นทีอยากจะกัดลิ้นตัวเองตายใครมันกลั่นแกล้งให้เขามาเกิดใหม่เป็งูทั้งๆที่เขาตายเพราะงูกันห้ะ! เขาควรจะดีใจใช่ไหมที่ได้เกิดใหม่?
นทีถกเถียงกับตัวเองอยู่นานจนงูสีดำตัวนั้นหันมามองเขาด้วยสายตาสงสัยเขาผงะไปเล็กน้อยเมื่อเผลอไปจ้องมองดวงตาสีฟ้าคู่นั้นมันเลื้อยเข้ามาหาเขาอย่างเชื่องช้านทีค่อยๆกระเถิบตัวถอยหลังเพื่อออกห่างจากงูตัวนั้น
งูั์ก้มหัวลงมามองเขาด้วยสายตาที่นทีเองก็บอกไม่ถูกว่ามันกำลังคิดอะไรจู่ๆ มันก็อ้าปากกว้าง นทีรีบหลับตาพลางนึกในใจว่าวันนี้เขาคงจะไม่รอดแล้วนี่เขาพึ่งมาเกิดใหม่ได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเองนะ!
นทีหลับตาอยู่นานก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเขาค่อยๆลืมตาขึ้นมาก่อนจะเห็นว่าที่พื้นมีปลาวางอยู่ครึ่งตัวเหมือนส่วนหัวจะถูกแทะหรือยังไงก็ไม่ทราบพร้อมกับงูตัวนั้นที่นอนขดตัวอยู่ตรงหน้าพร้อมกับมองเขาด้วยดวงตาสีฟ้าของมันนทีสับสนว่าทำไมมันถึงไม่ฆ่าเขา
“ลูก..ไม่ฆ่า” งูตัวนั้นขยับปากพร้อมกับที่มีเสียงดังขึ้นมาในหัวของนทีเขาสะดุ้งตัวโยนเมื่อได้ยินเสียงแปลกประหลาดดังขึ้น เขาหันไปมองรอบตัวแต่ก็ไม่เห็นสิ่งมีชีวิตตัวอื่นนอกจากเขากับงูตัวสีดำตรงหน้า
นทีมองไปมองมาอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะได้ยินเสียงประหลาดดังขึ้นมาอีกครา
“ลูก..ไม่ตาย ปกป้อง” คราวนี้นทีค่อนข้างจะเริ่มมั่นใจขึ้นมาว่าเ้าของเสียงประหลาดนี้ต้องเป็งูั์ที่อยู่ตรงหน้าเขาอย่างแน่นอนแต่คำถามคือเขาจะสื่อสารกับงูตัวนั้นยังไง
นทีหันซ้ายมองขวาอยู่ครู่หนึ่งงูสีดำตรงหน้าเอียงหัวมองด้วยความสงสัยใคร่รู้ พลันมีเสียงเหมือนสายฟ้าฟาดลงมาบริเวณหน้าถ้ำเขาสะดุ้งตัวโยนก่อนจะหันไปมองท้องฟ้าข้างนอกทันที ท้องฟ้าที่เขาเห็นเต็มไปด้วยปุยเมฆสีขาวตามปกติดูแล้วเป็วันที่อากาศดีไม่ใช่น้อย
แล้วทำไม..นทีถามตัวเองในใจ ยังไม่ทันที่เขาจะได้คิดหาคำตอบก็เห็นร่างของเสือขาวค่อยๆก้าวเดินเข้ามาด้วยกิริยาที่สง่างามงูั์ข้างหลังตวัดหางมาบังตัวเขาไว้ก่อนจะขู่ฟ่อไล่แขกที่ไม่ได้รับเชิญให้ออกไป
เ้าเสือขาวตัวนั้นจ้องมองการขู่ไล่ของอีกฝ่ายด้วยสายตาเกียจคร้านก่อนจะหันมามองนทีที่ตัวสั่นงกอยู่ข้างหลังลำตัวสีดำเหมือนเขาจะเห็นแววตาประหลาดใจของเสือตัวนั้นก่อนมันจะหายไปกลายเป็ดวงตาเ็าแทน
“ถอยไปซะข้าไม่สนทนากับพวกชั้นต่ำ”เสียงเรียบนิ่งดังขึ้นพร้อมกับที่เสือตัวนั้นแยกเขี้ยวขู่งูที่ปกป้องเขาอยู่ลำตัวสีดำของมันสั่นระริกด้วยความกลัวแต่ก็ยังไม่ยอมขยับหนีไปไหนยังคงปักหลักป้องกันลูกงูอย่างเขาอยู่
นทีเริ่มจะเข้าใจบ้างแล้วว่าสัตว์ที่นี่เหมือนจะมีความสามารถบางอย่างที่แตกต่างจากสัตว์พวกที่เขาเคยเจอมาในโลกก่อนที่เข้าจะตายอย่างแรกที่เห็นได้ชัดเจนคือทักษะในการพูด แต่เขาก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่ว่าจะพูดเช่นนี้ได้ทุกตัวหรือเปล่า
“ิญญาเ้านี่มันช่างประหลาดเสียจริง”เสือขาวตัวนั้นเดินเข้ามาใกล้เขาโดยที่ไม่ได้สนใจงูั์ตัวเขื่องที่ขู่ฟ่อไม่หยุดมันพุ่งเข้ามาหวังจะฉกเสือตัวนั้น แต่ก็โดนอุ้งเท้าสีขาวตะปบไว้เสียก่อนพร้อมทั้งกดหัวเอาไว้กับพื้นมันพยายามสะบัดตัวเพื่อดึงหัวออกมาจนเกิดเป็เสียงดัง
นทีจ้องมองเสือที่อยู่ตรงหน้าด้วยท่าทีหวาดกลัวในขณะที่อีกฝ่ายจ้องมองเขาด้วยดวงตาสีทองสว่าง เหมือนมันจะจ้องเขาจนพอใจแล้วจึงก้าวเข้ามาหาตัวของลูกงูสีขาวบริสุทธิ์หรือนทีที่ขดตัวอยู่บนพื้นปล่อยให้หัวของงูสีดำตัวนั้นเป็อิสระ
อย่างที่นทีคิดมันพุ่งเข้ามาหวังจะโจมตีเสือขาวอีกครั้งแต่ครั้งนี้เหมือนกับว่าหัวของมันชนเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็น
“เด็กน้อยเป็เ้าเองงั้นหรือ..” มันอ้าปากพูดกับนที น้ำเสียงนั้นฟังแล้วรู้ได้ทันทีว่ากำลังตื่นเต้นถึงขีดสุดเขาขมวดคิ้วก่อนจะลองพูดดูบ้าง
ฟ่ออ..ฟ่อ
เด็กน้อย?คนไหนหรอครับ หมายถึงผมหรอ
ถึงจะพยายามสื่อสารแค่ไหนแต่เสียงที่ออกมาจากปากก็มีเพียงแค่เสียงขู่ฟ่อของงูตามปกติไม่ได้มีอะไรพิเศษไปมากกว่านั้นนทีผิดหวังเล็กน้อย เขานึกว่าตัวเองจะพูดได้เหมือนเสือตรงหน้า
“จะเป็เ้าเด็กนั่นจริงๆหรือแค่จะพูดออกมายังทำไม่ได้เลย” เสือขาวหันไปทางซ้ายของตนเองแล้วเอ่ยขึ้นมา
พูดคนเดียว?พูดกับลมฟ้าอากาศ?
เขาสงสัยในสิ่งที่เสือตรงหน้ากำลังทำแต่ก็เข้าใจว่าคงไม่มีใครมานั่งตอบคำถามเ้าหนูจำไมแบบเขาแน่นอนเพราะแค่จะสื่อสารด้วยการพูดเขายังทำไม่ได้เลย
“ถ้าหากเ้ายืนยันเช่นนั้นข้าก็จะทำตามที่เ้ากล่าว”เมื่อจบการสนทนากับลมฟ้าอากาศแล้วเสือขาวตัวนั้นก็หันมามองเขาด้วยแววตาที่ฉายความสนใจออกมาอย่างเด่นชัด
“วันนี้เ้ารอดไปเ้าเฉอหลงตรงนั้นก็เช่นกัน ข้าคือราชันแห่งหุบเขามารตัวใหม่ รับรู้ไว้ซะอย่าทำตัวโง่เขลาเช่นนี้อีก” มันเอ่ยออกมาแล้วทะยานออกไปจากถ้ำก่อนจะวิ่งไต่ไปท่ามกลางอากาศออกไปไกลนทีจ้องมองจนร่างเสือนั้นหายลับไปจากสายตา
เสือวิ่งบนอากาศ..เสือบินได้?
เขารู้สึกอยากได้กล้องถ่ายวิดีโอสักตัวเพื่อมาบันทึกภาพเสือตรงหน้าที่เขาได้พบเจอเหลือเกินจู่ๆเขาก็คิดถึงวสันต์ขึ้นมา ทางนั้นจะเป็ยังไงกันนะ
นทีเหม่ออยู่อย่างนั้นจนงูั์ที่ถูกเสือตัวนั้นเรียกว่าเฉอหลงเลื้อยเข้ามาใกล้
“เ้า..าเ็” เขาหันไปมองงูที่พยายามสื่อสารออกมาเป็ภาษามนุษย์ด้วยท่าทีเงอะงะก่อนจะก้มมองกลางลำตัวสีขาวของตัวเอง เขามีแผลที่ถูกเ้างูคลั่งตอนแรกกัดแล้วโยนกระแทกผนังถ้ำพอได้มาเห็นแผลตัวเองแบบนี้แล้วนทีก็รู้สึกเจ็บขึ้นมา
เขากัดฟันทนเจ็บก่อนจะพยายามสื่อสารกลับไปให้งูด้านข้างรู้ว่าเขาสบายดีไม่ได้เป็แผลหนักขนาดนั้น
ผมไม่ได้าเ็หนักขนาดนั้นหรอกครับ
“ฟ่อฟ่อ..” นทีเผลอถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย จะสื่อสารหรือพูดคุยกับใครก็ไม่ได้ร่างงูนี้ก็ไม่สามารถสื่อสารด้วยภาษากายได้
“อย่างงั้นหรือแน่ใจนะว่าเ้าไม่ได้าเ็หนัก” เมื่อเขาได้ยินเสียงตอบกลับก็พลันตาโตขึ้นมานี่งูตัวนั้นฟังที่เขาพูดออกงั้นหรือ? หรือมันจะอ่านสายตาเขาได้ถึงเอ่ยตอบกลับมา
“เ้าลืมไปแล้วหรือว่าข้าเองก็เป็งูเช่นเ้าเหตุใดจะฟังสิ่งที่เ้าพูดไม่เข้าใจ”นทีพยักหน้าเข้าใจก่อนจะเลื้อยไปมาอย่างอารมณ์ดีอย่างน้อยเขาก็สื่อสารกับงูตัวนี้รู้เื่
“แล้วที่นี่ที่ไหนเหรอครับ”เขาเอ่ยถาม เฉอหลงหรืองูตัวนั้นที่กำลังก้มลงคาบปลาก็หันมามองเขาก่อนจะวางปลาตัวนั้นลงบนพื้นข้างหน้า
“กินปลานี่เสียมันจะช่วยรักษาแผลเ้า” นทีเลิ่กลั่ก ถึงตอนเป็มนุษย์เขาจะชอบปลาดิบที่อยู่ในอาหารญี่ปุ่นก็เถอะแต่นี่เป็ปลาดิบที่เขาไม่รู้ที่มา จะให้กินเลยก็.. ขอเขาทำใจครู่หนึ่งได้ไหม
งูตัวนั้นจ้องมองลูกของตัวเองที่ส่ายหัวไปมาท่าทางไม่เหมือนงูตัวอื่นที่ตนเคยเจอมาก่อน ดูแล้วช่างประหลาดเสียจริง ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นลูกงูอีกตัวที่นอนหงายอยู่ท่ามกลางซากไข่ที่ฉีกขาดเผ่าพันธุ์ของนางตามธรรมชาติแล้วตัวผู้จะบุกเข้ามาฆ่าตัวลูกหรือทำลายไข่อยู่เสมอตัวเมียอย่างนางจึงมีหน้าที่ป้องกันไข่และลูกงูของตนเอง
นทีก้มมองปลาด้วยสายตาวิเคราะห์หลังจากทำใจมาพักหนึ่งแล้ว เขาอ้าปากงับเอาปลาที่เหลือครึ่งตัวนั้นเข้าไป
เมื่อกลืนลงไปแล้วนทีก็รู้สึกได้ถึงความเย็นของเนื้อปลาในตอนที่ไหลลงผ่านลำคอไปก่อนแผลของเขาจะค่อยๆสมานกัน เขามองด้วยสายตาประหลาดใจ บนโลกนี้มีอะไรหลายอย่างที่ดูประหลาดจริงๆ
หลังจากแผลหายดีแล้วนทีก็ขยับหางไปมาถึงแผลจะสมานกันแต่เขาก็ยังรู้สึกปวดๆอยู่บ้างต้องขอบคุณเนื้อปลาที่งูตัวนั้นเอามาให้ เขาถึงไม่ต้องทนปวดแผลอยู่อย่างนั้นนทีเงยหน้าขึ้นไปจะกล่าวขอบคุณ แต่ก็ต้องตะลึงกับภาพที่ตัวเองเห็น
งูตัวนั้นกำลังกินลูกของตัวเอง..
662
![เจ้าของร้านพิศวง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721126392_62129049.webp)