บทที่ 31 หม้อไฟ
ในระหว่างที่ยังไม่มีผู้ป่วยเข้ามา ฟางหานเข้าไปตรวจสอบรายละเอียดที่ระบบหลังบ้าน และก็เป็อย่างที่คิด หลี่เหวินจวินคือคนที่มอบแต้มความชอบให้เขาถึง 500 แต้ม แม้ว่าตำแหน่งบริหารของหลี่เหวินจวินจะเป็ถึงรองหัวหน้าแผนก ทว่า ในส่วนของตำแหน่งทางวิชาชีพ เขากลับมีศักดิ์เป็ถึงหัวหน้าแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ ซึ่งความชื่นชมจากใจจริงของระดับหัวหน้าแพทย์ผู้เชี่ยวชาญนั้น มอบแต้มความชอบให้เขาสูงถึงครั้งละ 500 แต้มเลยทีเดียว
นอกจากหลี่เหวินจวินแล้ว เหล่าพยาบาลและแพทย์ประจำบ้านที่อยู่แถวนั้นต่างก็ช่วยกันมอบแต้มความชอบให้เขาไม่น้อย รวมถึงอู๋เหล่ย หลินกวางเลี่ยง และฉินซีหร่านด้วยเช่นกัน เพียงแค่่เช้าวันเดียว แต้มความชอบที่ฟางหานสะสมได้ก็พุ่งทะลุ 1,000 แต้มไปเป็ที่เรียบร้อย
อันที่จริง หลี่เหวินจวินก็เพียงแค่เกิดความรู้สึกคล้อยตามไปตามสถานการณ์ และมีอารมณ์ไหววูบเพียงชั่วครู่เท่านั้น ไม่ได้ถึงขั้นเลื่อมใสศรัทธาในตัวเขาอย่างจริงจัง แต่พอมาลองคิดดูแล้วมันก็เป็เื่ปกติ ขนาดเหมียวต้าหลงยังไม่ได้มีความชื่นชมจากใจจริงต่อเขาเลย แล้วจะนับประสาอะไรกับหลี่เหวินจวิน
'จริงด้วยระบบ ผมปิดการแจ้งเตือนแต้มความชอบไปแล้วไม่ใช่เหรอ เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น?'ด ฟางหานเอ่ยถามระบบอย่างสงสัย
[โฮสต์ได้รับแต้มความชอบถึง 500 แต้มในการรับเพียงครั้งเดียว จึงถือว่าควรค่าแก่การแจ้งเตือนเป็พิเศษ] ระบบตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์เช่นเคย
ฟางหานคร้านจะต่อความยาวสาวความยืดกับมัน การไปถือสาหาความกับระบบต่างหากที่เรียกว่าคนสติไม่ดี หลังจากได้รับระบบมา ฟางหานก็อาศัยการคลำทางเรียนรู้ด้วยตัวเองมาตลอด และไม่เคยเอ่ยถามเลยว่ามันมีที่มาที่ไปอย่างไร ของพรรค์นี้ได้มาก็เหมือนถูกหวยรางวัลใหญ่ มันคือโชคชะตาล้วน ๆ จะไปใส่ใจทำไมมากมาย? ต่อให้ไม่มีระบบ เขาก็ยังต้องเป็หมออยู่ดีไม่ใช่หรือไง?
หลังผ่านพ้น่เวลาอันวุ่นวายกว่าสามชั่วโมง ผู้ป่วยที่ถูกส่งมายังโรงพยาบาลเจียงจงส่วนใหญ่ได้รับการรักษาจนพ้นขีดอันตรายแล้ว รายที่อาการไม่หนักก็ได้รับอนุญาตให้กลับบ้าน ส่วนรายที่ต้องนอนพักรักษาก็ได้รับการจัดสรรเตียงตามแผนกต่าง ๆ โดยการประสานงานอย่างเป็ระบบ
ฟางเฮ่าหยางดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด เขาเรียกทุกคนมารวมตัวกันก่อนจะเอ่ยชมเชย “วันนี้แผนกฉุกเฉินของเรารับผู้ป่วยทั้งหมดสามสิบแปดราย ในจำนวนนี้เป็ผู้ป่วยกระดูกหักสี่ราย และยังมีผู้ป่วยหลอดเืฉีกขาดรวมถึงอวัยวะภายในาเ็อีกหลายราย หลังจากที่พวกเราทุ่มเทต่อสู้ร่วมกันมาตลอดสามชั่วโมง ในที่สุดภารกิจกู้ชีพก็สำเร็จลุล่วง ผู้ป่วยทุกคนได้รับการดูแลอย่างดีที่สุด พวกเธอทุกคนเก่งมาก!”
ทุกคนต่างมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า แม้ส่วนใหญ่จะยังไม่ได้แตะข้าวเที่ยงและเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักมาหลายชั่วโมง แต่ในเวลานี้ทุกคนกลับมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก การรักษาชีวิตคนคือหน้าที่อันศักดิ์สิทธิ์ของหมอ การได้เห็นผู้ป่วยฟื้นตัวด้วยน้ำมือของตนเอง สร้างความภาคภูมิใจได้ไม่ต่างจากการที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจจนจีบสาวในดวงใจได้สำเร็จ หมอส่วนใหญ่มักชอบงานที่ท้าทาย ซึ่งเหตุฉุกเฉินในวันนี้ก็นับเป็ความท้าทายครั้งใหญ่ของแผนกฉุกเฉินเช่นกัน
“เอาละ ทุกคนเหนื่อยกันมามากแล้ว เพื่อนร่วมงานกะเช้ายังไม่ได้กินข้าวเที่ยง ส่วนพวกที่อยู่กะบ่ายก็ยังไม่ได้พักผ่อน แถมคืนนี้ยังต้องอยู่เวรต่อ ผมจะไม่พูดอะไรให้เสียเวลาแล้ว ผมให้โรงอาหารเตรียมอาหารไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ให้เหลือคนอยู่เวรไว้สักสองสามคน ส่วนที่เหลือไปกินข้าวได้ ใครที่อยู่กะดึกกินเสร็จแล้วก็ค่อยกลับไปนอนพักผ่อนต่อเถอะ”
ในกลุ่มเพื่อนห้าคนเดินไปพร้อมกัน อู๋เหล่ยดูจะเป็คนที่ทำตัวสบาย ๆ ที่สุด เขาหัวเราะร่าพลางถามว่า “ฟางหาน ได้ยินมาว่าวันนี้นายรักษาผู้ป่วยไปตั้งสิบกว่าคนเลยเหรอ?”
ก่อนหน้านี้อู๋เหล่ยไปแอบสืบข่าวจากหลินอวี่ซานมา และพบว่าฟางหานรักษาผู้ป่วยไปจำนวนมากจริง ๆ ทั้งการฝังเข็มเพื่อห้ามเืก่อนจะเย็บแผล ทั้งจัดกระดูกและทำความสะอาดแผลให้ผู้ป่วยอีกหลายราย หลังจากนั้นพอเข้าไปในห้องรักษา เขาก็จัดการเย็บแผลไปอีกสิบกว่าเคส เรียกได้ว่าเกือบครึ่งของผู้ป่วยที่ส่งมาในวันนี้ล้วนผ่านมือของฟางหานมาทั้งสิ้น
“ก็ประมาณนั้นแหละ” ฟางหานตอบปัด ๆ เพราะเขาไม่ได้นับเหมือนกัน ที่สำคัญคือเขาไม่รู้สึกเหนื่อยเลยแม้แต่นิด แถมตอนนี้ยังรู้สึกค้างคาใจอยู่บ้าง เพราะเขากำลังสนุกกับการเย็บแผล แต่น่าเสียดายที่ไม่มีผู้ป่วยให้ทำต่อแล้ว... แต่การที่หมอเฝ้ารอให้คนาเ็แบบนี้ มันดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ใช่ไหมนะ?
หลินกวางเลี่ยงและแพทย์ประจำบ้านหลี่ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูดดี ตลอดเวลาที่อยู่กับฟางหาน ในตอนที่พวกเขาคิดว่ามองคนคนนี้ออกแล้ว ฟางหานก็มักจะโชว์เหนือด้วยความสามารถที่น่าอัศจรรย์ออกมาให้เห็นอยู่เสมอ โดยเฉพาะหลินกวางเลี่ยงที่อธิบายความรู้สึกตัวเองไม่ถูกเลย
ตอนแรกเขาคิดว่าฟางหานแค่มีระดับการมองวิเคราะห์โรคที่เข้าขั้นใช้ได้ แต่พริบตาเดียวฟางหานกลับวิเคราะห์เคสโรคของกัวเหวินยวนได้อย่างเป็ฉาก ๆ ตามมาด้วยจัดกระดูก จากนั้นก็สั่งยาในเคสฉุกเฉิน และตอนนี้ยังข้ามมาทำเย็บแผลได้อีก หลินกวางเลี่ยงอยากจะเอ่ยถามฟางหานไปตรง ๆ เลยว่า “ตกลงนายมีอะไรที่ทำไม่เป็บ้างไหมเนี่ย?”
โรงอาหารของโรงพยาบาลเจียงจงไม่ได้เปิดบริการตลอด 24 ชั่วโมง ปกติถ้าเลยเวลาอาหารไปแล้วพวกหมอก็ต้องหาทางจัดการกันเอง แต่วันนี้เนื่องจากมีเหตุฉุกเฉินครั้งใหญ่ และมีหมอที่ยังไม่ได้กินข้าวจำนวนมาก ฟางเฮ่าหยางจึงกำชับทางโรงอาหารให้จัดคนรอไว้เป็พิเศษ
ฟางหานคีบน่องไก่ขึ้นมาหมายจะส่งเข้าปาก แต่ยังไม่ทันจะได้ลิ้มรส ร่างหนึ่งก็ทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ พร้อมกับถาดอาหาร ทำเอาเขาสะดุ้งจนน่องไก่ในมือร่วงเผละลงไปในจานตามเดิม หลินอวี่ซานเอ่ยกระซิบเสียงเบา “หมอฟางคะ ฉันกำลังลดน้ำหนักอยู่ น่องไก่นี่ช่วยจัดการให้หน่อยได้ไหมคะ?”
แพทย์ประจำบ้านหลี่ได้แต่มองแล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวของตัวเองต่อไป พลางคิดในใจว่า ‘ไม่เห็นเสียก็ไม่รำคาญใจ’
ถ้าจะลดน้ำหนักแล้วจะหยิบน่องไก่มาั้แ่แรกทำไม? ข้าวในโรงอาหารมันฟรีหรือไง? ถึงจะถูกกว่าข้างนอกและกินอิ่มได้ในราคาแค่ห้าหยวน แต่น่องไก่หนึ่งชิ้นก็มีราคาตั้งหนึ่งหยวนเชียวนะ!
สำหรับนักศึกษาแพทย์ฝึกงานแล้ว โรงพยาบาลจะออกบัตรฝึกงานให้ แต่การเป็นักศึกษาแพทย์ฝึกงานนั้นไม่มีเงินเดือน แถมกินข้าวยังต้องเสียเงินเองอีก สำหรับคนส่วนใหญ่แล้ว มันเป็่ชีวิตที่ยากลำบากมากจริง ๆ
“เอ่อ ขอบคุณครับ” ฟางหานกล่าวขอบคุณอีกครั้ง แต่น่องไก่ตั้งสามชิ้นนี่เขาก็ชักจะเริ่มกินไม่ไหวแล้วเหมือนกัน
เดิมทีฟางหานคิดว่าตัวเองจะกินไม่หมด แต่ที่ไหนได้ พอกินจนเกลี้ยงเขากลับรู้สึกว่ายังอยากกินต่อได้อีก
'หรือจะเป็เพราะมวยภายใน?' ฟางหานคาดเดาในใจ มีคำกล่าวว่าคนฝึกวิชายุทธ์มักจะกินจุ บางทีนี่อาจจะเป็สาเหตุหลักก็ได้
หลังกินข้าวเสร็จ ผู้ป่วยในแผนกฉุกเฉิน่บ่ายก็เบาบางลงมาก ฟางหานแอบไปหลบอยู่ในห้องพักผ่อนเพื่อเล่นมือถือและไถโมเมนต์ไปเรื่อย ๆ โมเมนต์ในวันนี้แทบจะกลายเป็สีเดียวกันหมด เพราะทุกคนต่างลงเื่อุบัติเหตุรถชนแถวถนนเว่ยหัว หลายโพสต์แนบภาพถ่ายจากสถานที่เกิดเหตุ ซึ่งพอมองจากรูปแล้ว ผู้ป่วยที่ถูกส่งมายังแผนกฉุกเฉินถือว่าอาการเบามาก เพราะในที่เกิดเหตุมีคนตายคาที่ถึงสามราย สภาพนั้นเรียกได้ว่าเืนองเต็มพื้นจนดูแทบไม่ได้
ฟางหานไถดูโมเมนต์พลางกดไลก์ไปเรื่อย ๆ ไม่ว่าจะสนิทหรือไม่สนิทเขาก็กดให้หมด จนได้รับฉายาว่าคนบ้ากดไลก์ มีครั้งหนึ่งที่แม่ของคนรู้จักเสียชีวิต ฟางหานก็ดันไปกดไลก์เข้าจนโดนต่อว่าอย่างหนัก แต่เขาก็รู้สึกผิดจริง ๆ เพราะแค่มือลั่นกดไปโดยไม่ได้ดูเนื้อหาเลย
พอกดไลก์เสร็จ เพื่อนที่สนิทกันสองสามคนก็ส่งข้อความแชตมาหาทันที
[ฟางหาน ได้ยินว่าโรงพยาบาลของพวกนายรับคนเจ็บจากเหตุรถชนวันนี้มาเยอะเลยเหรอ?]
[ใช่แล้ว ฉันอยู่ที่แผนกฉุกเฉินพอดี เลยได้ช่วยรักษาด้วย] ฟางหานพิมพ์ตอบกลับไป
[นายที่เป็แค่นักศึกษาแพทย์ฝึกงานเนี่ยนะ? คงช่วยหยิบผ้าพันแผลกับไม้ดามกระดูกมากกว่าละมั้ง?] อีกฝ่ายไม่เชื่อเด็ดขาด
ฟางหานไม่ได้หวังให้อีกฝ่ายเชื่ออยู่แล้ว เขาจึงพิมพ์ตอบไปแบบทีเล่นทีจริง [ยังช่วยยกเปลหามกับช่วยเข็นรถด้วยนะ]
ระหว่างที่คุยเล่นแก้เซ็ง ฟางหานก็ตรวจสอบระบบไปด้วย รายละเอียดที่หลังบ้านยังคงเด้งขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง เมื่ออู๋เหล่ยเริ่มโพสต์ลงในวีแชตโมเมนต์และช่วยประกาศสรรพคุณของฟางหานในกลุ่มเพื่อนฝึกงาน
[ฉันก็ได้รับข่าวมาเหมือนกัน พอกินข้าวเสร็จฉันแอบไปดูที่แผนกฉุกเฉินมาแวบหนึ่ง ตอนนั้นฟางหานกำลังฝังเข็มอยู่พอดี แค่ปักเข็มลงไปสามเล่ม เืก็หยุดไหลทันทีเลยละ]
[ฟางหาน เก่งสุดยอดไปเลย...]
[6666...]
ฟางหานเปิดกลุ่มดูบันทึกการสนทนา ซึ่งทุก ๆ ข้อความที่พิมพ์มานั้นล้วนมอบแต้มความชอบให้เขาทั้งสิ้น
อาจเป็เพราะ่บ่ายไม่มีคนไข้จริง ๆ หรืออาจเป็เพราะเหล่าพยาบาลสงสารเห็นว่าวันนี้ฟางหานเหนื่อยมาก จึงไม่มีใครเข้าไปรบกวนเขาที่ห้องรักษา จนกระทั่งถึงเวลาเลิกงาน ฟางหานเลยได้นั่งเล่นมือถือไปทั้งบ่ายอย่างนั้น
“หมอฟางคะ...” ฟางหานเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วเดินออกมาจากห้องแต่งตัว ก็ได้ยินเสียงเรียกมาแต่ไกล หลินอวี่ซานพร้อมกับพยาบาลสาวอีกสองคนกำลังยืนโบกมือเรียกเขาอยู่
“คุณพยาบาลหลิน...” ฟางหานยิ้มทักทายคนทั้งสาม รอยยิ้มนั้นทำเอาเหล่าพยาบาลแทบจะละลาย
ในตาของพวกเธอเป็ประกายระยิบระยับ “หมอฟางตอนยิ้มนี่หล่อบาดใจจริง ๆ!”
“หมอฟางคะ พวกเรานัดกันว่าจะไปกินหม้อไฟ ไปด้วยกันไหมคะ?” หลินอวี่ซานเอ่ยชวน
“พวกคุณเป็ผู้หญิงกันสามคน ผมไม่ไปจะดีกว่าครับ” ฟางหานปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม วันนี้เขาเพิ่งได้รับวิชาฝ่ามือแปดทิศท่องร่างมา ซึ่งไม่สะดวกที่จะฝึกในโรงพยาบาล เขาจึงอยากรีบกลับไปหาที่ทางสำหรับฝึกมวย
เหล่าพยาบาลไม่ได้สนใจว่าอู๋เหล่ยจะไปด้วยหรือไม่ แต่ถ้าอู๋เหล่ยพูดแบบนี้ ฟางหานก็มีโอกาสจะไป พวกเธอจึงรีบช่วยกันเสริม “นั่นสิคะ ไปด้วยกันเถอะ อู๋เหล่ยกับคุณหมอหลี่ก็ไปด้วย รวม ๆ แล้วไม่ได้มีแค่พวกเราหรอกค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ไปครับ” ฟางหานจำต้องตกลง การทดลองฝึกมวยจึงต้องเลื่อนออกไปก่อน
การกินหม้อไฟในแถบเจียงจงไม่ได้เน้นรสเผ็ดจัดเหมือนทางฝั่งตะวันตกหรือทางตอนใต้ ทั้งแปดคนสั่งหม้อหยวนยางที่มีน้ำซุปสามสหายคู่กับน้ำซุปเผ็ดน้อย พนักงานเสิร์ฟยื่นเมนูมาให้ แต่ฟางหานยังไม่ทันได้รับ พยาบาลคนหนึ่งก็คว้าไปก่อนแล้วเอ่ยถามฟางหานทันที
“หมอฟางชอบกินอะไรคะ เดี๋ยวฉันสั่งให้”
“เอ่อ...” ฟางหานชะงักไปครู่หนึ่ง “งั้นขอเป็ไส้เป็ดกับลูกชิ้นกุ้งแล้วกันครับ”
“ได้ค่ะ ไส้เป็ดกับลูกชิ้นกุ้ง” พยาบาลสาวจดรายการสองอย่างนั้นลงไปเป็อันดับแรก ก่อนจะหันไปปรึกษากับหลินอวี่ซานและพยาบาลอีกคนเพื่อสั่งอาหารต่อ แล้วยังไม่ลืมหันมาเอ่ยถามอีกรอบ “หมอฟางมีอะไรที่ไม่กินไหมคะ?”
“ผมไม่กินผักชีกับเนื้อแกะครับ”
“งั้นตัดเนื้อแกะออกเลย” พยาบาลอีกคนรีบบอกทันที
อู๋เหล่ย แพทย์ประจำบ้านหลี่ และหลินกวางเลี่ยงทั้งสามคนได้แต่นั่งมองตาปริบ ๆ
‘ไม่มีใครคิดจะเอ่ยถามพวกเราหน่อยเหรอ?’
ฝีมือก็สู้เขาไม่ได้ หน้าตาก็ยังสู้ไม่ได้อีก อยู่กับเ้านี่แล้วมันน่าหดหู่ชะมัดเลย...
4K
