" หม่อมฉันไม่ได้หมายถึงเช่นนี้นะเพคะ "
" อ้าว ข้าก็คิดว่าเ้ากลัวใครจะเห็น ข้าเลยปิดประตู แต่ชั่งเถอะปิดแล้วก็ปิดไป "
ซีกวนยังคงเอ่ยวาจายียวนคนตัวเล็กจนิเฟยหน้ามุ้ยใส่ทันที ซีกวนไม่หยุดเพียงแค่นั้นอุ้มคนตัวเล็กขึ้นไปวางบนโต๊ะ ก่อนที่จะปล่อยลงแล้วยืนคร่อมขว้างคนตัวเล็กไว้
" องค์ชายจะทำอะไรเพคะ "
ิเฟยมองคนตัวโตอย่างหวั่นๆ ซีกวนยกยิ้มก่อนจะเอ่ยขึ้น
" ก่อนนี้เ้าวิ่งตามข้า บอกเองว่าอยากเป็ชายาข้าไม่ใช่หรือ แล้วตอนนี้เ้ากลับกลัวข้าหรือไง "
" นั้นมันเื่ั้แ่เด็กนะเพคะ หม่อมฉันลืมไปหมดแล้ว องค์ชายออกไปจากห้องหม่อมฉันเถอะ "
" แต่ข้าไม่ลืม แล้วก็คิดว่าอยากให้เื่นี้เป็เื่จริง "
ิเฟยเงยหน้ามองคนตัวโตก็สบตากับตาคมที่จ้องมองอยู่ ซีกวนโน้มหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจทั้งคู่เป่ารดกัน ซีกวนไม่อาจยับยั้งความรู้สึกได้อีกต่อไป
มือที่วางกักคนตัวเล็กยกขึ้นลูบที่ใบหน้าขาวเนียน ก่อนที่มือเรียวจะรั้งให้คนตัวเล็กมารับจูบจากตน ิเฟยใกับััที่อีกคนมอบให้ ก่อนจะหลับตาลงปล่อยให้อีกคนชักนำ
เสียงจูบที่เริ่มดูดดื่มขึ้นเรื่อยๆดังขึ้น มือเรียวอีกข้างเริ่มอยู่ไม่สุข ลูบตามร่างกายคนตัวเล็กก่อนที่จะหยุดที่เนินอกอวบที่เต็มไม้เต็มมือ ซีกวนที่ตั้งใจจะทำเช่นนี้กับคนตัวเล็กั้แ่แรก เพราะไม่อยากพลาดโอกาสอีกครั้ง
แม้จะรู้ว่าเป็การเห็นแก่ตัว แต่หากคนตัวเล็กขัดขื่นตนก็จะยอมปล่อย แต่ิเฟยกลับไม่มีทีท่านั้นเลย นั้นเป็เพราะิเฟยมีใจกับองค์ชายมาั้แ่เด็กนั้นเอง
" เป็ชายาข้านะิเฟย "
ซีกวนถอนจูบออกมาแล้วเอ่ยขึ้น พร้อมกับสบตาคนตัวเล็ก
" องค์ชายอย่าล้อหม่อมฉันเล่นได้ไหมเพคะ "
" ข้าไม่ได้ล้อเ้าเล่นนะ ข้าจริงจัง เ้าอาจจะยังไม่เชื่อ ถ้าเช่นนั้นข้าจะทำให้ถูกต้อง เ้าพักผ่อนเถอะข้าไม่กวนเ้าแล้ว ถึงแม้ข้าอยากจะกวนก็เถอะ แต่อีกไม่นานหรอก ข้าไม่ปล่อยเ้าไว้นานหรอกชายาข้า "
ซีกวนจูบคนตัวเล็กอีกครั้ง จึงยอมถอนจูบออกอย่างเสียดาย ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้อีกคนนั่งหน้าแดงอยู่ลำพัง
" คนบ้าจู่ๆ ก็จู่โจมเช่นนี้ ทั้งที่พึ่งกลับมาเจอกันแท้ๆ "
ิเฟยนั่งอยู่เช่นนั้นจนรู้สึกว่าควรจะไปอาบน้ำได้แล้ว จึงเดินเข้าห้องอาบน้ำไป
พลบค่ำทุกคนก็พร้อมที่จะออกไปเที่ยวงาน เมื่อรวมตัวกันได้ก็มุ่งหน้าไปที่งานกันทันที
" ว้าว พี่ชินลี่ดูโคมไฟที่ประดับอยู่ตรงนั้นสิ "
" ใช่สวยมากเลย ใครทำกันช่างมีฝีมือมากจริงๆ "
ว่านชิงและชินลี่ต่างก็ตื่นเต้นกับโคมไฟที่ห้อยอยู่้า
" นี่เป็โคมไฟจากราชสำนักเชียวนะแม่หนู เห็นว่าเป็ขององค์ชายเติ้งลี่กับเหล่าสหาย "
" อู้ว เช่นนั้นหรือท่านลุง มิน่าถึงได้ดูงดงามขนาดนี้ "
ฝูหรงและิเฟยเดินคู่กันชื่นชมโคมไฟต่างๆที่ถูกแขวนไว้ตามทาง ส่วนหนุ่มรูปงามที่เดินตามทั้งหลายกลับถูกสาวชาวเมืองรุ่มล้อมจนไม่สามารถเดินต่อได้ เพราะผู้ที่เดินสวนกันไปมามากมายเหลือเกิน
หญิงสาวทั้งสี่ต่างก็พลัดหลงกันในงาน
" แย่ล่ะ เหมือนว่าเราจะพลัดหลงกับคนอื่นแล้วล่ะ "
" นั้นสิมัวแต่เดินดู้าจนไม่ได้หันไปมอง "
ฝูหรงและิเฟยเอ่ยขึ้น แต่ก็ไม่ได้ใอะไร เพราะิเฟยเียบได้ว่าเป็คนที่นี่ไปแล้ว ต่างจากอีกสองสาวที่ไม่รู้ว่าอยู่กับกลุ่มของหนุ่มๆหรือไม่
" หวังว่าพี่ชินลี่และว่านชิงจะอยู่กลับกลุ่มของพี่จื่อยวนนะ "
" นั้นสิ เช่นนี้เราก็ขึ้นไปนั่งรอที่ร้านน้ำชานั้นเถอะ อาจจะมองเห็นทุกคนยามเดินผ่านก็ได้ "
ฝูหรงและิเฟยพยักหน้าก่อนที่จะเดินขึ้นไป้า ทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะ โดยที่โต๊ะข้างกันนั้นก็มีหนุ่มรูปงาม 3 คนนั่งอยู่ แต่เพราะไม่ได้สนใจจึงไม่ได้หันไปมอง
" นี่เ้าดูสตรีสองนางนั้นสิ งดงามอะไรเช่นนี้ ไม่คิดว่าเมืองหลวงของเราจะมีสตรีที่งามถึงเพียงนี้ด้วย "
" ิเฟย "
ชายหนุ่มที่เอ่ยชื่ออีกคนขึ้นมายกยิ้มที่มุมปาก ก่อนที่จะเดินเข้าไปทักทาย
" ข้าคิดว่าเ้ากลับแคว้นชินลา ยังไม่กลับมาเสียอีก "
" พี่ต้าหย่งพี่ก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือ ข้าไม่ทันสังเกตมั่วแต่มองหาสหายข้าอยู่ "
ิเฟยกล่าวทักทายคนตัวโตพร้อมกับรอยยิ้ม จนคนที่เอ่ยถามอดที่จะยิ้มตอบไม่ได้
" เ้าพลัดหลงกับสหายของเ้าเช่นนั้นหรือ "
" ใช่แล้ว ไม่รู้ว่าอยู่ที่ใด ยิ่งพึ่งมาที่นี่ด้วยข้ากับสหายเลยขึ้นมานั่งรอบนนี่ เผื่อจะได้มองเห็นง่ายๆ "
" เช่นนั้นหรือ ถ้าเช่นนั้นพี่จะช่วยเ้ามองหาก็แล้วกัน แต่งตัวยังไงล่ะ "
ิเฟยเอ่ยบอกกับคนที่ตนคุ้นเคย ในขณะที่พูดคุยกันคนที่นั่งอยู่ก็มองหญิงสาวอีกคนไม่วางตา จนทนไม่ไหวเดินเข้ามาหา
" เ้าจะไม่แนะนำสหายเ้าให้ข้ารู้จักหน่อยหรือ ต้าหย่ง "
" หึ ข้าลืมไปเลย นี่สหายของพี่ เติ้งลี่ และ ลู่จง แล้วคนที่นั่งข้างเ้าล่ะ "
" นี่ฝูหรงเ้าค่ะ "
" เป็ฮูหยินของข้าเอง "
ในขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันฟานอวี้ก็เอ่ยขึ้นเสียงดัง ฝูหรงเห็นคนตัวโตก็ยิ้มทันที
" ท่านพี่ ข้าคิดว่าท่านจะตามหาข้าไม่เจอเสียอีก "
" อยู่ที่ไหนพี่ก็หาเ้าเจอแน่ "
ฟานอวี้เดินตรงมาหาคนตัวเล็ก แล้วใช้มือลูบที่แก้มเนียน จนคนอื่นๆต่างก็ส่ายหัวกับท่าทีที่แสดงความเป็เ้าของนั้น
จนบุรุษทั้งสามที่พึ่งทำความรู้จักยืนนิ่งไป แต่ก็เพียงไม่นานองค์ชายซีกวนก็เดินเข้ามาโอบคนตัวเล็กที่ยืนใกล้ๆกับต้าหย่ง
" ส่วนเ้าเป็ว่าที่ชายาข้า ก็อย่าดื้อให้มากนัก กลับไปข้าจะจัดการเ้า "
" อ่ะ อะไรกันเพคะ "
ิเฟยใกับการกระทำของคนตัวโต พอๆกับคนอื่นๆที่ได้ฟังคำพูดเช่นนี้ออกมา
" นี่คือว่าที่พระชายาของเ้าเช่นนั้นหรือซีกวน เหตุใดข้าถึงไม่เคยได้ยินล่ะ "
เติ้งลี่เอ่ยถามน้องชายออกมา ซีกวนยิ้มออกมาก่อนที่จะกระซิบบอกพี่ชายอีกอย่าง
" ห๊ะ อะไรนะนี่คือน้องหญิงฝูหรงจริงๆหรือ "
ซีกวนพยักหน้าให้พี่ชาย เติ้งลี่ยิ้มออกมานึกขันตนเองที่คิดจะจีบลูกพี่ลูกน้องของตนเสียแล้ว
" ไม่รู้ว่าเ้าจะมา ถ้าเช่นนั้นมาแล้วพรุ่งนี้ก็ไปเข้าเฝ้าเสด็จอาของเ้าเสียหน่อยสิ "
" เออ ไปได้หรือเพคะ หม่อมฉันเกรงว่า "
" ไปเถอะเสด็จแม่เอ่ยถึงแม่ของเ้าตลอด เพราะเคยเป็สหายกันั้แ่เล็ก พอแม่เ้าถูกส่งเข้าวังแล้วหลังจากนั้นก็ต่างต้องแยกย้ายกัน เสด็จแม่ยังนึกเสียใจที่แม่ของเ้าเสียไป "
ฝูหรงหันไปมองหน้าคนตัวโตที่ยืนอยู่ข้างๆ ฟานอวี้พยักหน้าให้คนตัวเล็ก ฝูหรงจึงตอบตกลงไป เมื่อรู้สถานะของแต่ละคนแล้วต่างก็ดื่มกินด้วยกัน
ขา
ดก็แต่จื่อยวนและคนสนิทของฟานอวี้เท่านั้นที่ตามหาคนรักตนอยู่
" ไปไหนกันนะ ปานนี้ยังหาตัวไม่พบเช่นนี้ เราจะทำยังไงดีคุณชาย "
635
