ระบบแม่ทัพไร้พ่าย

คืนนั้น

บ้านไม้เงียบมาก

ไม่มีใครกลับไปนอน

แผ่นไม้สีดำยังอยู่ในมือหลินรุ่ย

ด้านหน้าสลักคำเดียว

บัญชีดำ

ไม่มีชื่อ

ไม่มีตรา

แต่ยิ่งไม่มี…

ยิ่งน่ากลัว

หลัวชิงมองแล้วถาม

“นี่คืออะไร”

ฉีเหยียนตอบเรียบ ๆ

“รายชื่อคนที่ไม่ควรอยู่ต่อ”

เงียบ

หลัวชิงนิ่ง

เฉินมู่มองแผ่นไม้ครู่หนึ่ง

ก่อนถาม

“แล้วคนที่ได้ส่วนใหญ่จบยังไง”

ฉีเหยียนตอบ

“ส่วนใหญ่ตาย”

หยุด

แล้วพูดต่อ

“บางคนหาย”

“บางคนขึ้นสูงมาก”

ทุกคนเงียบ

—

ฉีเหยียนนั่งลง

โยนม้วนกระดาษออกมา

บนโต๊ะ

มีชื่อหลายชื่อ

หลายชื่อถูกขีดทิ้ง

บางชื่อมีวงกลม

ฉีเหยียนชี้

“คนพวกนี้”

“เคยอยู่หน่วยเจ็ด”

หลัวชิงหน้าเปลี่ยน

มีหลายชื่อถูกขีดจนแทบมองไม่ออก

ฉีเหยียนพูดต่อ

“ทุกคนมีจุดร่วม”

เขามองหลินรุ่ย

“เริ่มเห็นของที่ไม่ควรเห็น”

เงียบ

หลินรุ่ยมองรายชื่อ

แล้วถาม

“แล้วคนที่รอด”

ฉีเหยียนตอบ

“มี”

“แต่มีน้อย”

เขาเงียบไปพักหนึ่ง

ก่อนพูด

“…ข้าคือหนึ่งในนั้น”

ลานเงียบสนิท

ครั้งแรก

ฉีเหยียนพูดเ๱ื่๵๹ตัวเอง

—

หลินรุ่ยมองเขา

ถามตรง ๆ

“ท่านรู้อยู่แล้ว?”

ฉีเหยียนตอบ

“บางส่วน”

“แต่ยังไม่พอ”

หลินรุ่ยถามต่อ

“แล้วทำไมพาพวกเราไป”

ฉีเหยียนตอบทันที

“เพราะข้าต้องรู้ว่า…”

เขามองทุกคน

“…พวกเ๯้าจะเลือกอะไร”

หลัวชิงขมวดคิ้ว

ฉีเหยียนพูดต่อ

“คนบางคนพอเห็นอำนาจ จะรีบเกาะ”

“บางคนกลัวจนหนี”

“บางคนเอาหลักฐานกลับมาขอความดีความชอบ”

จากนั้นเขามองหลินรุ่ย

“แต่เ๽้าเผามันทิ้ง”

เงียบ

หลินรุ่ยตอบ

“คนสำคัญกว่า”

ฉีเหยียนพยักหน้า

“ข้าเลยให้สิ่งนี้”

เขาชี้บัญชีดำ

“แปลว่าเ๯้าเริ่มมีค่า”

หลัวชิงหลุดพูด

“นี่มันรางวัลตรงไหน!”

ฉีเหยียนหัวเราะ

“ถ้าคนระดับนั้นอยากฆ่าเ๯้า…”

“แปลว่าเ๽้าเริ่มมีสิทธิ์ขึ้นโต๊ะ”

—

ทันใดนั้น

ระบบเด้งขึ้น

ภารกิจใหม่

อยู่รอดในบัญชีดำ

ระยะเวลา:
90 วัน

เงื่อนไข:

ห้ามตาย

ห้ามถูกลดขั้น

ห้ามสูญเสียหน่วยเจ็ด

รางวัล:

【สิทธิ์สร้างกองกำลัง】

—

หลินรุ่ยมองข้อความ

ยังไม่ทันคิดต่อ

ระบบเด้งอีกครั้ง

ตรวจพบข้อมูลซ่อน

กำลังปลดล็อก…

ผู้ใช้ตรงตามเงื่อนไข

ความเชื่อมโยง:
68%

หน้าต่างเปิดขึ้น

【ประวัติหน่วยเจ็ด】

ผู้ก่อตั้ง:

ไม่ทราบ

วัตถุประสงค์:

คัดเลือก “แม่ทัพ”

อัตรารอด:

3%

—

ทุกคนเงียบ

หลัวชิงขนลุก

“สามเปอร์เซ็นต์?”

ฉีเหยียนลุกขึ้น

พูดสั้น ๆ

“พักผ่อน”

ก่อนเดินออก

แต่ก่อนพ้นประตู

เขาหยุด

พูดโดยไม่หันมา

“พรุ่งนี้…”

“เริ่มเลือกสิบคนแรก”

ทุกคนชะงัก

หลัวชิงถาม

“เลือกอะไร”

ฉีเหยียนตอบ

“ลูกน้อง”

เงียบ

ฉีเหยียนเดินจากไป

หลินรุ่ยนั่งนิ่ง

มองแผ่นบัญชีดำ

มองภารกิจ

มองระบบ

แล้วคิดอยู่เ๹ื่๪๫เดียว

จากวันนี้

เขาไม่ได้ถูกฝึกให้รอดแล้ว

แต่กำลังถูกฝึก…

ให้สร้างคนของตัวเอง

ตอนที่ 23 จบ

ตอนต่อไป: ตอนที่ 24 — แม่ทัพเลือกคน แต่คนก็เลือกแม่ทัพเหมือนกัน