รดีซ่านทรวง

ปัณณวัตรทำโน่นทำนี่อยู่ในสวนจนเวลาผ่านไปถึงสี่โมงเย็น ก่อนจะมาทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ เมียรักและลูกน้อยที่นอนอยู่ในเปล จากนั้นก็เริ่มเด็ดยอดกับใบตำลึงใส่กะละมังอย่างตั้งใจอัญชันขยับตัวตื่น ก้นเปลที่เป็นผ้าขาวม้าจึงขยับไปมา เขาเห็นแล้วจึงวางมือจากงาน ก่อนจะโผล่หน้าเข้าไปมองลูกน้อยที่นอนลืมตาแป๋ว หนูน้อยส่งยิ้มมาให้เขาแต่เขาไม่ได้ยิ้มตอบ ทว่าสองมือใหญ่หยาบกร้านกลับอุ้มลูกน้อยออกจากเปล พลันนั้นอัญชันก็หันไปมองแม่ที่หลับอยู่ แล้วร่างของหนูน้อยก็ถูกปล่อยให้นั่งลงบนพื้นข้างๆ กองตำลึงเด็กน้อยนั่งงงเพราะเพิ่งตื่นนอน ก่อนจะเอื้อมมือออกไปหยิบยอดตำลึงอย่างไม่มีอะไรทำ แต่เพียงครู่หนึ่งก็หมดความสนใจในยอดตำลึง จึงคลานเข้าไปหาแม่แล้วปลุกคนหลับให้ตื่นขึ้นมา“แมะ...แมะ...”อนงค์นางตื่นเพราะมือน้อยๆ ที่ตีลงมา ครั้นเห็นหน้าของลูกสาวก็ยิ้มให้ แต่พอมองไปทางนาฬิกาแขวนที่อยู่บนฝาผนังตามสัญชาตญาณ หญิงสาวก็รีบยันตัวลุกขึ้นนั่งพลางเอ่ยอย่างแปลกใจที่หลับไปจนเย็นถึงปานนี้“สี่โมงกว่าแล้วหรือคะ”สามีสุดที่รักไม่ได้ตอบอะไร เขายังเด็ดยอดและใบตำลึงต่อไป อนงค์นางจึงลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตา เวลานั้นอัญชันเห็นรองเท้าที่มีเสียง หนูน้อยจึงขยับเข้าไปหยิบและยื่นมันไปให้พ่อ“ใส่...ใส่...”ปัณณวัตรวางก้านตำลึงแล้วหันมาใส่รองเท้าให้ลูกสาว หนูน้อยยิ้มร่าอย่างชอบใจก่อนจะถูกคนเป็นพ่อจับให้ยืน และเมื่อเท้าน้อยๆ ขยับก้าวเดิน เสียงแหลมๆ ก็ดังขึ้นเอี๊ยด...อ๊าด...อนงค์นางเดินออกมาจากห้องน้ำ เห็นสามียังนั่งจัดการกับตำลึงกองโตจึงเอ่ยถามขึ้นมา“เก็บมาเยอะเหมือนกันนะเนี่ย”“ลุงสนช่วยเก็บ”“อ๋อ...”อัญชันเดินเข้าไปหาแม่พร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม อนงค์นางยิ้มให้ลูกสาวก่อนจะหมุนตัวเข้าไปในครัวเนื่องจากเธอหิวแล้วเอี๊ยด...อ๊าด...อัญชันเห็นมารดาปอกกล้วยเข้าปากก็เดินเข้าไปเกาะขาพลางแหงนหน้ามองหน้าคนเป็นแม่ไปด้วย“หม่ำ...หม่ำ...”อนงค์นางส่งกล้วยลูกหนึ่งให้ลูกสาวโดยไม่ลืมที่จะปอกเปลือก หนูน้อยจับแล้วส่งเข้าปากอย่างมีความสุข จากนั้นคนเป็นแม่ก็เดินเข้าไปหาคนเป็นพ่อเพื่อช่วยเด็ดยอดและใบตำลึงเอี๊ยด...อ๊าด...ปัณณวัตรมองลูกน้อยเดินตามหลังอนงค์นางออกมาจากห้องครัว ครั้นเห็นหน้าแม่ของลูกแล้ว ความรู้สึกอ่อนหวานอ่อนโยนก็ท่วมท้นจิตใจเขาคนที่กินกล้วยไปสามลูกจนอิ่มท้องช่วยสามีจัดการกับตำลึง ระหว่างนั้นเขาก็เอ่ยกับเธอ“ลุงสนตัดกล้วยและสอยมะละกอเอาไว้ให้แล้ว”“พี่เขมเก็บดอกขจรมาหรือยังคะ”“อยู่ในตู้เย็น”“เอ่อ...พี่เขม” เธอมองหน้าเขา หลังจากได้นอนหลับจนเต็มอิ่ม สมองของเธอก็พลันโล่งจึงได้ครุ่นคิดถึงเรื่องเมื่อตอนกลางวัน ตอนนี้อนงค์นางอยากได้รับความกระจ่างจากสามียิ่งนัก ซึ่งคนถูกเรียกก็มองมาราวกับจะถามว่ามีอะไรอย่างนั้นหรือ เธอจึงเอ่ยออกมาด้วยความอยากรู้ “เพื่อนพี่เขมคนนั้นสนิทกันมากไหมคะ”“ไม่สนิท”“เรียนคณะเดียวกันหรือเปล่าคะ”“คนละคณะ พี่เรียนเกษตรศาสตร์ เข็มเรียนรัฐศาสตร์”“อ๋อ...แต่เขาจำพี่เขมได้ เก่งเนอะ” อนงค์นางไม่ได้ประชดแต่กลับชื่นชมด้วยความจริงใจ ที่กนกศิลป์จำเพื่อนเก่าได้ทั้งที่ไม่ได้เจอหน้ากันมานานกว่าสิบปีแล้ว จากนั้นคนท้องก็ลุกขึ้นหลังจากช่วยกันจัดการตำลึงเสร็จ“พี่เขมหุงข้าวหรือยังคะ” เธอถาม“ยังเลย”“เดี๋ยวนางหุงเอง”คล้อยหลังเมียรักที่เดินเข้าครัวไปพร้อมกับกะละมังใส่ยอดตำลึง ปัณณวัตรก็หอบซากตำลึงที่เหลือเพื่อจะนำไปทำเป็นปุ๋ยหมัก พออัญชันเห็นพ่อจะออกจากบ้านเท่านั้นก็รีบตามเอี๊ยด...อ๊าด...ปัณณวัตรหยุดเดินแล้วหันไปมองทางด้านหลัง เห็นลูกน้อยยื่นสองมือออกมาให้อุ้มและร้องเรียกที่จะไปด้วย“พะ...พะ...”ปัณณวัตรหนีบอัญชันด้วยแขนข้างหนึ่งลงจากเรือนไปด้วย พอเจ้าสองตัวที่ป้วนเปี้ยนอยู่บริเวณหน้าบ้านเห็นเข้าก็ส่งเสียงเห่าขึ้นมาโฮ่ง...โฮ่ง...เจ้าของสวนผักหนีบลูกน้อยไปถึงถังปุ๋ยหมัก และพอเดินกลับมายังลานหน้าบ้าน เขาก็ปล่อยร่างเล็กกระจ้อยร่อยให้ลงเดินเพื่อให้เล่นกับพวกพี่ๆโฮ่ง...โฮ่ง...ขณะที่สองพ่อลูกอยู่นอกบ้าน ภายในบ้านอนงค์นางก็กำลังวุ่นกับการหุงข้าว เสร็จสรรพจากนั้นสมองก็พลันคิดว่าจะทำเมนูอะไรในช่วงเย็นวันนี้ ถ้าจะทำไข่ตุ๋นใส่ผักเพียงเมนูเดียวก็ออกจะเห็นแก่ตัวไปสักหน่อย เธอจึงคิดที่จะทำกับข้าวให้สามีสักอย่าง แต่จะเป็นอะไรดีที่ไม่ต้องใส่กระเทียม ขณะกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น โทรศัพท์มือถือของเธอก็ส่งเสียงดังขึ้น เมื่อเห็นว่าเป็นใครโทร.มาก็กดปุ่มรับสายทันที“ฮัลโหล”สิริวรรณโทร.มารายงานข่าวดี เพราะหลังจากทำตามคำแนะนำของพี่สาวก็ได้ผลลัพธ์ที่ดีอีกครั้ง ตอนนี้คนโทร.หารู้สึกสบายใจเป็นอย่างมาก“ฉันอยู่บ้านพ่อแม่ของพี่ไมค์”“เป็นยังไงบ้าง คุยกันดีไหม” อนงค์นางถามกลับด้วยความเป็นห่วง“คุยกันดีแล้ว ฉันซื้อผลไม้กับของอื่นๆ ไปฝากด้วย นั่งพับเพียบไหว้เลยนะ” สิริวรรณพูดอวดออกมา“ดีแล้ว” อนงค์นางยิ้มที่ผลลัพธ์ออกมาดี“ฉันโล่งอกไปหมดเลย รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก” ยิ่งสิริวรรณพูด น้ำเสียงก็ยิ่งเครือด้วยความดีใจ เมื่อปัญหาที่คาราคาซังมาปีกว่าก็จบลงด้วยดี“ดีใจด้วย แล้วพ่อแม่ของไมค์ชอบหลานไหม”“ชอบ นี่ฉันก็ปล่อยให้ดูแลแล้วก็ออกมาคุยโทรศัพท์กับพี่เนี่ย”“ดีแล้ว”หลังจากวางสายโทรศัพท์ อนงค์นางก็เดินออกมาระเบียงหน้าบ้านพร้อมรอยยิ้ม หญิงสาวทอดสายตามองสามี ลูกน้อย และสุนัขอีกสองตัวที่กำลังวิ่งหนีพลางส่งเสียงเห่าใส่อัญชันซึ่งพยายามจับตัวพวกมันโฮ่ง...โฮ่ง...“มะ...มะ...”โฮ่ง...โฮ่ง...อนงค์นางนึกถึงกับข้าวที่จะทำให้สามีขึ้นมาอีกครั้ง ทว่ายังไม่ทันที่จะตะโกนถามออกไป ดวงตาของเธอก็แลเห็นลุงสนขี่มอเตอร์ไซค์เข้ามาแล้วยื่นถุงใส่อะไรบางอย่างให้สามีสุดที่รัก“เอานี่ไอ้เขม...แกง”“ขอบคุณมากลุง”“แกงอะไรหรือคะ” อนงค์นางถามขณะเดินเข้าไปหา“แกงลูกตำลึง” ลุงสนเอ่ยตอบทั้งที่ยังนั่งอยู่บนรถมอเตอร์ไซค์ ด้วยตั้งใจแค่มาส่งกับข้าวเท่านั้น“ลูกตำลึงก็เอาแกงได้ด้วยหรือคะ” อนงค์นางถามอย่างแปลกใจ เพราะอยู่มาจนอายุจะสามสิบแล้ว ยังไม่เคยได้ยินแกงใส่ลูกตำลึงมาก่อนเลย“แกงได้ เอามาแกงส้มก็ได้” ลุงสนหัวเราะที่อนงค์นางไม่รู้ว่าลูกตำลึงทำกับข้าวได้“นางว่าจะถามพี่เขมอยู่พอดีว่าวันนี้จะกินอะไร” เธอหันไปมองหน้าสามีสุดที่รัก“นี่ไง แกงของลุงสน” เขาชูถุงแกงขึ้น“ดีเลยค่ะ นางจะได้ไม่ต้องทำกับข้าว”หญิงสาวยิ้มกว้างแล้วก็ผละออกไปหาลูกน้อยที่ยังเดินไปมาอย่างไม่รู้จักเหนื่อย สองมือน้อยๆ ยื่นออกไปหาแตงกวาและมะเขือเปราะ พวกมันวิ่งวนอยู่แถวนี้เท่านั้นราวกับรู้ว่าไปไกลกว่านี้ไม่ได้ มันอันตรายสำหรับเจ้าตัวเล็กโฮ่ง...โฮ่ง...“จริงสิ! มีไส้กรอกด้วยอีกอย่างหนึ่ง”อนงค์นางอุทานเมื่อนึกขึ้นได้ เพราะเจ้าสองตัวตรงหน้าแท้ๆ ทำให้เธอจำได้ว่าซื้อไส้กรอกมาจากห้างฯ แล้วเธอก็ส่งลูกสาวไปให้สามีพร้อมกับหยิบถุงแกงที่อยู่ในมือใหญ่“พาลูกไปอาบน้ำค่ะ เดี๋ยวนางขอทอดไส้กรอกและทำอาหารให้เจ้าสองตัวนี้ก่อน”ปัณณวัตรอุ้มลูกสาวแล้วเดินนำเข้าไปในบ้านโดยมีเมียรักก้าวเท้าตามหลัง และเจ้าสองตัวก็วิ่งตามเข้ามา ทว่าพวกมันไม่กล้าวิ่งเพ่นพ่านเพราะกลัวจะโดนดุ จึงนอนหมอบอยู่ตรงทางเข้าบ้าน ดวงตาใสแจ๋วมองไปทางห้องครัวร่างแกร่งกำยำพาลูกน้อยเข้าไปในห้องนอนแล้วถอดเสื้อผ้า หลังจากคลี่ผ้าอ้อมสำเร็จรูปออกเท่านั้น เสียงห้าวเข้มของคนเป็นพ่อก็ดังขึ้น“ขี้แตก!”อัญชันมีสีหน้าไม่รู้เรื่องราวอะไร แต่แล้วร่างของหนูน้อยก็ลอยขึ้นในลักษณะหน้าคว่ำก้นโด่ง เพราะคนเป็นพ่ออุ้มราวกับกำลังจะเหาะ“อิ...อิ...”อนงค์นางฟังเสียงน้ำที่ถูกสาดออกจากขัน เธอปล่อยให้สามีจัดการกับลูกสาวไป สองมือก็สาละวนอยู่กับการทำอาหาร ทั้งทำไข่ตุ๋นใส่ผัก หยิบไส้กรอกมาหั่นก่อนจะทอด รวมไปถึงแกะถุงแกงลูกตำลึงที่ลุงสนให้สามีมากินใส่ถ้วย พอมองไปที่แกง ความอัศจรรย์ใจด้วยไม่เคยรู้มาก่อนทำให้พึมพำขึ้นมา“เหมือนแกงใส่มะเขือเปราะเลย แต่ใส่ลูกตำลึงแทน”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ม 2 - ตอนที่ 13 เพื่อนเก่าที่ไม่สนิท

คล้ายกับเรื่องรดีซ่านทรวง ที่คุณอ่าน

รดีซ่านทรวง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ม 2 - ตอนที่ 13 เพื่อนเก่าที่ไม่สนิท

คล้ายกับเรื่องรดีซ่านทรวง ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้