เสี่ยงรักอันตรายพิชิตใจนายเย็นชา

ครั้งนี้ก็ตามเคยที่ต้องตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองนอนอยู่บนโซฟา แต่ต่างจากเมื่อคราวก่อนคือเขาไม่ได้นอนอยู่บนเตียงแล้ว"คงลากฉันขึ้นมาอีกแล้วสินะว่าแต่หายไปไหนกันนะ หมอนั้นน่ะ" "รีบไปแต่งตัวซะ วันนี้มีประชุม""....." จู่ๆเขาก็พูดออกมาจากด้านหลัง แต่แค่เขามองมาด้วยหางตาฉันก็รีบลุกไปอาบน้ำทันที เมื่อลงมาข้างล่างก็เห็นเขานั่งรออยู่แล้ว"ไปได้แล้ว""แต่~"".....""ไม่มีอะไร" รถเริ่มเคลื่อนที่ออกจากบ้านตรงไปยังที่ทำงาน วันนี้คิมเปิดกระจกให้อาการเลยไม่หนักเท่าไหร่ ไม่นานนักรถก็แล่นมาถึงที่หมาย เป็นบริษัทที่ใหญ่มาก ฉันเดินเข้าไปด้านในด้วยความตื่นเต้นและกลัว แต่พอเข้าไปในห้องที่พ้นจากสายตาคนอื่นก็โล่งอกขึ้น"นายจะให้ฉันทำอะไร""อีกเดี๋ยวจะมีประชุม เธอต้องเข้าไปฟัง""งานแรกเหรอ""อืม""ได้เลยฉันจะตั้งใจฟัง" "แบบนั้นก็ดี จะได้คุ้มกับที่ฉันไว้ชีวิตเธอ""-_-"".....""เออใช่ ว่าแต่นายชื่ออะไรฉันจะได้เรียกถูก ตั้งแต่มาอยู่กับนายฉันยังไม่รู้จักชื่อของนายเลย?""บอสครับ ทุกท่านมาพร้อมแล้วครับ""อืม" เขาลุกขึ้นแล้วเดินออกไปโดยที่ยังไม่ได้ตอบคำถาม ส่วนฉันเองก็ได้แต่เดินตามเขาไปติดๆ"ห้องนี้เหรอ?""....." ในห้องไม่เหมือนที่ประชุมแต่เป็นเหมือนห้องนั่งเล่นซะมากกว่า อีกทั้งตอนนี้มีใครก็ไม่รู้นั่งอยู่ด้วย"ฉันจะแนะนำให้รู้จัก เพราะเธอต้องทำงานร่วมกับพวกมัน""....." ฉันนั่งลงข้างๆเขาก่อนจะพยักหน้าตอบรับ แล้วเขาก็เริ่มชี้และบอกชื่อของแต่ละคน"นี่ไนท์ แซม เซน และไดม่อน""ค่ะ" "พวกมันเป็นเพื่อนของฉันและก็เป็นเพื่อนร่วมงานของเธอในครั้งนี้""ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฉันชื่อเอบี เรียกบีเฉยๆก็ได้ค่ะ" ฉันแนะนำตัวให้ทุกคนรู้จัก "ไอ้ไคท์ เธอเป็นใครว่ะ" ไนท์ถามเขาขึ้นมา" (หมอนี่ชื่อไคท์งั้นเหรอ) " ฉันมองไปยังหน้าของเขา"เด็กใหม่""เด็กใหม่??" ฉันงงกับคำพูดของเขา ก่อนจะมีใครคนหนึ่งพูดจาไม่เข้าหูขึ้นมา"เฮ้ย ไอ้ไคท์ นี่ของเล่นใหม่ของมึงเหรอว่ะ ฮ่าๆๆ ตลกชะมัดว่ะ""....!!" คนที่ชื่อไดม่อนพูดขึ้นมา แต่ฉันเองก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะมันเป็นความจริงแต่ประโยคถัดมานั้นฉันทนไม่ไหวจริงๆ"อ้วนก็อ้วน แถมไม่สวยอีก เหมือนพะยูนเดินได้เลยว่ะ ฮ่าๆๆ""ฮ่าๆๆๆ" เพื่อนๆของเขาหัวเราะฉันจนในที่สุดเส้นความอดทนมันก็ถึงขีดจำกัด"นี่นายมันมากไปแล้วน่ะ กล้าดียังไงมาว่าคนอื่นห้ะ!""ปากกล้าซะด้วยว่ะ""แล้วไงว่ะ!""เธอกล้าขึ้นเสียงใส่ฉันคนนี้เหรอ ห้ะ!""เออ ทำไมจะขึ้นเสียงไม่ได้ นายไม่ใช่พระเจ้าซะหน่อย""เฮ้ย ไอ้ไคท์ เด็กของมึงปากดีใช้ได้เลยว่ะ""...." เขายังคงนั่งเงียบไม่พูดอะไร"ปากดีแล้วทำไม""เดี๋ยวก็ตัดลิ้นทิ้งซะเลยยัยนี่!""ก็ลองดูดิ ฉันคงจะยอมให้นายทำอยู่หรอกนะ!""ให้มันน้อยๆหน่อย""นายนั้นแหละที่ให้มันน้อยๆหน่อย""เฮ้ย! เดี๋ยวก็ยิงทิ้งซะเลย""ถ้ากล้า ก็เอาสิ" "ยัยนี่!!" ค๊อกๆๆ~~"ของว่างครับ" เคนเอาของว่างเข้ามาวางให้ที่โต๊ะก่อนจะรีบออกไป ตอนนี้ทั้งฉันและไดม่อนก็ยังคงทะเลาะกันอยู่และไม่มีทีท่าที่จะหยุดเลย"หยุดซักที!""....." ทั้งฉันและไดม่อนเงียบลงทันทีที่ไคท์สั่งขึ้น แต่ก็ยังไม่วายโดนไดม่อนว่ากลับมาอีก"ยัยพะยูนเคยตื้น!""แล้วทำไม ไอ้ซากศพเดินได้!""นี่เธอ!!""ทำมะ.. อื้อ~" ไคท์ยัดขนมใส่ปากฉันจนทำให้พูดต่อไม่ได้"ฮ่าๆๆๆ""มึงด้วย ถ้าไม่หยุดคงต้องไปทัวร์โรงพยาบาลกันสักหน่อย""เฮ้ย นี่เพื่อนนะเว้ย""....." เขามองด้วยแววตาที่นิ่ง ไม่ว่าจะเวลาไหนเขาก็ยังคงอยู่ด้วยแววตาที่เรียบนิ่งและเยือกเย็นอย่างนั้นเสมอ"เออก็ได้ว่ะ" การประชุมก็ได้เริ่มขึ้นหลังจากที่เธอกับไดม่อนสงบศึกลง การประชุมเป็นไปอย่างราบรื่นแต่ทว่าเธอกลับไม่ได้ฟังที่ทุกคนพูดเลย เพราะเมื่อวานไปซื้อของกับเขาจนดึกแล้ววันนี้ยังต้องตื่นเช้า ข้าวเช้าก็ยังไม่ได้กินอีกจึงทำให้เธออ่อนเพลีย เธอจึงนั่งหลับไปโดยปริยาย"ไอ้ไคท์ มึงแน่ใจแล้วใช่ไหมที่จะให้เธอเป็นเหยื่อล่อ" แซมเอ่ยถาม"อืม เพราะอีกฝ่ายรู้จักคนของเราทุกคนมีแต่เธอเท่านั้นที่ฝ่ายนั้นยังไม่รู้""มันก็จริงของมึงแต่กูว่าเธอไม่น่าจะไหว" เซนเสริม"นั่นดิ จับปืนเป็นรึเปล่าก็ยังไม่รู้เลย" ตามด้วยไดม่อน"แต่กูตัดสินใจแล้ว" ไคท์หันไปมองเพื่อนอีกคนที่ยังไม่ได้ออกความเห็น"กูแล้วแต่มึง" ไนท์เอ่ยเสียงเรียบ ทุกคนกำลังเคร่งเครียดกันอยู่แต่ทว่าเธอกลับหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว ซ้ำตอนนี้จากที่นั่งทรงตัวอยู่ได้ก็เริ่มจะเซไปเซมาจนในที่สุดเธอก็ล้มลงไปนอนบนขาของไคท์เข้า ก่อนที่ทุกคนจะลงความเห็นกันเป็นที่เรียบร้อย"ถ้าไอ้ไนท์เห็นด้วยกับมึงพวกเราก็ไม่มีปัญหา""เออ งั้นก็ตกลงตามนี้""ว่าแต่ทำไมมึงถึงให้ยัยนั้นนอนบนขามึงได้ว่ะ ปกติมึงไม่ผลักจนล้มก็หลีกออกไม่ใช่เหรอว่ะ" ไดม่อนถาม"ไม่มีอะไร แค่ของเล่นใหม่ชิ้นนี้มันหน้าสนใจดี" ไคท์ยกยิ้มมุมปากขึ้น"งั้นเหรอว่ะ แต่มันก็จริงอย่างที่มึงบอก ผู้หญิงอะไรปากกล้าชิป" การประชุมดำเนินไปอย่างเงียบๆสักพักก่อนที่ทุกคนจะเลิกประชุมและแยกย้ายกันกลับ เหลือแค่เขาและเธอที่ยังคงอยู่ในห้องนั้นต่อ"อ้าว แล้วทุกคนล่ะ" เธอขยี้ตาแล้วมองไปรอบๆก็กลับไม่เจอใคร"กลับแล้ว""กลับ?... ประชุมเสร็จแล้วเหรอ!""เออ กลับกันได้แล้ว""แต่ฉันยังไม่รู้เรื่องอะไรเลยนะ""เดี๋ยวเธอก็รู้""......?""ลุกขึ้นมาซะ""เอ้อนาย ว่าแต่ฉันหลับไปนานแค่ไหนเหรอ?""ตั้งแต่ต้น""ห้ะ!""......""แล้วทำไมนายไม่ปลุกฉันเล่า!""......" เขาไม่ตอบแต่กลับเดินต่อไป"อืม….งั้นก็แสดงว่าฉันนอนหนุนขานายตลอดเลยสิ""เออ" " (ซวยแล้วไงล่ะ มีหวังคืนนี้ถูกนอนบนพื้นแหง) " ตอนนี้ฉันและเขาเข้ามานั่งในรถเป็นที่เรียบร้อยแล้ว รถได้ค่อยๆเคลื่อนที่ออกไปอย่างช้าๆ"เอิ่ม....นาย""....""ขอบคุณนะ""อะไร""ก็ที่ให้ฉันหนุนขาไง""ฉันถือว่าหมานอน""พูดดีๆไม่เป็นเหรอไง คนเขาอุตสาห์ขอบคุณ""....." "ไม่เมารถแล้วเหรอครับ" คิมถามขึ้น"ก็มีนิดหน่อยน่ะแต่พอได้คุยหรือทำอะไรสักอย่างอาการมันก็ดีขึ้น""อย่างนั้นเองเหรอครับ""ค่ะ เออนายสรุปที่ให้ฉันหนุนขาขอบใจนะ""......." เขายังคงนั่งมองไปข้างหน้าโดยไม่สนใจคำพูดของฉันแม้แต่น้อยจนฉันเอื้อมมือไปจับหน้าของเขากลับมามองที่ฉัน"เอ่อ...คือ" สายตาของเราสองคนผสานกันพอดีจนสามารถมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขาได้ ใบหน้าและแววตาที่น่าหลงใหลนั้นทำให้ฉันไม่สามารถพูดอะไรต่อไปได้ จนต้องปล่อยมือออกมาจากใบหน้าของเขา"หึ!" "อะไร""...." "ถามจริงเถอะนายมีปากบ้างไหมเนี้ย!" "....." แล้วเขาก็นั่งหลับตาลงไป"เฮ้ย อย่าหลับดิ""....." เงียบ~~~"ฮ่าๆๆ ปล่อยบอสไปเถอะครับ วันนี้ดูท่าบอสจะเหนื่อยมาก""งั้นเหรอค่ะ""ครับ ไว้ค่อยไปทะเลาะกันต่อที่บ้านก็ยังไม่สายนะครับ""คุณคิม!!""ฮ่าๆๆๆ ครับๆ""-_-;;" เมื่อรถแล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้านเราสองคนก็ลงจากรถและเข้าบ้านไปตามปกติแต่ทว่าที่ต่างออกไปคือใครที่ไหนก็ไม่รู้มาอยู่ในบ้าน แต่ไคท์เองที่เจอหน้ากลับมีทีท่าตกใจเล็กน้อย"ไคท์~""ป๊า แม่"".....?""กลับมาแล้วเหรอลูก" "อืม"" (พ่อกับแม่ของหมอนี่เหรอเนี้ย) ""แล้วนี้ใครกัน เด็กของลูกเหรอ""ไม่เกี่ยวกับคุณ""......""สวัสดีค่ะ หนูชื่อเอบีค่ะ เป็นลูก...น้อง""มาเหนื่อยๆมานั่งนี้ก่อนสิลูกวันนี้แม่ทำเค้กมาให้ด้วย" พ่อของเขาถือเค้กออกมาวางให้ที่โต๊ะ"ไม่หิว"" (หมอนี่จะปากเสียกับทุกคนเลยหรือไงกัน) ""ชิมสักหน่อยนะ แม่ตั้งใจทำมาให้""แต่ผมไม่ได้ขอ" แม่ของเขาหน้าเศร้าลงทันทีที่เขาพูด ฉันเองที่เห็นแบบนั้นก็ทนเห็นแม่ของเขาเศร้าไม่ได้ อย่างน้อยแค่กินคำเดียวก็ยังดี"นี่นาย""อะ..." ฉันตักเค้กแล้วยัดใส่ปากเขาทันทีที่อ้าปาก".....??" ทุกคนตะลึงงันไปหมดรวมถึงพ่อแม่ของเขาด้วยเช่นกัน"ทำบ้าอะไรของเธอห้ะยัยบ้า!!""แม่นายตั้งใจทำมาให้ กินแค่คำเดียวมันจะตายหรือไงห้ะ!""ยุ่ง!" "เอ่อ หนูไม่ต้องทำขนาดนั้นหรอกจ๊ะ น้าชินแล้ว""ได้ยังไงค่ะถึงยังไงเขาก็เป็นลูกนะคะ""....." แม่ของเขาเงียบลง"นี่เธอ มันจะมากไปแล้วน่ะ!" ฉันหันไปสบตากับเขาอย่างจริงจัง"ทำไมจะฆ่าฉันหรือไงหรือจะทำร้ายฉัน ฉันคงยอมอยู่หรอกนะ""......" เขามองด้วยสายตาที่อยากจะฉีกฉันออกเป็นชิ้นๆแต่เพราะพ่อกับแม่เขาอยู่จึงทำอะไรฉันไม่ได้"เอ่อ แม่กลับก่อนดีกว่านะลูกพักผ่อนเถอะ""อืม""พูดให้มันดีๆหน่อยสิ""ครับ! แม่!" เขาพูดขบเขี้ยวแล้วหันมาทางฉัน ก่อนที่ทั้งสองจะเดินออกไปจากบ้าน"คุณ เด็กคนนั้นเป็นใครกัน ถึงทำให้ลูกของเรายอมได้ขนาดนั้น""นั้นสิคุณเด็กคนนั้นมีดีอะไรกันนะ""แต่ถ้าลูกของเราเปลี่ยนได้ก็คงดีนะคะ อีกอย่างถ้าเด็กคนนั้นเปลี่ยนลูกเราได้หนูแคทก็คงไม่จำเป็นแล้ว""ปล่อยให้มันเป็นไปตามเวลาเถอะคุณ""นั่นสินะคะ ถ้าไคท์ลืมรักครั้งก่อนได้ก็คงจะดี""อย่าไปคิดมากเลย กลับกันเถอะ""ค่ะคุณ" ------------------------------------------------"นี่เธอ เมื่อกี้แสบมากนะ!""ก็ใครใช้ให้นายพูดไม่ดีกับแม่แบบนั้นล่ะ""แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอห้ะ!" "ไม่เกี่ยวหรอก""แล้วมายุ่งทำไม!""ก็นายน่าอิจฉานิ พ่อกับแม่มาหาถึงที่บ้านแถมยังทำขนมมาให้อีกด้วย ครอบครัวของนายอบอุ่นจะตาย ดีกว่าครอบครัวฉันซะอีกจะไปหาแม่ทั้งทีก็ต้องแอบไปจะไปนอนด้วยก็ไม่ได้ แต่ว่านายน่ะทั้งสองท่านกลับมาหาเองถึงที่บ้านแบบนี้ มันน่าอิจฉาไหมล่ะ" แววตาของเธอก็เศร้าหมองลงทันทีที่พูดถึงครอบครัว".....""ชั่งเถอะ แล้วเรื่องที่จะให้ทำคืออะไร""เป็นเหยื่อล่อ""เหยื่อล่อ จะให้ฉันไปล่ออะไร""คน""คน???""อืม""งั้นเหรอ แล้วฉันต้องทำยังไง""เธอก็แค่ล่อมันออกมาให้ได้ก็พอ""แล้วงานนี้จะมีคนตายรึเปล่า""ถ้าเป็นไปตามแผนที่วางไว้ก็ไม่ต้องเสียเลือดเนื้อ แต่ถ้าไม่ก็ต้องมี""อืมก็ได้""......"" แต่ว่าฉันมีข้อแลกเปลี่ยน""อะไร" เธอยิ้มออกมาก่อนจะพูดออกไป"นายต้องป้อนเค้กนี้ให้ฉันก่อน""...." เขามองหน้าเธออย่างตะลึง"ว่าไง""ไม่มีทาง""อย่าลืมน๊า~ ว่าฉันเองก็ไม่มีอะไรจะเสียเหมือนกัน แล้วถ้าฉันจะปฏิเสธและต่อให้นายจะฆ่าฉันตรงนี้ มันก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรขึ้นมา ถึงจะตายเร็วกว่าสักนิดก็คงจะไม่เป็นอะไร""แล้วทำไมฉันต้องป้อนด้วย""ก็นายหล่อไง""......""ก็ฉันเหงานี่น่า ตอนอยู่ที่บ้านฉันก็กินข้าวร่วมกับน้อง บางทีก็ให้น้องป้อน แค่นี้เองไม่ตายหรอกน่า" พูดจบเขาก็ตักเค้กยัดใส่ปากฉันทันที"เป็นไง อร่อยดีไหม""นายจะฆ่าฉันเหรอไง ยัดเข้ามาได้ถ้าติดคอขึ้นมาฉันตายเลยนะนั้น""หึ…..อยู่นิ่งๆ""อะไรเหรอ?""......" แล้วเขาก็เอื้อมมือมาเช็ดริมฝีปากที่มีรอยเปื้อนให้ฉัน"อ๋อ...ขอบคุณนะ" เขาเช็ดรอยเปื้อนออกให้ก่อนจะเดินกลับขึ้นห้องไป เช้าวันต่อมา"เฮ้ยตื่น""งื้อ~ วันนี้ไม่มีงานนิ" ฉันลืมตาขึ้นมองคนตรงหน้า วันนี้เขาแต่งตัวแบบธรรมดากางเกงยีนส์สีดำตัดกับเสื้อสีขาวแขนยาวถึงจะดูธรรมดาแต่เมื่อมาอยู่บนร่างของเขากลับทำให้ดูดีอย่างกับเทพบุตรทั้งใบหน้า สีผิว ดวงตาที่ดูลึกลับน่าค้นหา ริมฝีปากบางเรียวชมพู ตัดกับผมสีดำสนิท ทุกอย่างเข้ากันได้อย่างลงตัวภายในคนๆเดียว ฉันเองที่เห็นเขาก็ยังหลงใหล"มองอะไร""อ่ะๆ เปล่า ว่าแต่นายมีอะไร" "จะพาไปสนามยิงปืน ไปไหม""สนามยิงปืน?" "อืม" เมื่อได้ยินที่เขาพูดจากที่งัวเงียตาก็กลับสว่างขึ้นทันที"รอแป๊ป เดี๋ยวมา" ฉันรีบลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวหรือแบบที่ว่าวิ่งผ่านน้ำเลยก็ว่าได้"....?" "นาย ฉันเสร็จแล้วไปกัน" แล้วเราก็ออกจากบ้านมาด้วยรถบิกไบค์คันโตแถมยังสวยอีกด้วย วันนี้ที่ฉันรีบเพราะนี่เป็นความฝันเลยก็ว่าได้ที่จะได้ยิงปืน ฉันฝันมาตั้งแต่เด็กจนกระทั่งวันนี้จะได้จับมันจริงๆ ไม่นานนักเราก็มาถึงสนามฝึกซ้อม และแน่นอนว่าเพื่อนของเขาก็มาด้วย ทุกคนล้วนดูดีไม่แพ้กัน"มาสักทีนะไอ้ไคท์""เออช้าชะมัด""อืม โทษทีว่ะ""โห พายัยนี่มาด้วยเหรอ" ไดม่อนพูดขึ้นเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามาพร้อมกับไคท์เพื่อนของพวกเขาเอง"....." ไคท์ยังคงเงียบไม่ตอบเรื่องของฉันอีกตามเคย"ทำไม มาไม่ได้เหรอไง""เออ มาไม่ได้เพราะฉันไม่อนุญาต""ทำไม นายเป็นเจ้าของที่นี้เหรอไง""เออใช่ เพราะฉะนั้นออกไปได้แล้ว""ไม่ออก มีปัญหาป่ะ""แต่ฉันเป็นเจ้าของที่นี้""แล้วไง ใครแคร์""ยัยนี่""ทำไม""หยุด !"".....""เกิดอะไรขึ้นกันค่ะไดม่อน คุณไคท์?" ผู้หญิงที่พึ่งเดินเข้ามาเอ่ยถามขึ้น"ก็แค่พะยูนมาเดินผิดที่น่ะครับที่รัก""ไดม่อนคะ ไปว่าเธอแบบนั้นได้ไงกันคะ" เธอส่งสายตาไม่พอใจไปให้ไดม่อน"เค้าผิดไปแล้วค้าบ""ฮ่าๆๆ ซากศพเดินได้อย่างนายก็ต้องแพ้นางฟ้าอย่างเธอคนนี้อยู่ดี""เอบี"".......""ฮ่าๆๆ พะยูนอย่างเธอก็ต้องแพ้ปีศาจอย่างไอ้ไคท์มันด้วยอยู่ดีเหมือนกัน""ไดม่อนคะ!""........""เธอไปซ้อมตรงโน่นไป""ก็ได้""นาเดียร์ ฝากเธอด้วย""ได้ค่ะคุณไคท์""ฝากไว้ก่อนเถอะ" เธอพูดใส่ไดม่อนก่อนจะเดินตามนาเดียร์ไปอีกด้านตามที่เขาบอก"จะรอดไหมว่ะ" "....." แซมถามขึ้นด้วยความกังวลแต่ไคท์กลับเงียบอีกตามเคย ฉันเดินตามคนที่ชื่อนาเดียร์ออกไปอีกฝั่งตามที่เขาบอก โซนนี้มีแต่ผู้หญิง ทุกคนล้วนดูดีทั้งนั้นส่วนฉันนั้นธรรมดาสุดๆเมื่อเทียบกับพวกเธอแล้ว หลังจากฝึกซ้อมจนชำนาญมือแล้วฉันเลยแอบออกไปเดินเล่น เพราะอีกฝั่งหนึ่งจะเป็นโซนให้อาหารปลา ฉันนั่งให้อาหารปลาอยู่เพียงลำพังที่ริมสระ แต่ว่าจู่ๆก็ดูเหมือนว่ามีใครบางคนมายืนอยู่ข้างๆ ทำให้ฉันต้องหันกลับไปดู"ไดม่อน?""ใช่..ฉันเอง""จะมาหาเรื่องอะไรอีกล่ะ""เธอคิดว่าฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอไง""ไม่น่าถาม""ทำอะไรอยู่""ซักผ้าอยู่มั้ง""เฮ้ย คนเขาอุตสาห์ถามดีๆ"".....""ถามจริง เธอเป็นอะไรห้ะ เจอฉันทีไรไม่เคยพูดดีเลย""ก็นายกวนฉันก่อนทำไม""ก็เธอแปลกดี""แปลก? แปลกยังไง""เธอเป็นคนแรกที่กล้าโต้กลับพวกเรารวมถึงไอ้ไคท์ด้วย""แล้วยังไง""นอกจากแฟนของพวกเราก็ไม่มีใครกล้านอกจากเธอ""ใครดีมาฉันดีกลับ ส่วนใครที่ร้ายมาฉันไม่ไว้หน้าทั้งนั้นแหละ""หึ ตอบได้ดีนิ" ทั้งสองนั่งคุยกันอยู่สักพักจู่ๆเธอก็พูดขึ้น"นายไม่กลัวเพื่อนนายหักหลังบ้างเหรอไง""ใคร? ไอ้พวกนี้นะเหรอ""....""ไม่อ่ะพวกมันคือเพื่อนที่ดีที่สุดแล้ว มีอะไรก็ช่วยเหลือกันตลอดถึงจะมีไม่ลงรอยกันบ้างก็เถอะ""หึ ดีจังนะ""ทำไม โดนเพื่อนหักหลังมาเหรอไง" แววตาของเธอกลับเศร้าหมองลง"อยากฟังนิทานไหมล่ะ""ถ้าน่าสนใจก็จะทนฟังให้จบก็แล้วกัน" "งั้นฉันจะเล่าให้ฟังก็แล้วกัน กาลครึ่งมีหญิงสาวคนหนึ่งหลงรักเพื่อนของเธอเองแต่ทว่าเธอเองก็รู้ว่าเพื่อนคนนั้นมีคนที่รักอยู่แล้ว อยู่มาวันหนึ่งเพื่อนของเธอได้ให้สัญญาว่าจะไม่รักกับคนที่เธอรักดั่งน้องสาว และคนที่เธอรักดั่งน้องสาวก็ได้ให้สัญญาไว้เช่นกัน แต่แล้วอยู่มาวันหนึ่งทั้งสองได้เกิดผิดคำสัญญาที่ให้ไว้กับเธอทั้งๆที่เธอก็บอกแล้วว่าถ้าเกิดทำไม่ได้ก็อย่าให้คำมั่น แล้วหลังจากที่ทั้งคู่ได้รักกันทั้งคู่ก็เปลี่ยนไปและตีตัวออกห่างจากเธอไปเรื่อยๆโดยที่เธอไม่รู้เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่มันจึงทำให้เธอไม่เชื่อใจใครและที่เธอเองกลายเป็นแบบนั้นเพราะเพื่อนของเธอในอดีตเคยทำร้ายเธอด้วยคำสัญญาและหักหลังเธอ นั้นจึงทำให้เธอยึดมั่นในคำสัญญา แต่เธอก็ถูกทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำอีกกับคำนี้จนไม่สามารถที่จะเชื่อใจใครได้อีกเลย จบ""......" ไดม่อนได้ฟังจากที่เธอเล่าทำให้ย้อนนึกถึงไดเน่น้องสาวสุดที่รักของเขาเพียงคนเดียวที่เสียไป"ตลกใช่ไหมล่ะ คนบ้าอะไรจะยึดติดกับคำสัญญาจนต้องทำให้ตัวเองต้องเจ็บ""ฉันเข้าใจดีเลยล่ะ""นายนะเหรอจะเข้าใจ""อืม เพราะคำสัญญานี้เองน้องของฉันเลยต้องมาตาย""เกิดอะไรขึ้นกับเธอเหรอ""อยากฟังนิทานจากฉันบ้างไหมล่ะ""......." เธอพยักหน้าตอบ"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กสาวคนหนึ่งวัยเพียงแค่สิบขวบวันหนึ่งเธอได้ออกไปเล่นนอกบ้านกับพี่ชายของเธอ น้องสาวของเด็กชายคนนั้นบอกว่าเธอได้ให้สัญญากับเพื่อนคนหนึ่งไว้ว่าจะไปพบกันที่สระน้ำของเย็นวันนั้น ตกเย็นเธอไปตามที่นัดกับเพื่อนเอาไว้แต่ทว่าเธอกลับไม่รู้เลยว่านั้นมันคืนแผนที่จะทำร้ายเธอ เธอเดินไปยังสถานที่นัดกันไว้จนในที่สุดก็เจอกับเพื่อนของเธอ เธอเดินเข้าไปหาโดยไม่คิดอะไร แต่ครั้นเธอถึงตัวเพื่อนๆ เธอกลับถูกเพื่อนของเธอผลักจนตกลงไปในน้ำ"".......""เด็กน้อยคนนั้นตะโกนขอให้เพื่อนของเธอช่วยแต่กลับถูกเพื่อนของเธอทิ้งและเดินจากไปทีละคนทีละคนจนในที่สุดไม่เหลือใคร พี่ชายที่เห็นน้องสาวหายไปนานจึงออกไปตามหายังที่ที่เธอเคยบอกไว้จนไปเจอเข้ากับร่างของเธอที่จมดิ่งลงไปในน้ำ สายน้ำที่เย็นยะเยือกค่อยๆกลืนกินร่างของเธอไปช้าๆ พี่ชายของเธอกระโดดลงไปช่วยแต่ทว่ามันสายเกินไปแล้ว หลังจากนั้นพี่ชายเธอจึงตามล้างแค้นให้กับน้องสาวของเขาเพราะ ชีวิตต้องแลกด้วยชีวิตจนในที่สุดทุกคนที่ทำกับเธอก็ตายตกตามเธอไป ป่านนี้เด็กน้อยคนนั้นคงมีความสุขอยู่บนนั้นแน่ๆ" ไดม่อนมองขึ้นไปยังท้องฟ้า"น้องสาวของนายสินะ เด็กคนนั้นน่ะ""อืม ถ้าเธอยังมีชีวิตอยู่อายุก็น่าจะเท่าเธอนี่แหละ"".....ฉันเสียใจด้วยนะ เธอคงจะดีใจที่มีพี่ชายแบบนายแน่" "ฉันก็หวังให้มันเป็นอย่างนั้น""......" ฉันหันไปมองหน้าคนที่นั่งอยู่ข้างๆตอนนี้แววตาที่แสดงออกมาถึงความเจ็บปวดและความเสียใจได้อย่างชัดเจน"ฉันเข้าใจนะว่าเธอต้องเจอกับความเจ็บปวด แต่ทว่าในความเจ็บปวดนั้นมันก็เป็นบทเรียนให้เราด้วย จงเข้มแข็งแล้วก้าวต่อไปซะน่ะ" ไดม่อนเอามือมาลูบหัวของเธอเบาๆพร้อมกับส่งรอยยิ้มมาให้เธอ"ขอโทษนะที่ผ่านฉันทำตัวไม่ดีกับนาย""เฮ้ยๆ จะมาซึ้งอะไรกันตอนนี้""ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ ใครจะไปรู้ว่านายก็มีปมกับคนอื่นเขาด้วย""แต่ตอนนี้มันก็ผ่านมานานแล้วถึงความเจ็บปวดเสียใจมันจะไม่หายแต่มันก็เบาบางลงมากแล้ว""ฉันเสียใจด้วยนะไดม่อน""อืม..ว่าแต่เธอสนใจจะมาเป็นน้องสาวของฉันไหม คราวนี้ฉันสัญญาว่าจะปกป้องคนสำคัญเอาไว้ให้ได้""ขอบคุณนะที่เอ็นดูฉัน แต่ถ้านายรับฉันเป็นน้อง นายเองก็จะต้องแบกความรับผิดชอบแบบนั้นอีก แล้วถ้าเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นอีกครั้งคนที่เจ็บอีกครั้งก็คือตัวนายเอง""งั้นเหรอเธอคิดแบบนั้นสินะ" เขาส่งยิ้มมาให้อย่างอ่อนโยน".........""ฉันต้องไปแล้ว แฟนฉันรออยู่""อื้ม""ไดม่อน มาทำอะไรตรงนี้""มาปลอบเด็กขี้แยน่ะ""ฉันไม่ได้ขี้แยนะ""ไปกันเถอะเดียร์" " (ไดม่อนเองก็มีปมที่เจ็บปวดอยู่ด้วยสินะ ต่อไปคงต้องเลิกกวนหมอนั้นแล้วละสิ) " ------------------------------------------"ผู้หญิงคนนั้นใครเหรอค่ะ""เด็กของไอ้ไคท์น่ะ""หือ เด็กของคุณไคท์""อื้ม""ไม่มีทาง เด็กของเขาไม่มีทางมาที่แบบนี้ได้""สงสัยว่าเด็กคนนี้จะชอบอะไรแปลกๆละมั้ง""นั่นสิค่ะ การแต่งตัวเองก็ไม่มีแนวโน้มหรูหราหรือเหมือนผู้หญิงเลยสักนิด""แต่ผมรู้สึกถูกชะตากับเด็กคนนี้จัง""เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ""เด็กคนนั้นทำให้ผมนึกถึงน้องสาว""ไดเน่เหรอค่ะ""อื้ม เธอคนนั้นคล้ายเธอมากเลยล่ะ""งั้นเหรอค่ะ เธอเองก็มีนิสัยคล้ายคุณอยู่เหมือนกันนะคะ""งั้นเหรอ""ค่ะ""อยากได้เธอมาเป็นน้องสาวจัง""คุณไคท์คงไม่ยอมแน่ค่ะ""ฮ่าๆๆ นั่นสินะ" เมื่อซ้อมเสร็จทุกคนก็แยกย้ายกันกลับ ฉันเองก็เหมือนกันหลังจากกลับมาก็อาบน้ำทานข้าวแล้วก็รีบขึ้นไปนอนที่ห้องทันทีและแน่นอนว่าต้องนอนบนโซฟาอีกตามเคย"รีบนอนซะ พรุ่งนี้เริ่มงาน""เออน่า รู้แล้ว"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

อดีตที่แสนเจ็บปวด

นิยายแนะนำ

เสี่ยงรักอันตรายพิชิตใจนายเย็นชา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

อดีตที่แสนเจ็บปวด

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้