“ร่างกายของเขามีสีดำเต็มไปหมด แบบนี้จะหายหรือ ส่งพลังบุญคือยังไงกันนะ แล้วเรามีพลังหรือไม่” เด็กน้อยเดินเข้าไปใกล้ ด้วยความไม่รู้ว่าจะทำอะไร เลยลองเอามือไปแตะที่ตัวของชายชรา
“อ๊ากกก! เ้าเอายาพิษให้พ่อกินหรือยังไง ทำไมถึงร้อนไปทั้งตัวแบบนี้!” ชายชราพูดพร้อมกับลุกนั่ง
“ท่านพ่อ! ท่านลุกนั่งได้แล้ว โอ้! ศาลเ้าพ่อเสือขาวนี่ช่างศักดิ์สิทธิ์ สมคำร่ำลือเสียจริง ดูหน้าตาของท่านก็สดใสขึ้นแล้ว จะเป็ไปได้ยังไงท่านพ่อป่วยติดเตียง มาหลายเดือนแล้ว”
เสียงที่เอะอะโวยวายร้องลั่นบ้าน ทำให้สามีและลูก ที่กลับมาจากสำนักศึกษา รีบวิ่งเข้ามาดูชายชราที่ล้มป่วยมานานหลายเดือน
“น้องหญิงเกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ? ทำไมถึงร้องลั่นบ้าน แล้วท่านพ่อท่านหายดีแล้ว ถึงกับลุกนั่งได้แล้ว!” เจียวโจว เขาก็ใไม่ต่างจากภรรยา
“ท่านตาท่านหายป่วยแล้ว ดีจังเลยจะได้มีคนเล่านิทานให้ฟัง” เสียงเด็กหญิงวัยแปดขวบดังขึ้น
“ท่านพี่วันนี้ข้าเดินทางไปที่ ศาลเ้าพ่อเสือขาว ไปบอกกล่าวท่าน ให้ช่วยท่านพ่อให้หายป่วย พอกลับมาข้ารีบเอายามาป้อน ท่านพ่อร้องขึ้นแล้วก็ลุกนั่ง สีหน้าก็สดใสขึ้น อย่างที่ท่านพี่เห็นนี่แหละ!”
“ศาลเ้าพ่อเสือขาวอย่างนั้นเหรอ ช่างศักดิ์สิทธิ์เสียจริง เ้าบนบานอะไรไว้ ให้รีบหาของเซ่นไหว้ไปตามที่พูดไว้เสีย อย่าให้ขาด!”
“ท่านพี่ถ้าอย่างนั้น เราไปขอให้ท่านช่วยเื่ ให้ลูกชายของเราโตขึ้น สอบเป็จอหงวนให้ผ่าน ดีหรือไม่ และขอให้ท่านดลบันดาล ให้เจียอีลูกสาวของเราได้สามีที่ดี” นางพูดพร้อมดวงตาเป็ประกาย ก่อนจะหันมาสนใจผู้เป็พ่อ
“ท่านพ่อเป็ยังไงบ้างเ้าคะ ท่านลุกนั่งได้แล้ว ลองลงมาเดินดู ข้าจะไปเตรียมของเซ่นไหว้ ไปเย็นนี้เลยไม่ต้องรอถึงพรุ่งนี้”
“ิญญาเร่ร่อนทั้งหลาย จะได้กินของเซ่นไหว้แล้ว แต่พวกเขามีสิ่งที่้าเยอะ แล้วมันจะเห็นผลตอนไหน เครื่องเซ่นไหว้ล่ะคือสิ่งใด กลับไปหาท่านปู่ก่อนดีกว่า”
“เ้าว่าอะไรนะเด็กน้อย! ที่เ้าหายไปเพราะว่าตามไปดู ผู้หญิงคนนั้นถึงบ้าน เพื่อรักษาพ่อของนาง เ้าไปรักษาจนหายแล้ว?”
“ได้ยังไงกัน มันไม่หายเร็วไปหน่อยหรือ อย่างน้อยก็ใช้เวลาสักสามถึงเจ็ดวันสิ?”
“ข้าไม่รู้จะรักษายังไง เลยเอามือไปแตะที่ตัวของชายผู้นั้น เขาก็หายป่วยทันทีเลย เย็นนี้ิญญาเร่ร่อนจะได้กินของเซ่นไหว้ พวกเขากำลังเตรียมของมาที่นี่แล้ว”
“แต่ท่านปู่ พวกเขาช่างมีความปรารถนา หลายอย่างเหลือเกิน แล้วจะช่วยได้ยังไง พวกเขาขอให้ลูกชายวัยสิบสามปี ให้สอบจอหงวนได้ในอนาคต ลูกสาววัยแปดปี มีสามีที่ดีในวันข้างหน้า”
“เราทำอะไรไม่ได้หรอก นอกจากจะอวยพรให้อย่างนั้น การที่จะสอบจอหงวนได้ ต้องมีความตั้งใจขยันหมั่นเพียร ท่องตำราอ่านหนังสือ”
“หาก้าลูกสาวให้มีสามีที่ดี ต้องอบรมสั่งสอนให้ดี มีจิตใจที่ดีงาม เป็ที่ต้องตาต้องใจของ บุตรของผู้มีอันจะกิน รวมถึงมีหน้าตาที่ดีด้วย”
“ว้า… ถ้าเป็แบบนี้ก็คงจะอีกนาน กว่าจะได้รับของเซ่นไหว้”
“เ้าไม่ต้องกลัวนี่เป็แค่รายแรก วันหนึ่งมาขอเป็ร้อย”
“มาอีกแล้ว จูงมือเด็กมาด้วย ไปดูกันว่านางมาขออะไร”
หญิงสาววัยยี่สิบสอง จูงแขนเด็กชายวัยหกขวบ เดินหน้าเศร้าเข้ามาในศาลเ้าพ่อเสือขาว จุดธูปแล้วเริ่มขอสิ่งที่ตัวเอง้า
“เ้าพ่อเสือขาวที่ศักดิ์สิทธิ์ ช่วยข้าและลูกด้วย สามีของข้าหายไปได้สองวันแล้ว ติดต่อไม่ได้ถามญาติพี่น้องก็ไม่มีใครเห็น เขาเดินทางเข้าไปในเมือง เพื่อนำสมุนไพรไปส่งที่ร้านประจำในเมือง”
“ขอเ้าพ่อจงดลบันดาล ให้สามีของข้ากลับมาอย่างปลอดภัยด้วยเถอะ แล้วข้าจะซื้อหัวหมูมาถวาย พร้อมกับเป็ดไก่ของหวานผลไม้เ้าค่ะ”
“ของเซ่นไหว้เยอะเลย อย่างนี้เราต้องไปช่วยนางตามหาสามีไหม แล้วจะรู้ได้ยังไง ว่าหน้าตารูปร่างสามีของนางเป็ยัง ไง”
“เ้าเพ่งมองไปที่หน้าของนาง หรือที่หน้าของลูกก็ได้ แล้วจะได้เห็นหน้าสามีของนาง ถ้าจากกันไม่กี่วันสามารถมองเห็นได้”
“เด็กน้อยแล้วเ้าไม่มีชื่อหรือ เ้าเป็ดวงจิต อย่าอยู่ข้างนอกกายเนื้อนาน เดี๋ยวจะกลับเข้าร่างลำบาก”
“ข้าเพิ่งจะมาไม่นานนี้เอง แต่ชื่อจำไม่ได้แล้ว ไม่ได้ยินเสียงคนเรียกมานาน ท่านอยากเรียกอะไรก็เรียกไปเถอะ”
“ข้าเรียกเ้าว่าเซียวเหยาก็แล้วกัน เ้ากล้าหาญและมีเมตตา”
“ข้าเห็นแล้วท่านปู สามีของนางมีรูปร่างสูงใหญ่ ผิวเนื้อดำแดง ตอนนี้เขากำลัง เหมือนนอนหลับ อยู่ในกระท่อมร้างกลางป่าหลังหนึ่ง ที่หัวเหมือนจะมีาแ”
“ท่านปู่ถ้าอย่างนี้เราจะไปช่วยเขาได้ไหม แต่เราไม่รู้ว่าตรงนั้นเป็ที่ไหน ต้องเสียเวลาเดินตามหาอีก”
“เ้าเป็ดวงจิตจะเดินหาทำไมกัน ภาพที่เ้าเห็น เ้าสามารถตั้งจิตไปปรากฏตัวที่นั่นได้เลย”
“แบบนี้ก็ได้หรือ! ถ้าข้าอยากไปเที่ยวที่ไหน แค่นึกภาพก็ไปได้เลยใช่หรือไม่ท่านปู่”
“ถ้าภาพพื้นที่แห่งนั้นไม่ไกลเกินไป เ้าก็สามารถไปปรากฏตัวที่นั่นได้”
“แล้วถ้าเกิดว่าชายผู้นั้น อยู่ไกลเกินไปที่เราจะไปถึงล่ะ”
“เ้าสังเกตเห็นชัด ก็แสดงว่าอยู่ไม่ไกล ถ้าเห็นแบบเลือนราง อยู่ไกลเกินกว่าดวงจิตของเ้าจะไปถึง ถ้าเป็แบบนั้นต้องเดินทางไป ให้ใกล้กว่านั้นจนมองเห็นภาพได้ชัด เ้าถึงไปปรากฏตัวได้”
“ข้าเข้าใจแล้ว!” เซียวเหยา ไปปรากฏตัวอยู่ในกระท่อมร้างกลางป่า
‘ถูกตีหัวจนสลบนี่เอง นอนมากี่วันแล้วนี่ ผู้หญิงนั้นบอกว่าสองวัน จะรักษาแบบเดียวกันกับชายชราผู้นั้น ได้หรือไม่นะ’ เด็กน้อยเอามือจับไปที่าแที่หัว และส่งพลังเข้าไปเพื่อรักษา
ปรากฏเป็แสงสว่างสีขาว ออกมาจากฝ่ามือของเด็กน้อย แผลบนศีรษะหายไปอย่างรวดเร็ว แต่ทิ้งร่องรอยของาแไว้
“ตื่นได้แล้ว แผลหายแล้วรีบกลับบ้าน ิญญาเร่ร่อนยัง้าของเซ่นไหว้” เซียวเหยา จับตัวผู้ป่วยเขย่า
“อืม! เอ๊ะ! ข้ามานอนอยู่ที่นี่ได้ยังไง หัวเราโดนตีจากพวกดักปล้น เืยังติดเสื้อผ้า แต่แผลไม่เจ็บแล้ว น่าแปลกจัง ก่อนหน้านี้ได้ยินเสียงเด็กเรียก แล้วเสียงนั้นหายไปไหนล่ะ” เขายกมือขึ้นลูบาแ ด้วยความสับสน
“หรือว่าจะเป็เสียงภรรยาและลูก ต้องรีบกลับบ้านแล้ว!” ชายหนุ่มรีบลุกออกจากกระท่อม หาทางกลับบ้าน
“แถวนี้เป็ป่าข้างทาง คนชั่วพวกนั้นคงจะคิดว่าเราอาจจะไม่รอด ยังดีที่มันเอามาโยนไว้ในกระท่อมร้าง”
“ท่านแม่! ท่านพ่อกลับมาแล้ว!” เสียงเด็กชายร้องะโด้วยความดีใจ มองเห็นร่างผู้เป็พ่อ เดินเข้ามาในบ้าน
“ท่านพี่! ท่านกลับมาแล้วเป็ยังไงบ้าง ทำไมเสื้อผ้ายับยู่ยี่ แถมมีเืที่แห้งแล้ว ติดตรงสาบเสื้อและตรงหัวไหล่?”
“ข้าถูกพวกโจรชั่วดักปล้นตอนขากลับ มันเอาทรัพย์สินรวมถึงตำลึง ที่ขายสมุนไพรไปด้วย ข้าถูกตีหัว พวกมันเอาไปโยนไว้ในกระท่อมร้างข้าง เพิ่งจะรู้สึกตัวไม่นานนี้ แต่แปลกตรงที่ ก่อนที่ข้าจะตื่นได้ยินเสียงเด็กเรียก ยังเข้าใจว่าเป็เสียงลูกของเรา”
“แผลที่ถูกตีก็แห้งเหมือนถูกรักษามา ั้แ่าเ็ เ้าดูสิช่างน่าแปลก ถ้าแผลไม่หาย นอนซมอยู่แบบนั้น โดยที่ไม่ได้รับยาและการรักษา ข้าคงจะไม่มีแรง เดินมาถึงที่บ้าน มาพบหน้าเ้าสองแม่ลูกแล้ว!”
“ท่านพี่เป็เพราะความศักดิ์สิทธิ์ ของเ้าพ่อเสือขาว ข้าตามหาท่านพี่สองวัน จ้างทั้งกองปราบตามหา ก็ยังไม่เจอ จนข้าไม่รู้จะทำยังไง เลยไปที่ศาลเ้าพ่อเสือขาว ขอให้ท่านช่วยเหลือ ตามหาท่าน”
“จริงหรือน้องหญิง นี่คงเป็อภินิหารของเ้าพ่อเสือขาว เ้าบนบานสิ่งใดไว้ รีบจัดสิ่งของไปเซ่นไหว้เดี๋ยวนี้เลย ข้าขอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน จะออกมาช่วยเ้า”
ทั้งสองช่วยกันจัดเตรียมของเซ่นไหว้ มาที่ศาลเ้าไม่รอจนถึงพรุ่งนี้ พากันเดินทางมาที่ตลาด เพื่อขอซื้อหัวหมูที่ต้มสุกแล้ว มีไก่และขนม อาหารหวานคาวผลไม้ มีสุราอีกหนึ่งไห
เซียวเหยายืนกอดอก ดูิญญาเร่ร่อน นั่งกินอาหารบนโต๊ะเครื่องเซ่นไหว้ ที่มีเข้ามาเพิ่มถึงสองที่
“ท่านปู่ข้าชดเชยอาหาร ให้กับพวกเขาแล้ว วันนี้พวกเขาอิ่มแล้ววันพรุ่งนี้ล่ะ พวกเขาต้องกินอีกไหม”
“วันนี้ถ้าดวงิญญากินอิ่ม พรุ่งนี้ไม่มีก็ไม่เป็ไร เว้นไปซักเจ็ดวันก็ได้ แต่ถ้ามีคนมาเซ่นไหว้ พวกเขาก็จะกินได้อีก ไม่ต้องกลัวของจะเหลือ”
“ท่านปู่ดูนั่น ค่ำมืดแล้วยังมีมนุษย์มาขอความช่วยเหลืออีก พวกเขาเดือดร้อนด้วยเื่สิ่งใดกัน”
เซียวเหยาไปปรากฏตัว ต่อหน้าหญิงต่างวัยสองคน ที่กำลังจุดธูป
“เ้าพ่อเสือขาว โปรดช่วยหลานชายของข้าด้วย เขาถูกจับตัวไปพร้อมกับเด็กอีกสองคนในหมู่บ้าน ตอนนี้ผู้ชายในบ้านพากันออกไปตามหมดแล้ว หายไปั้แ่ตอนบ่าย นี่ก็จะมืดค่ำแล้ว ยังหาไม่เจอ เ้าพ่อช่วยพวกเราด้วย”
“หากเ้าพ่อช่วยลูกชายของพวกเรากลับ ข้าจะนำอาหารหวานคาว ชุดใหญ่มาเซ่นไหว้ชอบเ้าพ่อเสือขาว ขอช่วยดลบันดาลให้ตามหาเด็กๆ เจอด้วยเถอะ”
“เด็กในหมู่บ้านหายยังนั้นหรือ” เซียวเหยาเพ่งมองดู หญิงที่อายุน้อยกว่า ซึ่งเซียวเหยาคาดเดาว่าคือแม่ คนเด็กที่หายตัวไป
“ลูกของนาง ถูกขังกักขังอยู่ในห้อง ในนั้นมีเด็กหลายคน มีบางคนถูกตีจนนอนเจ็บอยู่ด้วย ท่านปู่ข้าจะไปช่วยเด็กเ่าั้” เซียวเหยาหายไปจากศาลเ้า
‘บ้านนี้หลังใหญ่จัง มีคนยืนเฝ้าตั้งหลายคนด้วย ทำไมถึงจับเด็กมาขัง’ เซียวเหยา มาปรากฏตัวในห้องที่มีเด็ก
‘ส่งพลังไปรักษาคนที่ได้รับาเ็ก่อน แต่ว่าจะเอาพวกเขาออกไปได้ยังไง จะยกตัวเด็กออกไปก็ไม่ได้ เปิดประตูออกไป คนที่อยู่ข้างนอกก็เห็น แล้วจับเข้ามาอีก’
ดวงจิตเด็กน้อย ลอยวนหาทางช่วยเด็กออกจากบ้าน ที่มีคนเฝ้าหลายคน
‘รักษาคนเจ็บก่อนแล้วค่อยว่ากัน’ เซียวเหยาเดินไปหา เด็กที่นอนซมเพราะเฆี่ยนตี แล้วไม่ได้ทายาทำให้ไข้ขึ้นสูง พลังที่ถูกส่งออกไป ทำให้เด็กหญิงวัยหกขวบ ลืมตาขึ้นมา
“เ้าทำสิ่งใดหรือ ข้าถึงหายจากอาการาเ็และไข้” เหมยลี่เด็กหญิงวัย หกขวบถามขึ้น
“เ้ามองเห็นข้าอย่างนั้นรึ หรือว่าเ้าเสียชีวิตแล้ว”
“ข้ามองเห็น ั้แ่สามขวบ แต่…ผู้ใหญ่ไม่มีใครเชื่อข้าเลย”
“เ้ามองเห็นก็ดีแล้ว จะได้สื่อสารพูดกันรู้เื่ ต้องหาทางหนีออกจากที่นี่ก่อน ข้างนอกมีคนเฝ้าอยู่เต็ม” เซียวเหยามองไปที่เด็กชายวัยสามขวบ ที่แม่และยาย มาบนบานศาลกล่าวไว้
“ข้าจะหาทางพาพวกเ้าออกไป เห็นเด็กชายคนนั้นไหม เ้าต้องจับมือเด็กคนนั้นวิ่งหนีไปให้ได้ ดูเหมือนเขาจะอายุน้อยกว่าเพื่อน ระวังอย่าให้หกล้ม ข้าจะไปจัดการกับคนข้างนอกก่อน แล้วจะมาเรียกเ้า”
“บอกให้พวกเขาเตรียมตัว หน่อยก็ดี”
เซียวเหยาเดินมาหน้าห้อง หยิบไม้ได้อันหนึ่งก็จัดการ ตีคนที่อยู่ตรงหน้า แบบไม่ยั้งมือ
ปัก! ปึก! ปึก!
“โอ๊ย! หัวข้าแตกแล้ว เกิดไว้เกิดอะไรขึ้นกัน?”
“ไม้! ลอยเองได้…!” ชายหนุ่มฉกรรจ์ทั้งหกคน ที่ยืนอยู่หน้าห้อง ต่างใจนอ้าปากค้าง ไม้ที่ลอยได้ไล่ตีพวกเขา
“ผะ…ผีหลอก! พวกเราโดนผีหลอกเข้าให้แล้ว”
“ผีเด็กที่ตายไปคนก่อนแน่เลย กลัวทำไมก็แค่ผีเด็ก!” จบคำพูดเขาก็ล้มลงกับพื้น ถูกไม้กระหน่ำตีแรงและหนัก จนนอนสลบแน่นิ่ง
334
![[จบ] เมื่อข้าเป็นองค์หญิงน้อยของฮ่องเต้ทรราช](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1711348720_78209579.webp)
