ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

        ตอนที่ 129 ความคิดถึง

        หานชีเยวี่ยรับจดหมายมาอ่านอย่างตั้งใจ แต่ลู่จิ่งหมิงไม่ได้เขียนอะไรมากในจดหมาย เพียงแค่บอกสั้นๆ ว่าเขาเดินทางมาถึงอย่างปลอดภัย

        ในขณะเดียวกัน เขาก็พูดเป็นนัยๆ เพื่อเป็นการเตือนหานชีเยวี่ยว่า ประเทศอาจจะกลับมาเปิดสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีกครั้ง หวังว่าหานชีเยวี่ยจะตั้งใจเรียนต่อไป พร้อมทั้งเชิญให้เธอมาที่เมืองหลวงในอนาคต

        หานชีเยวี่ยอดถอนหายใจไม่ได้ หลายคนคิดว่าการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเป็นเรื่องที่รัฐบาลเพิ่งตัดสินใจในตอนประกาศ แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่เลย หลายคนรู้เรื่องนี้ล่วงหน้าแล้ว

        ส่วนท้ายของจดหมายบอกว่า ทุกเดือนเขาจะส่งเงินมาให้สิบหยวน พร้อมแนบใบเสร็จต่างๆ มาด้วย ถึงหานชีเยวี่ยจะอ่านช้า แต่จดหมายก็มีแค่สองแผ่นบางๆ เธอจึงอ่านจบอย่างรวดเร็ว เธอพับจดหมายตามรอยพับเดิม หานชีเยวี่ยไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกผิดหวังมากกว่า หรือรู้สึกอย่างไรแน่

        โดยรวมแล้ว ความรู้สึกของเธอค่อนข้างซับซ้อนอารมณ์ดีๆ ที่มีอยู่เดิมดูเหมือนจะมีความเศร้าเจอปนเข้ามาเล็กน้อย แต่ไม่นาน หานชีเยวี่ยก็สลัดความรู้สึกซับซ้อนนี้ออกไปจากหัว

        ตอนนี้เธอไม่มีเวลาโศกเพราะฤดูไม้ผลิที่ผ่านพ้นและอาลัยกับฤดูใบไม้ร่วง [1] เธอจำเป็นต้องตั้งใจเรียน

        เวลาไม่เคยคอยใคร เธอต้องไขว่คว้าทุกนาที หานชีเยวี่ยตัดสินใจเข้าไปในมิติเพื่อเรียนหนังสือ ในมิติที่ไม่รู้วันรู้คืน หานชีเยวี่ยอ่านหนังสือไปราวๆ สามถึงสี่ชั่วโมงจนรู้สึกมึนหัว สมองตื้อไปหมด

        เธอไม่ได้ออกจากมิติ แต่เลือกที่จะนอนในนั้น

        หลังจากตื่นนอน หานชีเยวี่ยรู้สึกสดชื่นแจ่มใส เธอตัดสินใจว่าต่อไปจะใช้เวลาในมิติให้คุ้มค่าที่สุด ถ้าเหนื่อยก็จะนอนในมิติ ถ้าเป็นแบบนี้ ถึงแม้เธอจะลืมความรู้เหล่านั้นไป เธอก็สามารถทบทวนได้อย่างเป็นระบบ

        หากความรู้ที่เธอมีตอนนี้ยังไม่มากนักก็ไม่เป็นไร ด้วยเครื่องมือโกงเวลาอย่างมิตินี้ ปัญหาทุกอย่างแก้ไขได้

        หลังจากออกจากมิติ หานชีเยวี่ยก็หยิบจดหมายขึ้นมาอ่านอีกครั้ง และพบว่าด้านหลังของจดหมายมีที่อยู่เขียนอยู่ แต่ไม่มีชื่อถนน มีเพียงตัวเลขเท่านั้น หานชีเยวี่ยไม่รู้ว่าตัวเลขเหล่านี้หมายถึงอะไร แต่คิดว่าที่อยู่ที่มีแค่ตัวเลขแบบนี้ต้องไม่ธรรมดา

        เธอกะว่าตอนกลับบ้าน จะไปเยี่ยมคุณปู่คุณย่าของลู่จิ่งหมิง และถามพวกท่านว่าตัวเลขพวกนี้ใช้ส่งจดหมายได้จริงๆ หรือไม่ เวลาต่อมา หานชีเยวี่ยยังคงตั้งใจเรียน และเสี่ยวหลี่ว์ก็บังเอิญมาเห็นเข้า

        “สหายหานชีเยวี่ย เธอยังอ่านหนังสืออยู่อีกเหรอ? ”

        “ท่านผู้นำได้กล่าวไว้ว่า ต้องเรียนรู้ไปตลอดชีวิต การมีความรู้คือภารกิจและหน้าที่ของคนรุ่นใหม่”

        คำพูดอันน่าเกรงขามของหานชีเยวี่ยทำให้เสี่ยวหลี่ว์รู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวถ่วง

        “ต่อไปฉันจะเรียนรู้จากสหายหานชีเยวี่ยนะ! ”

        หานชีเยวี่ย  “…”

        เธอไม่ได้ตั้งใจจะให้เป็นแบบนี้ เพียงแค่ไม่อยากให้ใครสงสัยเท่านั้นเอง! อย่างไรก็ตาม หานชีเยวี่ยไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ เพียงแอบคิดอยู่ในใจว่า ต่อไปเวลาเรียนหนังสือต้องระวังมากขึ้น อย่าให้ใครเห็น

        ตอนบ่ายใกล้เลิกงาน หานชีเยวี่ยก็ไปรายงานงานกับผู้อำนวยการไช่โดยตรง นี่เป็นสิทธิพิเศษที่ผู้อำนวยการไช่ให้กับหานชีเยวี่ย เขาบอกว่างานที่หานชีเยวี่ยรับผิดชอบสามารถรายงานโดยตรงกับเขาได้

        การกระทำของหานชีเยวี่ยทำให้หลายคนรู้สึกไม่สบอารมณ์ ผู้อำนวยการไช่เป็นหัวหน้าสูงสุดของสหคาม ปกติจะฟังรายงานจากหัวหน้าคนอื่นๆ หานชีเยวี่ยเป็นแค่เจ้าหน้าที่ตัวเล็กๆ ทำไมถึงได้รายงานงานโดยตรงกับหัวหน้าสูงสุดล่ะ? แต่เนื่องจากเป็นคำสั่งของผู้อำนวยการไช่เอง ต่อให้คนอื่นมีข้อข้องใจมากแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์

        หลังจากผู้อำนวยการไช่ได้ดูแผนงานโดยละเอียดของหานชีเยวี่ยแล้ว เขาก็รู้สึกพอใจมาก

        “สหายเสี่ยวหาน เธอทำงานหนักมาก ใช้เวลาแค่หนึ่งวันก็สามารถทำแผนงานโดยละเอียดแบบนี้ได้ ฉันเชื่อว่าทางหัวหน้าโรงงานทอฝ้ายก็น่าจะพอใจเช่นกัน”

        ผู้อำนวยการไช่ไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองเพียงเพราะตัวเขาเองยอมรับว่ามันเป็นสิ่งที่ดี ในการประชุมแลกเปลี่ยนครั้งนี้ สหคามของเขาก็มีข้อเสียเปรียบหลายอย่าง สิ่งสำคัญคือต้องดูท่าทีของโรงงานต่างๆ โดยเฉพาะท่าทีของหัวหน้าโรงงานทอฝ้าย ซึ่งเป็นหน่วยงานหลัก นับว่าสำคัญมาก

        “ผู้อำนวยการไช่ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันทำงานนี้ แน่นอนว่ามันคงมีข้อบกพร่องหลายอย่าง ต่อไปนี้ฉันจะพยายามให้มากขึ้นค่ะ”

        หานชีเยวี่ยตอบอย่างสุภาพ ผู้อำนวยการไช่จึงพูดคุยแสดงความเชื่อมั่นในตัวเธออีกครั้ง โดยรวมแล้วการพูดคุยเรื่องงานของทั้งสองคนเป็นไปอย่างราบรื่น สุดท้าย หานชีเยวี่ยบอกว่าพรุ่งนี้เธอจะไปคุยงานที่โรงงานทอฝ้ายก่อน จึงจะไม่เข้ามาที่สหคาม

        “ก่อนหน้านี้หัวหน้าโรงงานทอฝ้ายได้ติดต่อมาหาผมแล้ว พวกเขาขอให้เธอเข้าไปพักในตัวเมืองเป็นการชั่วคราว พวกเขาเตรียมหอพักไว้ให้เธอเรียบร้อยแล้ว เขาบอกว่ากลัวเธอจะเหนื่อยจากการเดินทางไปกลับ” 

        ยิ่งพูด ผู้อำนวยการไช่ก็ยิ่งรู้สึกใจหาย 

        “สหายเสี่ยวหาน ถ้าไปอยู่ที่โรงงานทอฝ้ายแล้ว ก็อย่าลืมสหคามของเรานะ”

        ถึงแม้จะเป็นการพูดเล่น แต่ก็ถือเป็นความในใจของผู้อำนวยการไช่ หานชีเยวี่ยเป็นคนมีความสามารถที่หาได้ยาก ถ้าโรงงานทอฝ้ายให้ข้อเสนอที่ดีเกินไป หากมาแย่งคนของเขาไปจะทำอย่างไร?

        หานชีเยวี่ยรีบแสดงความจงรักภักดี “ผู้อำนวยการไช่ วางใจได้ค่ะ ฉันรู้ค่ะ ท่านให้ความสำคัญกับฉันขนาดนี้ ฉันจะไม่มีวันทำเรื่องที่เนรคุณท่านแน่นอนค่ะ”

        ถึงแม้ว่าหานชีเยวี่ยจะอยากได้เงินเดือนก้อนโตจากโรงงานทอฝ้าย แต่สุดท้ายก็ต้องเลือกอยู่ดี เธอคิดว่า ในเมื่อช่วงนี้ต้องทำงานให้โรงงานทอฝ้าย ไม่รู้ว่าโรงงานทอฝ้ายจะให้เงินเดือนพนักงานชั่วคราวกับเธอหรือไม่

        เมื่อนึกถึงเรื่องงานพนักงานชั่วคราว ตัวหล่อนผู้รักเงินก็รู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที เธอกะว่าพรุ่งนี้จะลองสอบถามดูสักหน่อย ตกเย็น เมื่อกลับถึงบ้าน ย่าเฒ่าหานเห็นหมั่นโถวลูกใหญ่และกับข้าวที่เหลือเกือบเต็มกล่องที่หานชีเยวี่ยเอากลับมาก็ดีใจ

        “ย่ายังนึกกังวลอยู่เลยว่าหลานจะกินไม่อิ่ม ดูท่าทางอาหารที่สหคามก็ใช้ได้อยู่นะเนี่ย”

        “คุณย่า นี่แค่ใช้ได้เหรอคะ? ย่าดูนี่สิ หมั่นโถวแป้งผสมเนี่ย แป้งขาวเยอะกว่าแป้งหยาบอีกนะคะ แถมกับข้าวนี้ ยังมีเนื้ออยู่ไม่น้อยเลย ด้วยระดับอาหารแบบนี้ บ้านไหนในชุมชนเราก็เทียบไม่ได้หรอกค่ะ”

        หานชีเยวี่ยไม่กล้าบอกว่าในชามของเธอมีเนื้อเยอะเป็นพิเศษ ยังไงคุณย่าก็ไม่มีทางรู้ จริงๆ แล้ว ถึงหานชีเยวี่ยจะบอก คุณย่าก็คงแค่พูดอย่างภูมิใจว่าหลานสาวของเธอน่ารักน่าเอ็นดู

        “ไม่รู้ว่าพี่สามแกจะกินอิ่มหรือเปล่า! ”

        หลังจากที่แน่ใจแล้วว่าหลานสาวกินอิ่มนอนหลับ ย่าเฒ่าหานก็อดเป็นห่วงหานซานหยางไม่ได้ 

        ลูกใคร ใครก็รัก ใครออกไปข้างนอกก็ต้องเป็นห่วงเป็นธรรมดา

        “คุณย่าคะ พี่สามต้องกินอิ่มแน่ๆ ค่ะ”

        การไปอยู่กับหัวหน้าที่ตะกละแบบนั้น ถ้ากินไม่อิ่มก็คงแปลก คนอย่างอู๋เจี่ยฟั่ง แม้จะไม่ค่อยสนใจเรื่องอื่นๆ แต่เขากลับมีความหลงใหลในเรื่องการกินเป็นอย่างที่สุด

        “เป็นผู้ใหญ่ก็ต้องห่วงเป็นธรรมดา ตอนนั้นที่พี่รองของหลานไปเป็นทหาร วันสุดท้ายที่อยู่บ้าน เขาอยากกินบะหมี่แป้งขาวสักชาม แต่บ้านเรายากจน หาให้ไม่ได้ ย่าเลยไปขอยืมคนอื่น แต่ปีนั้นแย่จริงๆ ถามหลายบ้านก็ไม่มีใครให้ยืม สุดท้ายพี่รองแกก็ไม่ได้กินบะหมี่แป้งขาวก่อนไป”

        ย่าเฒ่าหานพูดไปก็เริ่มร้องไห้ไป นั่นเป็นความปรารถนาของหลานชาย เธอกลับทำให้ไม่ได้ ตอนนี้คิดแล้วยังรู้สึกผิดอยู่เลย

        หานชีเยวี่ยรีบบอก “คุณย่า อย่าเสียใจไปเลยค่ะ ชีวิตในกองทัพก็ไม่ได้แย่นะคะ ถึงจะไม่ได้กินแป้งขาวทุกมื้อ แต่เดือนนึงก็ได้กินบ้างแหละค่ะ”

        คำพูดนี้ไม่ได้พูดเพื่อปลอบใจย่าเฒ่าหาน ถ้าในกองทัพกินไม่อิ่มแล้วจะเอาแรงที่ไหนไปฝึก?

        “หลานคิดว่าย่าไม่รู้รึไง? ถึงย่าจะไม่ได้เห็นกับตา แต่ย่าก็รู้ว่าอาหารในกองทัพคงไม่แย่กว่าบ้านเราหรอก แต่ย่าก็รู้สึกผิดอยู่ดี”

        ย่าเฒ่าหานใช้ชายเสื้อเช็ดน้ำตา

        “ไว้รอพี่รองกลับมา คุณย่าค่อยพูดกับพี่รองเองก็ได้ค่ะ”

        เชิงอรรถ

        [1] โศกเพราะฤดูไม้ผลิที่ผ่านพ้นและอาลัยกับฤดูใบไม้ร่วง 伤春悲秋เป็นอารมณ์เศร้าที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของฤดูกาลและทิวทัศน์