ไหม? แค่นี้นายทำให้ฉันได้ไหมห๊ะ? เลิกยุ่งกับเขาได้ไหม? เลิกยุ่งกับหมอเรียวสักทีได้ไหมห๊ะ? แค่นี้นายทำเพื่อฉันได้ไหม? แค่เลิกยุ่งกับคนของฉัน...นายทำได้ไหม?ห๊ะ "
ธารากำหมัดของเขาแน่นพร้อมกับทุกพวงมาลัยรถเพื่อระบายอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่นของเขา
"ได้...ฉันจะเลิกยุ่งกับเขาฉันจะไม่ยุ่งกับเขาอีก แต่นายอย่าเกลียดพี่ไปมากกว่านี้ได้ไหม? พี่ขอแค่ให้ความสัมพันธ์ของเราสองพี่น้องแน่นแฟ้นขึ้นกว่าเดิมได้ไหมธาราพี่ขอได้ไหม...ขอได้ไหมว่าอย่าเกลียดพี่มากไปกว่านี้อีกเลย...ได้ไหม?"
"หึ...ถ้านายเลิกยุ่งกับหมอเรียวฉันก็จะเลิกเกลียดนาย"
ธารายกยิ้มเยาะเย้ยผมเหมือนกับว่าเขาไม่เชื่อว่าผมจะทำได้
"ตกลง...พี่จะเลิกยุ่งกับเขา"
แต่สุดท้ายผมก็ตัดสินใจตอบเขาออกไปด้วยคำพูดที่ชัดถ้อยชัดคำ
"ดี"
ผมตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวว่าผมจะเลิกยุ่งเกี่ยวกับหมอเรียวผมจะไม่ติดต่อ ไม่สนใจเขาอีกต่อไปถึงแม้ผมจะรู้สึกห่วงใยความรู้สึกของเขามากแค่ไหนก็ตามผมจะทำทุกอย่างที่ธารา้า เพราะผมอยากทำหน้าที่พี่ชายที่ดีเพื่อธาราสักครั้ง...
*****
sundog
1K
