เมื่อเดินออกห่างจากจุดเกิดเหตุบรรยากาศรอบๆ ก็เงียบสงบลงเสียที
จ้าวลี่อิ่งก้มมองเสื้อผ้าที่เปื้อนดินโคลนของตัวเองก่อนจะหันไปพูดกับผู้ชมในไลฟ์ว่า “ทุกคน เสื้อผ้าฉันเลอะหมดแล้ว ต้องกลับไปเปลี่ยนวันนี้ขอจบไลฟ์่บ่ายเท่านี้ก่อนนะ เจอกันใหม่คืนนี้น้า”
[เฮ้?! อย่าเพิ่งปิดสิพึ่งออกมาได้แป๊บเดียวเองนะ!]
[แล้วที่บอกว่าจะพาไปซื้อชุดชั้นในล่ะ! ฉันประท้วงนะ!อยากดูซื้อชุดชั้นใน!]
[พวกนายนี่ก็เหลือเกิน เพิ่งเกิดเื่ใหญ่แท้ๆยังจะสนแต่ชุดชั้นในอีก ปล่อยให้อิ๋งอิ่งพักหน่อยเถอะ]
[ใช่เลย! ฮัสกี้เองก็ควรพักบ้างไม่เห็นหรือไงว่ามันเหนื่อยจนหมดแรงแล้ว?]
[จริงด้วย อิ๋งอิ่ง รีบพาฮัสกี้กลับไปอาบน้ำเถอะเพิ่งลงน้ำไป เดี๋ยวไม่สบายเอานะ]
[งั้นก็เจอกันคืนนี้ละกันนะ รอฟังอิ๋งอิ่งร้องเพลง]
[คืนนี้ให้ฮัสกี้ออกกล้องด้วยนะ! ไม่รู้ทำไมฉันเริ่มชอบเ้าฮัสกี้นี่แล้วสิ ฮ่าๆ!!]
[…]
จ้าวลี่อิ่งก็กดปิดไลฟ์ท่ามกลางคอมเมนต์หยอกล้อของผู้ชมเธอหันไปมองฮัสกี้ที่ดูอิดโรย แล้วเอื้อมมือไปลูบหัวมันพลางยิ้ม “เป็อะไรไปมั่วมั่ว? เหนื่อยแล้วเหรอ หรือรู้สึกไม่สบาย? ไม่เป็ไรนะ เดี๋ยวเรารีบกลับบ้าน ฉันจะอาบน้ำให้แกเอง!”
จังหวะนั้นเอง หลิวซือซือก็เอ่ยขึ้นว่า “เสี่ยวอิ่งเธอพามั่วมั่วกลับไปก่อนเถอะ ฉันจะแวะไปซื้อชุดชั้นในให้แทน”
“จริงด้วย พี่ไม่พูดฉันก็ลืมไปเลย” จ้าวลี่อิ่งหัวเราะ“งั้นก็รบกวนพี่ซือซือด้วยนะ พี่รู้ไซส์ของฉันอยู่แล้วนี่”
หลิวซือซือพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวเดินไปยังถนนอีกสายหนึ่ง
ส่วนจ้าวลี่อิ่งก็ดึงสายจูงพลางพูดว่า “เอาละ มั่วมั่วเรารีบกลับบ้านกันเถอะ!”
สวี่มั่วก้มหน้าเดินตามแรงจูง ไม่ใช่เพราะเหนื่อยจากการช่วยเด็กแต่เพราะกำลังสื่อสารกับระบบในใจ
ตอนนี้สวี่มั่วมีแต้มอยู่ 15,000 แต้มสามารถใช้จับสลากได้แล้ว เพียงแต่หลังจากสอบถามระบบถึงได้รู้ว่าการจับสลากหนึ่งครั้งต้องใช้ถึง 1,000 แต้ม แพงไม่น้อยเลย
แต่การจับสลากก็เหมือนการพนัน หากได้ของดีมาก็คุ้มค่า
แต่ก็เหมือนที่ระบบบอก ตอนนี้สวี่มั่วยังอ่อนแอเกินไป ไม่ควรหวงแต้มควรใช้เพื่อเร่งเพิ่มความแข็งแกร่งก่อน
ดังนั้น หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง สวี่มั่วก็ตัดสินใจลองจับสลากดู
เดิมทีเขาคิดว่า การจับสลากจะมีวงล้อใหญ่ๆ ให้หมุน แต่ไม่ใช่กลับเป็หน้าต่างแสดงผลที่ขึ้นเครื่องหมายคำถาม
พอเขากดยืนยันก็มีของรางวัลมากมายเลื่อนผ่านอย่างรวดเร็วจนมองแทบไม่ทัน เมื่อมันหยุดนิ่งของรางวัลที่ปรากฏอยู่ก็คือสิ่งที่ได้
[การจับสลากสิ้นสุด ได้อาหารสุนัขเกรดพรีเมียม 1ถุง]
เมื่อการจับสลากครั้งแรกสิ้นสุดลง และได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบสวี่มั่วถึงกับอึ้งไปทันที ก่อนจะะโอย่างโมโห “อะไรฟะ! แค่อาหารหมาหนึ่งถุง?! ระบบ แกแน่ใจนะว่าไม่ผิดพลาด?!”
[ระบบไม่มีวันผิดพลาด ของรางวัลที่ได้คืออาหารสุนัข 1ถุง]
ให้ตายสิ! โกงกันชัดๆ!
สวี่มั่วถึงกับพูดไม่ออก ก่อนหน้านี้เขาใช้ 1,000แต้มซื้อแพ็กเกจมือใหม่ ข้างในยังมีอาหารสุนัขตั้งสิบถุง!
[ของรางวัลจากการจับสลากล้วนสุ่มทั้งหมดผู้ใช้อย่าเพิ่งท้อ บางทีครั้งหน้าคุณอาจได้อาวุธเทพก็ได้]
ระบบพูดปลอบใจ หรือพูดได้ว่า... มันกำลังยั่วยุให้สวี่มั่วใช้แต้มต่อ
“ได้! งั้นก็อีกครั้ง!!” สวี่มั่วกัดฟันแล้วจับสลากอีกหนึ่งครั้ง
[การจับสลากสิ้นสุด ได้รับยาเสริมสมรรถภาพพื้นฐาน 1ขวด]
สวี่มั่ว “…”
เอาเถอะ
ตอนนี้สวี่มั่วเชื่อแล้วว่าแต้มหนึ่งพันที่เอาไปซื้อแพ็กเกจมือใหม่ก่อนหน้านี้ ถือว่า ‘คุ้มค่า’ จริงๆ
อย่างน้อยยาเสริมสมรรถภาพที่ได้มาก็ดีกว่าอาหารหมาตั้งเยอะก็ยังพอรับได้อยู่
สวี่มั่วปลอบใจตัวเองในใจ กำลังคิดจะจับสลากต่อแต่ทันใดนั้นกลับได้ยินเสียงจ้าวลี่อิ่งดังขึ้นมา “มั่วมั่ว มัวเหม่ออะไรอยู่รีบไปสิ”
สวี่มั่วถึงได้สติ แล้วเงยหน้ามองไปรอบๆเขาไม่รู้ตัวเลยว่าเดินกลับมาถึงเขตที่พักของจ้าวลี่อิ่งแล้วตรงนี้คือจัตุรัสที่เคยเจอโจวเหล่ยกับสุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟตอนนี้ร่องรอยน้ำที่สาดกระจายยังไม่แห้งดีเลย ส่วนโจวเล่ยแน่นอนว่าหายไปแล้ว
จ้าวลี่อิ่งเองก็คงนึกถึงเื่ก่อนหน้านี้ จึงเผลอหัวเราะคิกออกมาก่อนจะรีบจูงฮัสกี้เดินผ่านเข้าไปในตัวอาคาร
ครู่ต่อมา คนกับหมาก็กลับถึงบ้าน
จ้าวลี่อิ่งรีบปลดสายจูงให้พลางกำชับว่า “เอาละเดี๋ยวฉันจะไปเปิดน้ำร้อนให้ แกห้ามวิ่งไปไหนนะ ดูสิ เต็มไปด้วยโคลนทั้งตัว”
สวี่มั่วกลอกตาอย่างหน่ายๆแล้วเดินโซเซตามจ้าวลี่อิ่งไปถึงหน้าห้องน้ำ มองดูเธอเปิดฝักบัว เตรียมอาบน้ำ
เขาเองก็รู้สึกสกปรกไม่สบายนัก จึงอยากจะรีบล้างตัวเหมือนกัน
จ้าวลี่อิ่งเอามือรองน้ำ ปรับอุณหภูมิอยู่พักหนึ่งก่อนจะหันมาเห็นสวี่มั่วที่ยืนรออยู่ตรงประตูอย่างเชื่อฟัง จึงหัวเราะออกมา“ยังพอจะเชื่อฟังอยู่บ้างสินะ มานี่ ฉันจะอาบน้ำให้แกเอง”
41K
