"ตายเหอะมึง"
เสือเอาปืนจากหลังที่แนบกางเกงไว้ออกมายิงซ้ำ คนที่มันหมายจะยิงเขา และเสือก็ไม่หยุดแค่นั้นเขายิงใส่มือผู้ชายที่เขาพึ่งแตะสลบไปหนึ่งนัด โทษฐานที่มือมันบังอาจมาจับคนดีของเขา คนดีที่เขานโมเรียกแทนชื่อของเธอ แป้งจิรวดี
"ขอบใจนะไซมอน ถ้าไม่ได้ยู ไอคงเจอยิง"
"อื้ม...ยูเพื่อนไอ"
ทั้งสามมาเฟียเดินขึ้นไปนั่งโต๊ะเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และบัดนี้กวีที่มาจากไหนไม่รู้เดินเข้ามาสั่งงานลูกน้อง ส่วนลุกค้านั้นการ์ดของร้านเชิญออก และปิดผับ หลงเหลือกลุ่มพวกเขา กลุ่มแป้งจิรวดี กลุ่มคู่กรณี และกลุ่มนักดนตรี
"เฮ เปิดเพลงดิ"
ดีเจที่เห็นกวีเ้าของร้านพยักหน้า ก้เปิดเพลงปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พนักงานทำความสอาดก็เก้บไป การ์ดตัวใหญ่ก็ลากไอ้พวกก่อเื่ไปลงโทษตามกฏของกวี
"คุณเสือคะ เจ็บมั้ยคะ"
เสือหันไปมองพราวที่เกาะติดไม่เลิก จนเขาเริ่มโมโห จึงสั่งให้เสท เชิญพราวกลับไปพร้อมกับเงินก้อนใหญ่ที่พราวไม่ปฏิเสธและกลับไปแต่โดยดี
"พวกคุณมีใครเป็อะไรมั้ย"
ทุกคนส่ายหน้า และพากันไปนั่งลงโต๊ะเดิมที่ตอนนี้แทบจะยืนไม่ไหวเมื่อเหตุ ระทึกจบลง เสือหันไปมองแป้งที่ตอนนี้ แทบจะไม่มีสติจากฤิทธิ์แอลกอฮอล จึงหันไปถามพันที่เขาให้เฝ้าดูว่าเธอกินไปเท่าไหร่ พันบอกนับไม่ถ้วนหลังจากที่ลงมาจากชั้นสองโต๊ะนาย หึๆ..ตอนนั่งอยู่ด้วยกันทำหน้านิ่งๆไม่คิดอะไร พอลับสายตาแปปเดียวเมาปริ้นเลย แสดงว่าเธอก็มีความรู้สึกดีๆให้เขาใช่มั้ย
"กลับกันเลยมั้ยครับเดี๋ยวผมไปส่ง"
"พ๊วกเรากลับบเองกานได้คาา"
"ผมคงปล่อยให้กลับเองกันไม่ได้หรอกครับ เดี๋ยวพวกผมไปส่ง พันไปส่งคุณเอมอร และคุณวัตสัน"
"ไปส่งแต่พวกนี้ก็ได้คะ เรนนี่แฟนมารับ ตอนนี้คงถึงหน้าร้านแล้ว"
วัตสันที่เผลอหลุดอาการออกมา ทำเอาเสือและพันอึ้งๆไป ไม่คิดไม่ฝันว่าลูกนักการเมืองใหญ่ระดับผู้นำประเทศจะเป็เพศที่สาม
เมื่อเหลือกันอยู่สองคน เสือก็อุ้มแป้งจิรวดีพาดไหล่ เดินขึ้นไปลาเพื่อนๆชั้นสอง บอกเดี๋ยวครั้งหน้าจะพาไปล่องเรือแก้ตัว เมื่อบอกทุกคนเข้าใจ จึงอุ้มร่างบางที่เบาเหมือนนุ่่นเดินไปขึ้นรถของตน จัดที่ทางให้นอนข้างคนขับดีๆและเอาเสือสูทตัวแพงของตัวเองมาคลุมให้กันความหนาวจากเครื่องปรับอากาศในรถ
เพนท์เฮ้าส์สุดหรูใจกลางกรุงเทพมหานครที่เสือร้าย ได้เป็เกียรติ์อย่างมากที่เสือพาผู้หญิงเข้ามาเยี่ยมชมถึงที่ แต่เสียดายที่มาในสภาพเมามาย สิติไม่ครบถึงขั้นเสือต้องอุ้มออกจากรถมา ยังเตียงนอน
หญิงสาวนอนหลับตาพริ้มไม่รู้เื่ราวอะไร ว่าตัวเองอยู่ไหน อยู่ในห้องใคร ทำให้เสือร้ายหมายหมั้นในใจ ว่าต่อไปจะไม่เธอดื่มแอลกอฮอลอีก ถ้าเขาไม่อยู่ด้วย
เมื่อเห็นร่างกายสาวที่ใช่ชุดรัดติ้ว กลัวเธอนอนไม่สบายตัว จึงหวังดีถอดชุดออกให้เหลือแค่ซับในลูกไม้สีฟ้าที่ปิดส่วนสงวนไว้ และความใจดีของเสือร้ายยังไม่หมดแค่นี้ เขาเดินไปเอาผ้าและกดน้ำใส่กะละมังจากห้องน้ำมาเช็ดตัวให้ ผิวขาวนวลน้ำนมข้าว นุ่มนิ่มจนแกนกาย่นั้นของเสือร้ายตั้งชัน ดีหน่อยที่มีกางเกงปิดกั้น ไม่งั้นมันคงชูชันชี้หน้าคนนอน
"อือ....หนาว...อือ"
คำพูดที่ออกมาจากปากหวาน คือตอนที่เสือร้ายใช้ผ้าชุปน้ำเช็ดตัวให้ จึงทำให้แกนกายยิ่งปวด นึบๆจนหายใจติดขัดนี่เธอจะรู้มั้ยแม่สาวคนดี ว่าในชีวิตนี้เขาไม่เคยทำแบบนี้ให้กับใคร เธอคนแรกเลยนะ
"อย่าดิ้นคุณ..ผมเช็ดตัวให้ก่อน อย่าดิ้น...ไม่ทนมันแล้วโว้ย"
เมื่อความกระหายของเสือร้ายครอบงำ ความนึกผิดชอบชั่วดีก็ไม่หลงเหลือกลับคร่อมทับร่างบางเนื้อแน่น ใช้ริมฝีปากร้อนบทขยี้ตักตวงความหวานที่้า และเสือก็ยิ่งคลั่งเมื่อร่างบางที่อยู่ใต้ร่างจูบตอบสนองเหมือนกัน
เสือเริ่มใช้ลิ้นหนักขึ้น จากปากหวานแปรเปลี่ยนเป็เนินอกที่มีซับในปกปิด แต่เสือร้ายก็ไม่หวั่นถึงมีสิ่งปิดกลั่นเขาก็สามารถดูดกัดหัวจุกตรงกลางได้ แต่ทวามันไม่สะใจจึงเอามือสอดเข้าไปปลดตะขอข้างหลังบรา ปลดมันได้ก็เหวี่ยงไปให้พ้นเตียง มือที่ว่างก็บีบเฟ้นไม่ยอมให้เสียเวลา
“เจ็บ..”
ร่างบางพูดขึ้นจากความรู้สึกที่ส่งถึง เสือที่ตอนแรกรุนแรงกับเต้างาม ก็เบาลงและนิ่มนวลขึ้น และจูบนวลเนียนไปทั่วผิวน้ำนม ปลดเปลื่อนด่านพันธนาการสุดท้ายที่ปกปิดสิ่งสำคัญไว้ เลื่อนลงมาสู่ปลายเท้าแล้วเหวี่ยงตามแรงที่ปะทุขึ้นเมื่อสายตามองเห็นสิ่งสวยงามที่ปรารถนา ใจตุ๊บๆดังเสมือนคนตีกลองรัวดังๆ มือไม้สั่นอยากเอาลูกชายเข้าไปฝากฝั่งในน้องของเธอ
“อือ…เจ็บ…”
เฮือก!! ร่างบางสั่นสท้าน รู้สึกตัวมีสติเมื่อรับรู้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังจะก้าวผ่านปราการพิสุทธิ์เข้ามา กริ๊ดด!!! แป้งจิรวดีกริ๊ดสุดเสียง สองมือพลักอกกว้างและทุบตีเพื่อให้เขาหยุด พร้อมใบหน้าคนงามส่ายไปมาอย่างเ็ปเหลือแสนส่งผลให้หยาดน้ำตาไหลรินลงมาอาบใบหน้าแดง
“จุๆๆ นิ่งไว้คนดี …อย่าเกร็ง…นั้นแหละเดี๋ยวก็ดีขึ้นครับ”
เสือร้ายที่ช่ำชองสนามรบสนามรักมามากมาย เขาที่ได้ลิ้มรองความสาวของผู้หญิงครั้งแรกก็เกือบไปไม่เป็ อึ้งไปสักพักแต่ก็กับมีสติเมื่อแกนกายที่ฝันเข้าไปถูกรัด อ๊า…เขาขยับอีกครั้งอย่างช้าๆ แต่เธอก็ต่อต้านจึงหยุดนิ่งสักพัก ใช้ปากจูบซับน้ำตาที่ไหลนองหน้า นึกรู้สึกเอ็นดูและรู้สึกห่วงเมื่อเธอตัวเล็กเหลือเกินเมื่ออยู่ใต้ร่างเขา
“เจ็บ..เอาออกไปแป้งเจ็บ ขอร้อง”
“ผมหยุดไม่ได้ทูนหัว อย่าเกร็งนะผมรับรองถ้าผ่านจุดนี้ไปได้คุณจะรู้สึกดี”
เสือร้ายจูบปากร่างบางเพื่อเล้าโลมให้เธอเกิดอารมณ์ และมันก็ได้ผลเมื่อเขาสามรถเริ่มขยับตรงส่วนนั้นได้
“อย่างนั้นแหละคนดี…อย่าเกร็งทูนหัว”
สติที่เมื่อครู่เริ่มมี กลับหายไปกับอารมณ์ที่เสือร้ายนำพา ปล่อยตัวปล่อยใจตามแรงจูงที่เสือจับไว้ ก้าวผ่าน์ครั้งแล้วครั้งเล่าจนเผลอหลับไป ปล่อยให้เสือร้ายตักตวงความสุขความกระหาย จนร่างหนากระตุกเกร็งซบลงกับอกอิ่ม แล้วพลิกตัวลงนอนเคียงข้างร่างบางที่สลบไม่รู้สึกตัว ชายหนุ่มหันมองหน้าคนที่เขาพึ่งปลดปล่อยโดยที่ไม่มีการป้องกันเมื่อรู้ว่าเธอนั้นบริสุทธิ์ หลังจากที่เสร็จสมสดๆ มือใหญ่ก็ดึงร่างบางมากอดไว้อย่างหวงแหน พลางดึงผ้าห่มผืนใหญ่มาปกคลุมเพิ่มความอุ่นจากเครื่องปรับอากาศที่เปิดไว้ 24 องศา
1K
