ตอนที่ 1 ไม่ชอบในสิ่งที่ตัวเองเป็
สวัสดีค่ะฉันชื่อเฟื่องฟ้า หรือจะเรียกง่ายๆว่าฟ้าเฉยๆก็ได้ ตอนนี้ฉันอายุ 22 ปี กำลังจะเรียนจบแล้ว
ั้แ่ฉันจำความได้ฉันก็สามารถมองเห็นิญญาได้ ซึ่งมันเป็เื่ที่ฉันไม่ชอบเอาเสียเลย
คุณแม่บอกกับฉันว่าสิ่งที่ฉันเป็ เมื่อก่อนท่านก็เคยเป็ แต่ตอนนี้ท่านไม่เห็นิญญาพวกนั้นแล้วกลับกลายเป็ฉันที่เห็นแทนท่าน
คุณแม่เคยเล่าให้ฟังและบอกกับฉันว่าความพิเศษนี้มันน่าจะถ่ายทอดจากรุ่นสู่รุ่นเพื่ออะไรบางอย่างซึ่งเื่นี้ไม่มีใครรู้
ในขณะที่ฉันกำลังแต่งตัวเตรียมที่จะออกไปมหาวิทยาลัยอยู่ๆฉันก็ได้ยินเสียงเหมือนมีคนเรียก ซึ่งจากสัญชาตญาณของฉันแน่นอนว่าฉันรู้ว่าต้องไม่ใช่คนแน่ๆ
"แม่..."ใครเรียกวะ...ฉันคิดในใจแอบขมวดคิ้วเล็กน้อยวันนี้มาแปลกเรียกแม่...มันชักจะไปกันใหญ่แล้ว ฉันพยายามไม่สนใจทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้ ฉันไม่ใช่คนกลัวผี คนต่างหากน่ากลัวกว่าผี
"แม่..."เรียกอีกและ ผัวยังไม่มีจะไปเอาลูกที่ไหนมา...
"แม่!!"อยู่ๆก็มีเด็กอ้วนคนหนึ่งปรากฏตัวให้ฉันเห็น
"เฮ้ย!ใหมด มาไม่ให้ซุ่มให้เสียง" ฉันหันไปด่า เห็นเป็เด็กผู้ชายตัวอ้วนผิวขาวหน้าตาน่ารัก กำลังมองมาที่ฉันตาแป๋ว
"หนูส่งเสียงแล้วนี่ไงถ้าไม่อย่างนั้นแม่จะได้ยินเหรอ" แม่...โอ๊ยอยากจะบ้า!
"หลงแม่หรือไงไปๆ ไปที่ชอบๆ" ฉันไล่...ไม่มีเวลามาเล่นด้วยหรอกนะแล้วเ้าเด็กคนนี้เข้ามาในบ้านของฉันได้ยังไงเนี่ยปู่เ้าที่ไปไหน...ฉันแอบบ่นเ้าที่ที่ปกปักรักษาอยู่ในบริเวณบ้านของฉัน
"หนูชอบที่นี่"แล้วยังไง!
"เอ๊ะ!ไอ้เด็กนี่...ฉันไม่มีเวลามานั่งเล่นด้วยหรอกนะ"ฉันยกมือทั้งสองข้างขึ้นเท้าเอวแล้วหันไปมองหน้าิญญาเด็ก ด้วยสายตาติดรำคาญจากนั้นฉันก็หยิบหนังสือแล้วเดินออกจากห้องไป
"แม่จะไปไหน..."และแล้วเสียงนั้นก็เอ่ยถามฉันอีกครั้งพร้อมกับเดินตามมา
"ฉันจะไปโรงเรียนแล้วฉันก็ไม่ใช่แม่ของนาย...มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลยนะ"
"แม่ครับ...มีคนบอกให้หนูมาอยู่กับแม่"
"ใครบอก..."ฉันขมวดคิ้วถาม...
"หนูก็ไม่รู้...เขาให้หนูมาเกิดในท้องแม่"ห๊ะ!! ไร้สาระ!
"โอ๊ย...จะไปกันใหญ่แล้วฉันยังเรียนไม่จบเลย ไปหาแม่ใหม่ก่อนเถอะไป!" พูดด้วยน้ำเสียงติดรำคาญนิดหน่อยจากนั้นฉันจึงเดินลงชั้นล่างไปเห็นคุณพ่อกับคุณแม่นั่งรออยู่ที่โต๊ะรับประทานอาหารก่อนแล้ว
"เป็อะไรไปลูกอารมณ์ไม่ดีแต่เช้าเลย" เป็เสียงของคุณแม่ ฉันจึงเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆท่าน
"มีผีเด็กมาขออยู่ด้วยค่ะฟ้ารำคาญ" เื่ที่ฉันเห็นผี จะมีไม่กี่คนที่รู้และเชื่อฉันจริงๆส่วนคนไม่เชื่อเขาก็ว่าฉันบ้า...
"เอาน่าลูก...ถ้าเขาไม่ได้มาสร้างความเดือดร้อนให้เราก็ช่างเขาเถอะ"
"แล้วเมื่อไหร่ฟ้าจะเลิกเห็นสิ่งที่คนส่วนมากมองไม่เห็นสักทีล่ะคะ"ฉันรู้สึกว่ามันเป็ปัญหากับชีวิตประจำวันของฉันมาก
"เมื่อถึงเวลา...แม่เชื่อว่าการที่หนูได้สิ่งพิเศษนี้มาก็เพื่อต้องทำภารกิจบางอย่างเหมือนเื่ของแม่ไง" เมื่อก่อนคุณแม่ก็เห็นิญญาเหมือนกับฉันส่วนเื่ราวของท่านกับคุณพ่อนั้นมันวิเศษมากๆ
"ภารกิจอะไร...แล้วทำไมต้องเป็หนูด้วยทำไมไม่เป็คนอื่น" ฉันน้อยใจในโชคชะตานี้มากฉันเหมือนคนผิดปกติในสายตาของคนทั่วไป
"แม่ขอโทษนะลูก..."คุณแม่เขยิบเข้ามาหาฉัน ท่านยกมือขึ้นลูบศีรษะของฉันเบาๆ เป็การปลอบ
"คุณแม่...ไม่ใช่แบบนั้นนะคะฟ้าไม่ได้โทษคุณแม่ ฟ้าขอโทษ ฟ้าไม่ได้ตั้งใจ"ฉันไม่ได้โทษคุณแม่...ฉันโทษชะตาชีวิตของฉันเองต่างหากล่ะ
"ไม่เป็ไรลูก...แม่เข้าใจเมื่อก่อนแม่เองก็เคยมีความรู้สึกเหมือนที่ฟ้ากำลังเป็อยู่"
"คุณพ่อขา...ฟ้าขอไปเรียนต่อที่ต่างประเทศได้มั้ยคะ"ฉันคิดเื่นี้มาได้สักพักแล้ว...ฉันอยากหนีไปอยู่ในที่สงบๆสักพัก
"ไปไกลหูไกลตาแบบนั้นพ่อเป็ห่วง..."
"ฟ้าอยากหายไปจากสิ่งที่ฟ้าเป็สักพัก...นะคะคุณพ่อ"น้ำเสียงออดอ้อนของฉันหวังว่าคุณพ่อจะยอมใจอ่อนให้ฉันไป
"คุณแม่ขา...ช่วยฟ้าพูดกับคุณพ่อให้หน่อยสิคะ"
"แม่อยากจะบอกฟ้าว่า...ฟ้าไม่มีวันหนีสิ่งที่ฟ้าต้องเผชิญพ้นแต่แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเื่นั้นมันคือเื่อะไร และเมื่อไหร่มันจะเกิดขึ้น"
"ฟ้าทราบค่ะฟ้าแค่อยากออกไปจากสังคมนี้สักพัก...นะคะคุณแม่"ทุกวันนี้ในสายตาของคนรอบข้างมองฉันเป็ตัวประหลาด...พวกเขาคิดว่าฉันพูดคนเดียวแต่ฉันไม่ได้พูดคนเดียวอธิบายไปก็ไม่มีใครเข้าใจ บ้างก็กลัวในสิ่งที่ฉันอธิบาย บ้างก็หาว่าฉันประสาทพักหลังๆมาฉันพยายามจะไม่สนใจไอ้ผีพวกนั้นที่มันชอบมาชวนฉันคุย...ขอหวยแม่งก็ไม่เคยให้!
"คุณคะให้ลูกไปเถอะนะคะ เมื่อก่อนฉันเองก็อึดอัดเหมือนแกต้องออกมาอยู่คนเดียวจนได้เจอกับคุณนั่นแหละ"
"เอาล่ะ...ถ้าฟ้าอยากไปพ่อจะให้ลูกน้องของพ่อหาที่เรียนและที่พักใกล้ๆให้ หนูอยากไปประเทศไหนล่ะ"ในที่สุดคุณพ่อก็ยอม..เย่! ดีใจจังเลย
"ใกล้ๆก็พอ...อื้อ..."ฉันทำท่าคิด
"นิวซีแลนด์แล้วกันค่ะบรรยากาศดี เหมาะแก่การพักผ่อน"
"ใกล้บ้านแกสิ...ก็ได้เดี๋ยวพ่อให้ลูกน้องจัดการให้"ฉันยิ้มหวานแล้วรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้เข้าไปกอดคุณพ่อทันที
"ขอบคุณค่ะฟ้ารักคุณพ่อกับคุณแม่ที่สุดเลย"
"ไม่ต้องมาอ้อนไปเรียนได้แล้วมั้งเดี๋ยวสาย"
"ค่า..."ฉันตักข้าวต้มเข้าปากอีกสองสามคำแล้วหยิบหนังสือเดินออกจากบ้านไป
@มหาวิทยาลัย
"ฟ้า..."เสียงไอ้เพลงเพื่อนรักของฉันดังขึ้น
"อ้าว...เพลง"ฉันหันไปตามเสียงเรียก แล้วส่งยิ้มให้เพื่อน
"เมื่อวานแกหายไปไหนมาทำไมถึงไม่มาเรียน" ฉันถามเพื่อนด้วยความเป็ห่วงสำหรับฉันเพื่อนกันไม่จำเป็ที่จะต้องคุยกันทุกวันก็ได้ ถ้ามันไม่โทรมาฉันจะคิดว่าเพื่อนไม่สะดวก ฉันก็จะให้พื้นที่ความเป็ส่วนตัวซึ่งฉันเองก็เป็คนชอบความสงบมากเช่นกันและคิดว่าคนอื่นก็น่าจะ้าพื้นที่ความเป็ส่วนตัวด้วยเช่นกัน
"โรคประหลาดฉันกำเริบน่ะฉันก็เลยไม่อยากมา...เมื่อไหร่เื่บ้าๆพวกนี้จะหายไปสักทีนะไม่รู้เวรกรรมอะไรของฉัน"
"เฮ่อ...ฉันก็ไม่รู้เบื่อเหมือนกัน เออ...ปีหน้าฉันขอคุณพ่อไปเรียนต่อที่นิวซีแลนด์แหละอยากไปจากที่นี่สักพัก"
"แล้วฉันล่ะแกก็รู้ว่าฉันเพื่อนน้อย" อ้าว...
"ฉันเองก็มีแกเป็เพื่อนคนเดียว...ไปด้วยกันมั้ยล่ะไปต่อโทที่โน่น เรียนจบแล้วค่อยกลับ"ถ้าไอ้เพลงมันยอมไปเรียนต่อด้วยกันกับฉันก็คงดี
"ต้องลองไปขอที่บ้านก่อนนิวซีแลนด์ใช่มั้ย"
"อือ...อากาศดีเหมาะแก่การไปพักผ่อนหรือแกว่าไง"ฉันหมายถึงว่าถ้ามันอยากเปลี่ยนประเทศก็ได้นะ
"ไม่ว่าอะไร...ฉันจะได้ไปบอกที่บ้านถูก"
"ป่ะ...ได้เวลาเข้าเรียนแล้วไปกัน"ฉันกับไอ้เพลงพากันเดินเข้าห้องเรียนตามปกติ
40K
