King - of - Element - ตอนที่ 1

ณ มหาวิทยาลัยรัฐแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มผมดำรูปร่างสันทัดสูงประมาณ 176 ซม. หน้าตาปานกลาง แต่งตัวดูเซอๆ กำลังถือกระเป๋าเดินออกมาจากห้องสอบด้วยสีหน้าที่ผ่อนคลาย เขาเดินตรงไปหาเพื่อนอีก 2 คนที่ยืนพิงระเบียงรอเขาอยู่
“ทำไมสอบช้าจังวะ ไอ่คิน จะเอาคะแนนเต็มไง?” ชายหนุ่มพูดแหนบแนมออกมามาทันที ชาย2คนนี้ชื่อว่า ธีระ เป็นหนุ่มหล่อหน้าตาดี รูปร่างสูงสมส่วนยิ่งกว่าดารา เป็นที่น่าจับจองในหมู่ของสาวๆ ส่วนอีกคนหน้าตาปานกลาง ค่อนข้างตัวเล็กกว่าหน่อย ชื่อ สิงห์ แต่มองดูรวมๆก็มีเสน่ห์ไปอีกแบบ
“เอาเต็มไรหละ กุพึ่งตื่นนิ” ผมตอบออกไป ตัวผมชื่อ ภาคิน หรือเพื่อนๆจะเรียกว่า คิน
“หรออออ...มึงกะพูดแบบนี้ตลอด พอคะแนนออกมามึงก็ได้เยอะตลอดอ่ะ โถ่ววว” ธีระเอ่ยต่อด้วยสีหน้าที่หมั่นไส้เพื่อนของตัวเอง“เออหน่า ว่าแต่ปิดเทอมนี้พวกมึงทำไรกันวะ กุเบื่ออ่ะไม่รุจะทำไรดี มีไรแนะนำบ้างป่ะ?” ผมถามเพื่อนรักทั้งสองไป
“ตอนนี้พวกกุเล่นเกม KoE อยู่อะ เล่นกันมานานแล้วหละ เพื่อนในสาขาเราก็มีคนเล่นเยอะอยู่นะ มึงสนใจมาเล่นกับพวกกูรึเปล่า?” ธีระตอบกลับไป
เกมส์ KoE หรือ Kings of Elements เป็นเกมออนไลน์ในโลกเสมือนจริงที่มีมานานกว่า 4ปีแล้ว และยังได้รับความนิยมมาจนถึงปัจจุบัน ซึ่งอาจเป็นเพราะเป็นเกมแรกที่สร้างโดยคนไทย ทำให้ภาษา และระบบการเล่นภายในเกมเข้าใจง่ายต่อคนไทย จึงเป็นเกมที่คนไทยนิยมเล่นมาตลอดโดยไม่มีเกมไหนมาแซงหน้าได้เลย
‘KoE หรอ คุ้นๆแฮะเหมือนเคยเล่นเลย’ ผมพลันนึกถึงชื่อเกมได้ซักพัก จึงนึกขึ้นได้ KoE เป็นเกมที่เคยเล่นมาแล้วเมื่อตอนที่เกมได้เปิดใหม่ๆ พอเล่นได้ประมาณ 2ปี ผมก็ต้องเลิกเล่นเพราะช่วงนั้นเป็นช่วงที่ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยต่อ ผมคาดว่าจะเล่นตอนเข้าปีหนึ่งอีกครั้งแต่แล้วก็ไม่ได้เล่น เพราะปี1 กิจกรรมเยอะมาก ผมจึงไม่สามารถแบ่งเวลามาเล่นเกมที่ผมชื่นชอบได้ จนกระทั่งวันนี้
“อืมๆ คิดถึงเหมือนกันแฮะ ” ผมพูดลอยๆออกมา
“มึงก็เล่นหรอ ไอ่คิน!?” สิงค์ถาม
“อ่า กุเคยเล่นไว้เมื่อ2ปีก่อนแล้วน่ะ” ผมตอบกลับไป
“โห งั้นมึงก็เวลเยอะแล้วอะดิ?” ธีระพูด
“ไม่รู้ดิ กุไม่ได้เล่นนานแล้ว ตอนนี้กุลืมหมดแล้วล่ะ เดี๋ยวกลับไปฟื้นความจำซะหน่อย เดี๋ยวจะเล่นกับพวกมึงด้วยละกัน” เมื่อพูดเสร็จผมรีบบอกลาเพื่อนๆกลับบ้านทันที
เมื่อผมกลับมาถึงบ้าน บ้านของผมเป็นบ้านชั้นเดียวไม่ใหญ่โตมาก ฐานะทางการเงินของผมอยู่ในระดับปานกลาง ผมอยู่กับแม่ และพี่ชาย อีกคน พ่อของผมเสียชีวิตเมื่อ 2ปีก่อน ซึ่งเป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ไม่มีความคิดที่จะทำอะไรรวมถึงเล่นเกมด้วย
“กลับมาแล้วค๊าบบบบ” ผมร้องบอกตามมารยาท
“อ้าว กลับมาละหรอ ไอ่คิน” ชายหนุ่มที่เรียกเขาคือพี่ชายของผมเอง ชื่อ นพรัตน์ พี่ชายของเขาเป็นคนรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาดี เขาทำงานอยู่ในเมือง นานๆจะกลับมาบ้านทีหนึ่ง
“หวัดดีครับ พี่นพ กว่าจะได้กลับบ้านมาได้นะ แล้วแม่ล่ะ?” ผมถาม
“มาแปปๆ เดี๋ยวพี่ก็กลับไปแล้วล่ะ แม่ทำกับข้าวอยู่ในครัวนู้น ไปหาสิ” นพพูดจบ ผมก็เดินไปหาแม่ทันที พอไปถึงพบว่าแม่กำลังจะยกกับข้าวออกมา แม่ของผมยังดูสาวอยู่เสมอ ถึงแม้อายุจะปาไป 50 แล้วก็ตาม
“หวัดดีครับแม่ เดี๋ยวผมช่วย” ผมเอ่ย
“กลับมาแล้วหรอคิน เอาสิ เดี๋ยวมากินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน” แม่เอ่ยตอบ
ทั้ง 3 คน นั่งกินข้าวกันอย่างเอร็ดอร่อย ซึ่งนานๆทีจะได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน ถึงแม้จะขาดพ่ออีกคนก็ตามที ทั้ง3 ต่างพูดคุยเรื่องทั่วไปตามประสาแม่ลูก พอทานข้าวเสร็จเรียบร้อย ทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำธุระของตนเอง ตัวผมที่ขึ้นห้องมาแล้วก็เดินไปที่เครื่องที่ใช้สำหรับเล่นเกมโลกเสมือนจริง มันเป็นเหมือนที่นอนของเด็ก มีฝาครอบ ขนาดพอดีตัว ซึ่งตรวจสอบดูแล้วก็พบว่ามันยังใช้งานได้ดี จึงทำความสะอาดเครื่อง จากนั้นก็เช็คข้อมูลของเกม และเครื่องเล่นอย่างละเอียดอีกครั้ง
“เฮ้อ ยังดีนะที่เครื่องนี้ยังใช้ได้อยู่แม้จะเป็นรุ่นเก่าคร่ำครึแล้วก็ตาม ไม่งั้นได้เสียเงินซื้อเครื่องใหม่อีกแน่เลย” ผมกล่าวออกมาอย่างสบายใจ จากนั้นก็เดินไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตาให้เรียบร้อย เมื่อทำทุกอย่างเสร็จแล้วผมเดินไปอยู่หน้าเครื่อง จากนั้นค่อยๆนอนลงไปในเครื่อง ฝาครอบค่อยๆปิดสนิท เวลาที่ผมเฝ้ารอคอยกำลังมาถึงแล้วสินะ
“คิดถึงวันวานเกมนี้ตังแฮะ พวกราชันย์รุ่นเก่าๆจะยังคงอยู่ไหมนะ” พูดจบ ผมก็ค่อยๆหลับตาลง ภาพวันวานเก่าๆค่อยๆไหลย้อนเข้ามาในหัวชวนให้คิดถึง แล้วเสียงของระบบก็ดังขึ้นในหู
Update……..
Link Start…………..
(1วันในเกมส์ เท่ากับ 4 ชั่วโมงของชีวิตจริง)...ติชมได้ ด่าได้ แต่อย่าแรงเด้อ^^ขอบคุณครับผม^^

King - of - Element

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 1

นิยายแนะนำ

King - of - Element

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 1

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้