ณ จวนท่านเสนาฯ
“ในวันพรุ่งนี้พ่อจะจัดการแข่งขันวาดภาพ แต่งกลอน และเล่นดนตรีระหว่างว่าที่พระชายาทั้งสอง เ้าอยากไปดูมั้ยล่ะชิงชิง” ท่านเสนาฯ ไม่อยากให้ลูกสาวเบื่อ
“ไม่ล่ะท่านพ่อ ข้าเบื่อแล้ว ข้าฝึกมาเยอะแล้ว เลยเห็นจนเบื่อแล้วค่ะ” ชิงชิงทำสีหน้าผะอืดผะอม
“อะไรนะ เ้าไปเรียนรู้มาจากที่ไหน” ท่านเสนาฯ แปลกใจ
“ข้าหนีท่านป้าไปเที่ยวที่วัดิต้าอยู่บ่อยๆ แล้วได้ไปเรียนกับท่านซือไท่ค่ะ” ชิงชิงกล่าว
“เ้านี่ชอบหนีเที่ยวมาั้แ่เด็กๆ แล้วล่ะสิ” ท่านเสนาฯ ส่ายหน้า
“ก็เวลาที่ข้าอยู่ที่บ้านท่านป้า ข้าอิจฉาบรรดาบุตรชายของท่านป้านี่คะ” ชิงชิงแสดงสีหน้าเศร้าหมอง
“พ่อขอโทษ ตอนนั้นพ่อไม่มีทรัพย์สินใดๆ เลยไม่สามารถเลี้ยงดูเ้าได้” ท่านเสนาฯ รู้สึกผิด
“แต่ตอนนี้ท่านพ่ออย่าส่งข้ากลับไปเลยนะคะ เพราะท่านป้า เอ่อ จะส่งข้าไปแต่งงานกับเศรษฐีท่านนึง” ชิงชิงยอมเผย
“พ่อเข้าใจแล้ว ที่แท้เ้าก็หนีการแต่งงานนี่เอง” ท่านเสนาฯ กล่าว
“มันเป็การคลุมถุงชนนี่คะ” ชิงชิงไม่อยากแต่งงาน
“แต่ผู้ใหญ่ก็ย่อมมองเห็นอยู่แล้วว่า ผู้ชายคนนั้นเหมาะกับเ้า” ท่านเสนาฯ เข้าข้างพี่สาว
“เปล่า ชายคนนั้นเป็ลูกแหง่ติดแม่ ร่ำรวยเพียงอย่างเดียว แต่วันๆ ไม่ได้ช่วยทางบ้านทำมาหากินสักนิด หากข้าเข้าไปอยู่ ข้าคงได้ถูกใช้งานเยี่ยงทาสแน่นอน” ชิงชิงมองการณ์ไกล
“อะ ก็ได้ พ่อจะไม่ส่งเ้าไป ตกลงมั้ย” ท่านเสนาฯ กล่าว
“งั้น วันพรุ่งนี้ข้าขอไปพบพี่เจินหลินได้มั้ยคะ” ชิงชิงขออนุญาต
“ทำไมเ้าต้องไปพบนางด้วย” ท่านเสนาฯ สงสัย
“ข้าอยากให้นางสอนข้าพายเรือค่ะ” ชิงชิงกล่าว
“ข้าไม่เข้าใจว่าเ้าจะเรียนรู้ไปทำไม” ท่านเสนาฯ สงสัย
“ข้าอยากท่องเที่ยวตามผืนน้ำด้วยตัวเองไงท่านพ่อ” ชิงชิงอยากชมท้องน้ำ
“เอาเถอะ ข้าอนุญาต แต่ต้องรีบกลับมาให้ทันข้าวเย็นล่ะ อีกอย่างเ้าไม่ควรพาฮูหยินของท่านเฉียนฟงไปไกลมาก ไม่เช่นนั้นเ้าอสูรนั่นต้องเขม่นเ้าอย่างแน่นอน” ท่านเสนาฯ รู้จักนิสัยอสูรนั่นเป็อย่างดี
“รับรองค่ะท่านพ่อ ข้าจะรีบกลับบ้านให้เร็วที่สุด” ชิงชิงกล่าว
******************************************
ณ ท่าเรือ
“ข้าแปลกใจที่เ้าสนใจเื่การพายเรือ” เจินหลินกล่าวพร้อมกับพายเรือให้
“ข้าอยากเรียนรู้การพายเรือก็จริง แต่ความจริงข้าอยากท่องเที่ยวตามผืนน้ำค่ะพี่เจินหลิน” ชิงชิงสารภาพ
“อะก็ได้ งั้นเมื่อถึงกลางน้ำแล้วข้าจะเปลี่ยนให้เ้าเป็คนพาย” เจินหลินกล่าวยิ้มๆ
“ขอบคุณค่ะพี่เจินหลิน” ชิงชิงสูดความสดชื่นของบรรยากาศรอบด้าน
ชิงชิงเป็คนหัวไว เรียนรู้รวดเร็ว ไม่เท่าไหร่นางก็พายเรือเป็ บัดนี้นางสามารถพายเรือข้ามไปอีกฟากหนึ่งได้แล้ว
“พวกเรารีบพายเรือกลับกันเถอะ ชิงชิง” เจินหลินกล่าว
“ช้าก่อนพี่เจินหลิน เหมือนข้าจะเห็นคนรู้จัก พวกเราไปแอบดูกันเถอะ” ชิงชิงตาไวมาก
“พวกเขาเป็ใคร” เจินหลินขึ้นฝั่งแล้วเดินตามชิงชิงก็พบกองทัพทหารโดยมีผู้หญิงคนหนึ่งเป็ผู้นำ
“องค์หญิงเสี่ยวยี่ น้องสาวของท่านอ๋อง แห่งแคว้นเยี่ยค่ะ” ชิงชิงตอบอย่างมั่นใจ
“อะไรนะ พวกเขามาทำอะไรที่นี่” เจินหลินใ
“พวกเราไปแอบดูกันเถอะพี่เจินหลิน” ชิงชิงพาเจินหลินไปหลบอยู่หลังพุ่มไม้ใหญ่
พวกนางแอบดูพฤติกรรมขององค์หญิงและพรรคพวก บัดนี้องค์หญิงได้ลักลอบเข้ามายังแคว้นจู่เสียน พร้อมกับขนกล่องลึกลับอะไรสักอย่างเข้ามาด้วย
“เหตุใดองค์หญิงถึงไม่ส่งทูตเข้าไปกราบทูลฝ่าาอย่างเป็ทางการนะ” เจินหลินสงสัย
“นางต้องไม่ประสงค์ดีแน่” ชิงชิงกล่าว
“ทำไมล่ะ ครั้งก่อนท่านอ๋องแห่งแคว้นเยี่ยยังช่วยพวกเราปราบกองทัพปิศาจเลยนะ” เจินหลินกล่าว
“นั่นเพราะท่านชนะดวลเหล้าไม่ใช่หรือ” ชิงชิงเคยได้ยินข่าวเช่นกัน
“นั่นก็มีส่วน แต่เป็เพราะท่านอ๋องทรงรักษาสัจจะด้วย” เจินหลินนับถือท่านอ๋องมาก
“ท่านอ๋องทรงเป็ผู้มีคุณธรรมก็จริง แต่องค์หญิงซึ่งเป็พระขนิษฐาทรงเป็คนชอบเอาชนะ และท่านอ๋องก็ทรงตามพระทัยองค์หญิงด้วย” ชิงชิงกล่าว
“งั้นพวกเรารีบกลับกันก่อนเถอะ คงต้องรีบปรึกษาท่านกุนซือ เอ้ย ท่านเสนาฯ ก่อน” เจินหลินกล่าว
“กลับก็ได้ค่ะ พี่เจินหลิน เพราะไม่งั้นพี่เฉียนฟงได้บีบคอข้าตายแน่ ฐานพาฮูหยินเขาเถลไถลแบบนี้” ชิงชิงกล่าวแซว
“เ้าก็ช่างพูดเกินไป” เจินหลินหน้าแดง
“ข้าไม่พูดเกินไปหรอกท่าน นั่นไงสามีของท่านมารับท่านแล้ว” ชิงชิงชี้ได้ที่เรือที่กำลังจอดเทียบท่า
เมื่อผู้หญิงทั้งสองเดินไปถึงที่ท่าเรือ เจินหลินก็เลยกล่าวท้วงสามี
“ทำไมท่านพี่ไม่อยู่ที่วังเพื่อชมการแข่งขันล่ะ พายเรือตามข้ามาทำไม” เจินหลินกล่าว
“555 เขากลัวท่านไปหาลูกน้องทั้งห้าไงล่ะพี่เจินหลิน” ชิงชิงกล่าวอย่างรู้ทัน
“ข้าเห็นเ้าพายเรือออกมานานแล้ว ข้าเลยมาตามเพราะเป็ห่วงเ้า” เฉียนฟงพูดกลบเกลื่อน แต่ความจริงเป็ไปตามที่ชิงชิงพูด
“เดี๋ยวข้าก็กลับแล้วท่านพี่” เจินหลินกล่าว
“งั้นรีบขึ้นเรือกันเถอะ” เฉียนฟงไม่อยากเสียเวลา
“เอ่อ พี่เจินหลินขึ้นเรือไปพร้อมกับพี่เฉียนฟงเลยนะคะ เดี๋ยวข้าจะลองฝึกพายเรือกลับอีกฝั่ง” ชิงชิงไม่อยากเป็ก้างขวางคอ
“จะดีเหรอ” เจินหลินเป็ห่วงชิงชิง
“ดีค่ะ ไม่งั้นข้าก็พายเรือไม่เป็สักที” ชิงชิงกล่าว
กลายเป็ว่าเจินหลินต้องนั่งเรือกลับอีกฝั่งไปพร้อมกับเฉียนฟง ส่วนชิงชิงพายเรือกลับฝั่งเพียงผู้เดียว แต่นับว่านางเป็ลูกศิษย์ที่ดีและเรียนรู้เร็ว เลยพายเรือกลับอีกฝั่งได้อย่างปลอดภัย
ทั้งสามรีบเข้าวังเพื่อรีบฟังผลการแข่งขันระหว่างว่าที่พระชายาทั้งสอง
“แล้วท่านกับฮูหยินจะกลับเมื่อไหร่งั้นหรอคะ” ระหว่างที่เดินไปด้วยกัน ชิงชิงจึงถาม
“อาจเป็สัปดาห์หน้าน่ะ เ้าถามทำไมงั้นหรือ” เฉียนฟงสงสัย
“เผื่อข้าจะได้ชวนพี่เจินหลินไปเที่ยวด้วยกัน” ชิงชิงกล่าว
“ไม่ได้หรอก หากจะไป ข้าต้องไปด้วย” เฉียนฟงกล่าว
“ท่านนี่ช่างหวงฮูหยินยิ่งนัก” ชิงชิงกล่าวตามตรง
“ก็ต้องหวงสิ เพราะกว่าที่ข้ากับนางจะได้สมหวัง ต้องผ่านอุปสรรคตั้งมากมาย” เฉียนฟงกล่าว
“ท่านพี่ก็พูดเกินไป” เจินหลินรีบท้วง
ชิงชิงยิ้มให้กับความหวานของคนทั้งคู่ และแล้วทั้งสามก็ได้เข้าไปในท้องพระโรงซึ่งเป็การแข่งขันรอบที่สามพอดี แต่ทว่าพอเข้าไปทั้งสามก็รีบปิดหูทันที
“โอ๊ย ทำไมนางถึงเล่นดนตรีได้ปวดหูยิ่งนัก” เฉียนฟงบ่น
“เอาล่ะ หยุดเถอะแม่นาง ข้ารู้แล้วว่าเ้าดีดพิณไม่เป็” ท่านเสนาฯ กล่าว
“ข้าก็บอกพวกท่านแล้วว่าข้าเล่นดนตรีไม่เป็จริงๆ พวกท่านก็ไม่ยอมเชื่อข้า” ว่าที่พระชายาคนแรกกล่าว
แม่นางอีกคนก็เดินมาดีดพิณเช่นเดียวกัน แต่ทว่าเป็หนักกว่าคนเมื่อสักครู่เสียอีก ทุกคนในท้องพระโรงพากันปิดหูไปตามๆ กัน จนกระทั่งสายพิณขาด นั่นทำให้ทุกคนรู้สึกสบายใจขึ้น
“เอาล่ะ งั้นยุติการแข่งขันเพียงเท่านี้ก่อนก็แล้วกัน” ฝ่าาตรัสพร้อมกับส่ายหน้า
“งั้นกระหม่อมขอสรุปเลยนะพะย่ะค่ะ แม่นางคนที่หนึ่งชนะการวาดรูป ส่วนแม่นางคนที่สองชนะการแต่งกลอน ส่วนการแข่งขันในรอบที่สามไม่มีใครแพ้ใครชนะ เพราะทั้งคู่ดีดพิณไม่เป็ กลายเป็ว่าทั้งสองเสมอกันพะย่ะค่ะ
“เอาล่ะ งั้นทุกคนแยกย้ายกันได้แล้ว ส่วนท่านเสนาฯ อยู่รอพบข้าก่อนก็แล้วกัน” ฝ่าาตรัส
“พะย่ะค่ะ” ท่านเสนาฯ กล่าว
ทุกคนจึงค่อยๆ ทยอยออกจากท้องพระโรง และพากันซุบซิบพูดคุยถึงเื่การแข่งขันระหว่างว่าที่พระชายาทั้งสอง
“เอ่อ พระองค์ทรงสามารถระบุได้แล้วใช่มั้ยพะย่ะค่ะ” ท่านเสนาฯ กล่าว
“ทั้งคู่ไม่ใช่พระชายาของข้า” ฝ่าาทรงยืนยัน
“หมายความว่ายังไงพะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่เข้าใจ” ท่านเสนาฯ กล่าว
“คนรักของข้าเก่งทั้งวาดรูป แต่งกลอน และดีดพิณ และถ้าเป็นางจริง นางคงชนะทั้งสามรอบแบบไม่มีข้อกังขา” ฝ่าาตรัส
“แสดงว่าไม่ใช่นางทั้งคู่จริงๆ เพราะนางผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะ อีกทั้งฝีมือการวาดรูปและแต่งกลอนก็ไม่ได้เชี่ยวชาญมากขนาดนั้นด้วยพะย่ะค่ะ” ท่านเสนาฯ กล่าว
“ไม่เป็ไร งั้นวันพรุ่งนี้ข้าค่อยคุยกับพวกนาง” ฝ่าาตรัส
“พะย่ะค่ะ งั้นกระหม่อมทูลลา” ท่านเสนาฯ กล่าว
ท่านเสนาฯ ออกมาจากวัง โดยมีชิงชิงยืนคอยอยู่หน้าประตู
“เ้ามารอพ่องั้นหรือ” ท่านเสนาฯ กล่าว
“เป็ไงท่านพ่อ ได้ตัวพระชายาแล้วหรือยัง” ชิงชิงอยากรู้
“ยังแยกไม่ได้อยู่ดี หรือไม่ อาจไม่ใช่นางทั้งคู่” ท่านเสนาฯ กล่าว
“จะมีคนหน้าเหมือนอีกหรอคะ แค่นี้ก็ถือว่าเยอะแล้วนะ” ชิงชิงสงสัย
“พ่อเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ฝ่าาทรงยืนยันว่าพระชายาตัวจริงจะต้องเก่งทั้งวาดรูป แต่งกลอน และดีดพิณ” ท่านเสนาฯ กล่าว
“ถ้าเช่นนั้นก็คงไม่ใช่พวกนางจริงๆ เพราะฝีมือดีดพิณของพวกนาง ฟังไม่ได้เลยจริงๆ” ชิงชิงรู้สึกปวดหูไม่หาย
“พวกเรากลับกันเถอะ” ท่านเสนาฯ เดินไปพร้อมกับบุตรสาว โดยไม่ยอมขึ้นเกี้ยว
“เอ่อ ท่านพ่อ องค์หญิงเสี่ยวยี่แห่งแคว้นเยี่ยแอบลักลอบเข้ามาที่แคว้นจู่เสียนแล้วนะคะ” ชิงชิงรายงาน
“อะไรนะ แล้วทำไมต้องลักลอบ เหตุใดถึงไม่ส่งทูตมาบอกกล่าว” ท่านเสนาฯ ใ
“องค์หญิงต้องทรงประสงค์ร้ายแน่” ชิงชิงกล่าว
“เหตุใดเ้าคิดเช่นนั้น” ท่านเสนาฯ สงสัย
“ครั้งก่อนองค์หญิงทรงพ่ายแพ้การแข่งขันกับผู้หญิงลึกลับซึ่งเป็ชาวจู่เสียน ทำให้นางเจ็บแค้น คงกลับมาเอาคืนส่วนหนึ่ง แต่พระองค์อาจทรงคิดทำลายแคว้นพวกเราด้วยเป็แน่ เพราะข้าเคยได้ยินว่าตอนท่านอ๋องส่งคนมาช่วยแคว้นจู่เสียนปราบปิศาจ พระนางก็ทรงคัดค้านหัวชนฝา” ชิงชิงกล่าว
“เื่นี้ไว้พ่อจัดการเองนะ ลูกเองก็อย่าตีตนไปก่อนไข้ล่ะ” ท่านเสนาฯ กล่าว
“ค่ะท่านพ่อ” ชิงชิงรับคำ
******************************************
วันถัดมา ณ วังหลวง
ฝ่าาทรงเรียกว่าที่พระชายาทั้งสองไปเข้าเฝ้า แต่ฝ่าาก็ทรงคิดหนัก เพราะทั้งสองกลับทำเป็ไม่รู้จักพระองค์เลยสักนิด ถามไถ่อะไรไป พวกนางก็กล่าวไม่รู้อยู่ท่าเดียว ตอนนี้ฝ่าาทรงไม่อยากไต่ถามต่อ เลยไล่พวกนางออกไป และทรงตัดสินพระทัยว่าจะปลอมเป็กงกงแล้วแอบสืบด้วยตัวพระองค์เอง
เมื่อฝ่าาแอบลักลอบเข้าไปที่ตำหนักของว่าที่พระชายาคนแรก นางไม่มีอะไรผิดปกติเลย และลักษณะของนางแลดูเหมือนเป็คนแปลกหน้ากันเลยเสียมากกว่า ดังนั้นพระองค์จึงทรงย้ายไปสืบในตำหนักของว่าที่พระชายาคนที่สอง
ฝ่าาที่สวมรอยเป็กงกงก็ต้องแปลกใจที่เห็นชิงชิงแอบลักลอบเข้ามาที่ตำหนักนี้ด้วย จึงทรงแอบฟัง
“เ้าเรียกข้ามาทำไมน่ะ หลินผิง” ชิงชิงรีบถามเพื่อน
“เ้าต้องช่วยข้าออกไปจากที่นี่นะ ชิงชิง เ้าก็รู้ว่าข้ามีคนรักอยู่แล้ว ข้าไม่อาจอภิเษกกับฝ่าาได้จริงๆ” หลินผิงกล่าว
“เ้าก็เลยแกล้งแพ้ใช่มั้ย” ชิงชิงถาม
“เปล่านะ ฝีมือข้ามันมีแค่นั้นจริงๆ ต่างหาก” หลินผิงกล่าว
“ข้าคงช่วยเ้าไม่ได้หรอก ในเมื่อฝ่าาทรงหลงรักเ้ามากถึงเพียงนั้น” ชิงชิงกล่าว
“ถือว่าข้าขอร้องนะ ชิงชิง เห็นแก่ความเป็เพื่อนของพวกเราเถิด ให้ข้าคุกเข่าก็ได้” หลินผิงยอมคุกเข่าขอร้องเพื่อน
ชิงชิงใเลยพยุงตัวเพื่อนลุกขึ้น “ก็ได้หลินผิง ไว้ข้าสอนไป่หู่พายเรือ แล้วให้เขาพาเ้าหนีทางน้ำก็แล้วกันนะ”
“ขอบคุณมากเพื่อนรัก” หลินผิงกอดเพื่อน
******************************************
ด้วยความรักเพื่อน ทำให้ชิงชิงเผลอทำอะไรที่เป็ภัยต่อตัวเอง
จนกระทั่งถึงคืนนัดหมาย ชิงชิงแอบลอบเข้าวังอีกครั้ง นางให้หลินผิงปลอมตัวเป็นางกำนัล แล้วพาหนีออกนอกวัง จากนั้นก็รีบพาไปท่าเรือเพื่อไปพบกับไป่หู่คนรักของหลินผิง
เหตุการณ์ช่างราบรื่นไปด้วยดี จนกระทั่งเมื่อหลินผิงขึ้นไปบนเรือกับไป่หู่ กองทหารก็ปรากฎตัวทันที จนทั้งสามพากันใ
ทหารเข้าไปจับกุมชิงชิง หลินผิง และไป่หู่ทันที บัดนี้ทั้งสามเข้าไปอยู่ในคุกหลวง แต่อยู่กันคนละห้อง
ท่านเสนาฯ ซึ่งเป็ห่วงลูกสาวรีบไปเยี่ยมชิงชิงทันที
“ท่านพ่อ ช่วยข้าด้วย” ชิงชิงรีบเดินไปที่ประตูคุกเพื่อคุยกับพ่อ
“ทำไมเ้าถึงได้ก่อเื่ใหญ่ขนาดนี้นะชิงชิง เ้ากล้าพาว่าที่พระชายาหนีได้ยังไง” ท่านเสนาฯ กล่าว
“ท่านพ่อ หลินผิงเป็เพื่อนรักของข้า อีกอย่างนางมีคนรักอยู่แล้ว จึงไม่อาจอภิเษกกับฝ่าาได้จริงๆ อีกทั้งยังมีผู้หญิงอีกคนที่มีหน้าตาเหมือนกับนาง ให้นางอภิเษกแทนก็ได้นี่คะ” ชิงชิงกล่าวอย่างเด็กๆ
“ผู้หญิงอีกคนก็ปลอมตัวเข้ามา หวังจะลอบฆ่าฝ่าาต่างหากล่ะชิงชิง ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นถูกคุมตัวเพื่อถามหาตัวผู้บงการ นางปากแข็ง เลยต้องใช้วิธีทรมานร่างกายนาง ดังนั้นตอนนี้ก็เหลือแต่หลินผิงเท่านั้นที่เป็พระชายาตัวจริง” ท่านเสนาฯ กล่าว
“ท่านพ่อเองก็รู้นี่คะ ว่าเื่ของความรักนั้น ไม่อาจบังคับจิตใจกันได้” ชิงชิงสงสารเพื่อน
“แต่ถึงยังไง พวกเราก็ต้องทำตามรับสั่งนะลูก” ท่านเสนาฯ กล่าว
“แม่นางชิงชิง เ้าต้องหยุดได้แล้วล่ะ รู้มั้ยการที่เ้าก่อเื่แบบนี้ มันทำให้ท่านเสนาฯ เดือดร้อนไปด้วย” แม่ทัพลู่หยางกล่าว
“หมายความว่ายังไง นี่ฝ่าาทรงลงโทษพ่อด้วยงั้นหรอคะ ไม่ได้นะ” ชิงชิงใ
“แค่โดนกักตัวให้อยู่แต่ในจวนเท่านั้น ดังนั้นพ่อสามารถมาเยี่ยมเ้าได้แค่วันนี้เท่านั้น” ท่านเสนาฯ กล่าวเสียงเศร้า
“ข้าขอโทษท่านพ่อ เพราะข้า ท่านพ่อต้องมาเดือดร้อนแบบนี้” ชิงชิงรู้สึกผิด
“เ้ารู้ตัวก็ดีแล้วชิงชิง” ฝ่าาเสด็จเข้ามาในคุกหลวง
“ถวายบังคมเพคะ/พะย่ะค่ะ” ทุกคนแสดงความเคารพ
“เ้าบังอาจมากชิงชิง ที่กล้ามาพาตัวพระชายาข้าหนี” ฝ่าาตรัส
“แต่ว่าหลินผิงไม่ได้ร…..” ชิงชิงกล่าวไม่จบ
“หยุดพูดได้แล้วชิงชิง” ท่านเสนาฯ ปรามลูกสาว แล้วกล่าวกับฝ่าา “อภัยให้กับนางด้วยพะย่ะค่ะ”
“ให้นางอยู่ที่นี่เพื่อดัดนิสัยของนางเถิดท่านเสนาฯ ส่วนท่านรีบไปพบข้าที่ห้องทำงานข้า ข้ามีเื่จะคุยด้วย” ฝ่าาตรัส
“พะย่ะค่ะ” ท่านเสนาฯ เดินจากลูกสาวอย่างอาลัยอาวรณ์ แต่ตอนนี้ฝ่าาทรงกริ้ว จึงไม่อาจกล่าวอะไรเพื่อช่วยเหลือชิงชิงได้เลย
******************************************
ณ ห้องทรงงาน
“เื่ที่ท่านเล่าให้ข้าฟังเื่องค์หญิงเสี่ยวยี่มาถึงที่แคว้นจู่เสียนของเราแล้ว ท่านยังจำได้ใช่มั้ย” ฝ่าาตรัส
“พะย่ะค่ะ ชิงชิงกับเจินหลินเห็นองค์หญิงแอบเข้ามาพร้อมกับกองทัพทหารยี่สิบนาย” ท่านเสนาฯ กล่าวทวน
“ท่านคิดเช่นไร” ฝ่าาทรงถาม
“ข้าเคยได้ยินว่าองค์หญิงมีนิสัยคล้ายกับบุตรสาวของกระหม่อม คือชอบเอาชนะ อีกอย่างนางเกลียดชาวแคว้นจู่เสียนเข้าไส้ ดังนั้นกระหม่อมคิดว่าองค์หญิงทรงมีแผนการชั่วร้ายเป็แน่พะย่ะค่ะ” ท่านเสนาฯ กล่าว
“แล้วจะทำยังไง” ฝ่าาทรงกังวล
“กระหม่อมคิดว่า ฝ่าาอาจต้องเสด็จไปที่แคว้นเยี่ยเพื่อแจ้งให้กับท่านอ๋องด้วยตัวพระองค์เองพะย่ะค่ะ” ท่านเสนาฯ กล่าว
“เราไปไม่ได้จริงๆ เพราะมีภารกิจที่จะต้องสะสางมากมาย” ฝ่าาทรงห่วงงานบ้านเมือง
“งั้นคงต้องมีคนปลอมเป็พระองค์ไปที่นั่นพร้อมกับกระหม่อมพะย่ะค่ะ” ท่านเสนาฯ กล่าวเพื่อแก้ปัญหา
“แล้วจะให้ใครไปแทน” ฝ่าาทรงสงสัย
“กระหม่อมคิดว่าหัวหน้ามือปราบหยวนสงเหมาะสมมากที่สุด เพราะบุคลิกของเขาคล้ายพระองค์อย่างมาก ส่วนพระองค์อาจจะต้องปลอมเป็เขาแทนพะย่ะค่ะ เพื่อไม่ให้องค์หญิงเสี่ยวยี่ทรงสงสัย” ท่านเสนาฯ กล่าว
“แล้วถ้าท่านและตัวปลอมของเราไป ใครจะเป็ผู้สำเร็จราชการแทน” ฝ่าาตรัส
“คงต้องเป็เฉียนฟงพะย่ะค่ะ เพราะทุกคนต่างยอมรับนับถือเขา แต่โดยความจริงแล้วเขาจะต้องทำตามรับสั่งของพระองค์เท่านั้น” ท่านเสนาฯ กล่าว
“อย่างนั้นก็ได้ ส่วนเื่ลูกสาวของท่าน ท่านเข้าใจใช่หรือไม่ว่า ข้าเพียงแต่ขังนางเพื่อดัดนิสัยของนางเท่านั้น” ฝ่าาตรัส
“กระหม่อมเข้าใจพะย่ะค่ะ” ท่านเสนาฯ กล่าว
ท่านเสนาฯ ทูลลาแล้วเดินคอตกกลับจวน เพราะหลายวันที่ผ่านมา การที่เขาได้อยู่กับลูกสาวของตัวเอง มันทำให้เกิดความผูกพัน อีกทั้งตอนนี้ท่านเสนาฯ ก็รักและเป็ห่วงบุตรสาวคนนี้อย่างมาก
330
