ตอนที่ 19
กลัวรึเปล่า?...
ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง แถวย่าน R
ฝนนั่งไขว่ห้างพลางจ้องคนที่นั่งตรงข้ามเขม็ง เ้าตัวดูเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย แต่ในใจคงร้อนรนเป็แน่...
เธอเซ็งมากที่อยู่ๆ ก็กลายเป็แบบนี้ซะได้...
ทั้งๆ ที่วันนี้กะจะมาติวกับเพื่อน.. เอ่อ ปีศาจคงนับเป็เพื่อนได้สินะ... ช่างเถอะมันไม่สำคัญเท่าไหร่หรอก...
ตอนติวตาเธอบังเอิญเห็นปีศาจเหลือบมองอะไรสักอย่างที่อยู่เยื้องมุมชั้นวางหนังสือและพอมองดีๆ เท่านั้นแหละ...
นั่นอิพี่ปากหมาคราวก่อนนี่... เขามาทำอะไรแถวนี้ แถมมาแอบมองตรงนี้อีก...
และพอมองดีๆ แม้เ้าตัวจะไม่รู้สึกตัวเลย เพราะมองคนบางคนอย่างตาไม่กะพริบแถมยังส่งสายตาเยิ้มๆ ใส่แบบนี้มันน่าแหวะจริงๆ
หือ... มองไอลูกรักเธอแบบนี้ ไม่ได้การแล้วแหละ...
ฝนจึงขอสลายตัวแล้วบอกว่ามีธุระที่บ้าน และรีบๆ ไล่ตะเพิดที่เหลือให้พากันกลับบ้าน ปลาก็เอออออย่างงงนัก ส่วนไอไม่น่าห่วงหรอก เพราะปีศาจคงตามประกบทุกฝีก้าวอยู่แล้ว
จากนั้นฝนเรียกการ์ดทั้งสองคนที่มากับเธอวันนี้มาคุม ตัวการของวันนี้เสียหน่อย...
สงสัยรอบที่แล้วคงไม่หลาบจำสินะ...
"มีอะไรจะพูด พูดมา..." พาวถามอย่างนิ่งเรียบ แต่ตัวออกสั่นๆ คือ??
"รุ่นพี่มาที่ห้องสมุดทำไมคะ" พอฝนถามเท่านั้นแหละ เ้าตัวถึงกับสะดุ้งหน้าตาตื่นทันทีทันใด
"หะ... พ...พูดอะไร" พาวร้อนรนแถมพูดตะกุกตะกัก พิรุธเข้าไปอีก...
แหม่... คำแก้ตัวของคนโง่แท้ๆ ก็เห็นๆ กันอยู่นี่...
"ฉันไม่ได้ตาบอดค่ะ จ้องเพื่อนฉันรัวๆ เหมือนอยากจะงาบให้ได้ขนาดนั้น คิดว่าไม่รู้เหรอ! "
พาวถึงกับตกตะลึงแล้วอึ้งไปสามวิ เหมือนคำพูดที่รู้ทันของฝนจะจี้ใจดำเขามากทีเดียว
"....."
"ดูเหมือนจะไม่เข็ดเนาะ... รุ่นพี่ปากหมา" ฝนยิ้มเหี้ยมราวกับมีชัยจนพาวหน้าตาตื่นเหมือนมีชนักติดหลัง...
"อย่านะเว้ย อย่าทำบ้าๆ นะเว้ยยยย" พาวเริ่มเหวลั่น จนคนในร้านหัวมามองกันให้ขวับ
"ชู่ววว เบาๆ หน่อยสิคะรุ่นพี่..." ฝนแสยะยิ้มร้ายพลางจุ๊ปากไม่ให้พาวเสียงดังอย่างหยอกล้อ "ภาพพจน์เสียหมด..."
แต่พาวคงไม่อยากโดนหนักๆ เหมือนรอบที่แล้วจริงๆ ฝนก็ไม่อยากรู้จักเขาเท่าไหร่หรอก แค่ในวงธุรกิจก็พอรู้จักกันในนามเท่านั้นและถือหุ้นอยู่บริษัทเดียวกัน
แต่พอเห็นความปากหมาที่ไปล้อเพื่อนของเธอคราวก่อนนั่น ทำให้ฝนรับไม่ได้อย่างหนัก ในเมื่อเข้าไปต่อยไม่ได้ ก็ใช้อำนาจที่มีจัดการ...
ก็ไม่ได้ทำอะไรมาก แค่บอกพ่อให้ยึดหุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์ที่ครอบครัวเขาถืออยู่ และถือเป็การข่มขู่ เพื่อไม่ให้พาวทำผิดซ้ำอีก
ก็ไม่รู้ลงเอยยังไง แต่พอรู้ข่าวอีกทีพาวก็เข้าโรงพยาบาลเห็นว่าเจ็บหนัก...
หึ.. สะใจฝนไม่น้อยเลย โดนซ้ำตั้งสองเื่แน่ะ!
"เธอ้าอะไร..." พาวพูดด้วยสีหน้ายอมรับไม่ค่อยจะได้ นี่เขาชอบไอจริงๆ เหรอเนี้ย...
โอยยยยย ฝนไม่ยอมเด็ดขาด...
"้า..." ฝนเชิดหน้าสูงพลางยิ้มมุมปาก
"เออ ฉันยอมหมด ขอแค่ไม่ยึดหุ้นพ่อฉันอีกก็พอ"
"เอาสิ ได้ทุกอย่าง? "
"เออ..."
"งั้นรุ่นพี่ก็มาเป็เบ๊ฉันั้แ่นี้เป็ต้นไป..." ฝนยิ้มเหี้ยมราวกับมีชัย จนอีกฝ่ายทำหน้าเหวอๆ ก่อนเธอจะลุกออกจากโต๊ะ
"เห้ยยยย ไม่ตลกนะเฟ้ยยย" พาวเริ่มโวยวายอีกครั้ง จนฝนมองบนเอือมระอาในท่าทางของเขา
"ก็ได้ทุกอย่างนี่คะ เท่านี้แหละค่ะ ขอตัว..." ฝนไม่สนใจว่าพาวจะตกลงหรือไม่ แต่เธอคิดว่ายังไงเขาต้องทำตามอยู่แล้วล่ะ...
เธอเดินออกจากร้านไปอย่างสวยๆ ทิ้งให้พาวนั่งอ้าปากค้างอยู่อย่างนั้น...
ถ้าเธอกันพาวให้ห่างจากไอได้ เธอก็จะทำ! ลูกใคร ใครก็หวงมะ? (ใช่เหรอ...)
ยกเว้นกับปีศาจแหละนะที่เธอทำไม่ได้...
......
หลังจากที่พาซันแวะเข้าไปกินอาหารที่ร้านแห่งหนึ่งดูเขาจะแทบไม่เจริญอาหารเท่าไหร่...
ทั้งๆ ที่ท้องบอกว่าหิว แต่ทำไมถึงกินไม่เยอะอ่ะ... แต่ช่างเถอะนะ
และตอนนี้ฉันกับซันก็อยู่ระหว่างกลับบ้านใครบ้านมัน ที่นัดกันมาเนี้ย ก็ค่อนข้างจะไกลกับที่บ้านนิดหน่อยต้องขึ้นรถไฟฟ้าลงสถานี R ก่อนจะถึงที่นัดหมายเพื่อจะติวไว้...
ติวอะไรเล่า... ไม่กี่ชั่วโมงก็กลับกันแล้ว นี่ก็บ่ายแล้วฉันจะไปไหนต่อดี ยังไม่อยากกลับบ้านเพื่ออยู่คนเดียว...
งื้อออออ นี่ถ้ามาคนเดียวคงไปเที่ยวให้สบายใจ แต่มากับปีศาจเนี้ยสิ...
ร่างสูงที่เดินอยู่ข้างๆ ก็ยังทอดสายตามองทางเดินข้างหน้าอย่างเงียบๆ แล้วพึ่งนึกออก เวลาเขาออกไปไหนมาไหนข้างนอกทำไมต้องใส่แว่นตาตลอด...
"ซัน..." ฉันเรียกเขาพลางส่งสายตาด้วยความอยากรู้ "ทำไมต้องใส่แว่นตาอ่ะ..."
ซันหันกลับมามอง ร่างสูงขมวดคิ้วน้อยๆ ก่อนจะหันกลับไปมองทางเดินต่อ "ปลอมตัว..."
หะ! อะไรนะ! ปลอมตัว?? ปลอมตัวทำไม?? แล้วที่ทำเนี้ยยังไงใครๆ ก็ดูออกมั้ยล่ะ...
ไอจะบ้าตาย...
ฉันมองเขาอย่างสงสัย เมื่อซันไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ทันใดนั้นฉันก็เห็นอะไรสักอย่างที่มันน่าสนใจอยู่อีกฟากของถนนทันที...
นั่น... นั่นมันอะไรอ่ะ!!
มันเหมือนเป็ตู้อะไรสักอย่าง และที่มากกว่านั้นคือสิ่งที่อยู่ข้างในมันคือตุ๊กตา!! ตุ๊กตาหมี! ฉันชอบตุ๊กตาหมี! งื้อออออออ...
"เป็อะไร..." เสียงซันทำให้ฉันตื่นจากการหลงใหลในตุ๊กตาหมีทันที เอ่อ... นี่ฉันหยุดเดินจนซันขมวดคิ้วยุ่งใส่อย่างนี้...
"คือ..." ก็ไม่รู้จะพูดอะไร แต่ฉันชี้ไปที่เป้าหมายที่อยู่อีกฝั่งของถนนจนซันหันไปมองตามแล้วขมวดคิ้วยุ่งกวาเดิมอีกอ่ะ...
"ตู้คีบตุ๊กตา? "
หือ... เมื่อกี้เขาพูดอะไรนะ? ตู้คีบตุ๊กตาเหรอ? นั่นนะเหรอ?
เคยได้ยินแต่ชื่อ ไม่คิดว่านั่นคือตู้คีบตุ๊กตาอ่ะ!! งื้อออออ อยากได้ๆ ไออยากด้ายยยยย
"อื้อ อยากได้อ่ะ" ฉันพยักหน้ารัวๆ พร้อมส่งสายตาอ้อนวอนให้ซันพาไปที่ตู้คีบตุ๊กตา
พอฉันทำหน้าแบบนั้นเท่านั้นแหละ ซันถึงกับชะงักกึกแล้วหันมามองฉันกับตู้คีบตุ๊กตาสลับกัน และแววตานั่น... ดูหงุดหงิดพิกล...
ไม่รู้อ่ะ ไออยากได้อ่ะ!
ซันมองฉันอยู่นาน ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วหิ้ว... เอ่อ... หิ้วกันทามมายยยยย T^T เขาหิ้วฉันข้ามถนนแล้วเดินตรงดิ่งไปที่ตู้คีบตุ๊กตาทันที...
ตอนนี้ฉันไม่สนการกระทำของซันแล้วล่ะ เมื่อมาเห็นตู้คีบตุ๊กตาที่อยู่ใกล้ๆ งื้อออออ ทำไมมันน่ารัก! น่ารักอ่ะ! อยากได้อ่ะอยากได้!
พอซันปล่อยฉันลง ฉันก็เดินดูตู้คีบตุ๊กตาอยากแนบชิดชนิดที่หน้าติดกระจกตู้คีบตุ๊กตาเลย งื้ออออออ
แล้วมันเอายังไงอ่ะ เขย่าตู้เหรอ??
ฉันหันไปมองซันอีกครั้ง ซึ่งตอนนี้เขายืนแผ่รังสีอยู่ข้างๆ ตู้คีบตุ๊กตา นี่เขาโกรธอะไรอีกเล่า...
ซันมองฉันด้วยสายตาพิโรธสุดๆ ก็ไม่รู้ว่าเขาเป็อะไรนะ แต่สุดท้ายเขาก็เดินมาหาแล้วดันฉันออกจากตู้คีบตุ๊กตา แล้วควักเหรียญสิบมาหยอดที่ตู้...
"ตัวไหน..."
"หะ...."
"อยากได้ตัวไหน" ซันหันมาจ้องฉันเขม็งอย่างมีคำถาม นี่เขาจะเอาให้ฉันเหรออ่ะ
"ตัวสีฟ้านั่นอ่ะ" ฉันชี้ไปที่ตุ๊กตาในตู้แล้วพยักหน้ารัวๆ
จากนั้นซันก็ใช้มือบังคับอะไรสักอย่างเนี้ยแหละ แล้วกดๆ ไปที่ตุ๊กตาที่ฉันหมายตาเอาไว้จนได้ในทีเดียว...
ทำไมเขาเก่งจังอ่ะ ได้ยินว่าตู้คีบตุ๊กตานี่ยากเอาเื่เลยนะ!
ซันคว้าตุ๊กตาหมีที่ได้มายื่นให้ฉัน ฉันตาประกายเมื่อเห็นตุ๊กตาหมีสีฟ้าสุดน่ารักและรับมันมากอดให้ชื่นใจ งื้ออออออออ
"พอใจยัง" ซันหันมาจ้องฉันเขม็งตามเคย เพิ่มเติมคือขมวดคิ้วยุ่งเลย...
"อื้อ" ฉันพยักหน้าหงึกหงักแล้วกอดตุ๊กตาในมือแน่นพลางเอาหน้าซุกเพื่อสูดดม ฟินง่ะ!
"จะกอดมันอีกนานไหม..." เสียงเหี้ยมๆ เหมือนไม่พอใจของซันดังขึ้นมาจนฉันชะงักกึก จนเผลอผละกอดตุ๊กตาทันที "น่าจะเผามันทิ้ง..."
กรี๊ดดดดดดด เผาตุ๊กตาหมีทิ้งกันเลยเหรออ่ะ ไอไม่ยอมอ่ะ!!
แล้วทำไมต้องหงุดหงิด ต้องไม่พอใจใส่กันด้วยเล่า...
"ใจร้ายยยย" ฉันทำหน้าบูดใส่แล้วสะบัดหน้าหนีไปที่อื่นอย่างงอนๆ
"กลับ..." ซันไม่สนใจในท่าทีงอนๆ ของฉัน ร่างสูงเดินฟึดฟัดเข้ามาแล้วหิ้วตัวฉันกลับออกจากบริเวณนี้ทันที แล้วทำไมต้องหิ้วกันอีกด้วยเล่า...
"ไปไหนอ่ะ ฉันไม่อยากกลับบ้านอ่ะ" ฉันโวยวายเล็ก จนซันที่หิ้วฉันเดินไม่กี่ก้าวก็หยุดเดินทันที ไม่พอร่างสูงยังก้มไปสบตาฉันเขม็งอย่างไม่พอใจสุดๆ
ฉันอมลมในแก้มป่องอย่างไม่พอใจนัก ซันน่ะ เอาแต่ใจที่สุดเลย!
"กลับ... เดี๋ยวนี้..." ซันก็ไม่ยอมง่ายๆ เขาส่งเสียงคำรามใส่ฉันเบาๆ เอาเลย วันนี้ไอจะดื้อ! จะดื้อ!!
"ไม่อยากอยู่บ้านคนเดี๊ยวววว..." ฉันทำเสียงอู้อี้เล็กพลางดิ้นขลุกขลัก เอาง่ายๆ ก็งอแงซะเลยแหละ ปกติซันเจอท่าทีแบบนั้นของฉันเขามักจะเออออตามนะ อย่างตอนตุ๊กตาหมีไงล่ะ
ซันมองต่ำที่ฉันอย่างน่าสะพรึงกลัว งื้อออออ ทำไมต้องดุร้ายเล่า!
"อยากไปที่ไหน? " เห็นไหม มันได้ผลแหละ
"ที่ไหนก็ได้อ่ะ"
"....." พอฉันตอบไปเท่านั้นแหละ ซันถึงกับหน้าตึงทันทีทันใด งื้อออออ...
"ฉันไม่รู้ที่เที่ยวแถวนี้นี่นา..."
"แล้วไม่ติวเลข..."
อะเฮือกกกกก พอคิดถึงเื่ติวฉันแทบลืมตาตื่น นี่ฉันลืมเื่นี้ไปเลยอ่ะ! แต่ตอนนี้อยากเที่ยวมากกว่านะ...
ซันมองฉันพลางถอนหายใจเบาๆ เหมือนจะล่วงรู้ความคิดของฉันว่าฉันเลือกทางไหนระหว่างเที่ยวกับติวเลข
นี่ฉันโดนซันอ่านง่ายขนาดนี้เชียว...
หลังจากนั้นซันก็พา... เอ่อ.. ไม่สิๆ แค่นำทางฉันไปสถานที่เที่ยวในย่าน R เป็แผงร้านขายของชำสุดลูกหูลูกตา ซื้อของติดไม้ติดมือมาเยอะแยะเลย ดีนะเอากระเป๋าเป้มาอ่ะ ไม่งั้นคงพะรุงพะรังน่าดู...
ส่วนซัน เ้าตัวแผ่รังสีใส่ฉันทุกครั้งที่ฉันแวะเข้าร้านมุ้งมิ้ง ไม่ก็ร้านสัตว์เลี้ยง ก็ฉันเป็ผู้หญิงนี่นา แวะร้านพวกนี้เป็เื่ธรรมดา แต่มันไม่ธรรมดาสำหรับเขาไงเล่า...
แต่เขาก็เออออยอมฉันตลอดนะ...
และจนเวลาล่วงเลยไปถึงเย็น...
ดูเหมือนซันบอกว่าจะไปสักที่หนึ่ง ซึ่งฉันก็งงๆ อยู่เหมือนกันจึงตามเขาไป ร่างสูงเดินนำฉันเดินขึ้นบันไดจนสุดทาง ทำเอาเหนื่อยเหมือนสุดๆ ...
"แฮ่ก...." ฉันนั่งยองๆ ก้มหน้าลงอย่างเหน็ดเหนื่อย นี่เขาแกล้งฉันรึเปล่าเนี้ย ทำไมมีแต่บันได แถมโค้งไปโค้งมาอีก...
"ลุกสิ..." เสียงเอือมๆ ของซันดังขึ้นไม่ไกลจากฉันนัก ฉันเงยหน้าขึ้นก่ะจะบ่นสักหน่อยแต่...
ภาพตรงหน้าทำให้ฉันรู้สึกหายเหนื่อยโดยฉับพลัน มันคือจุดชมวิวในย่าน R เห็นป้ายบอกพอดี แต่ช่างมันเถอะ ทำไมมันสวยจัง...
ฉันลุกขึ้นยืนแล้วเดินเต่าะแต่ะเกาะราวกั้นข้างหน้า แล้วชะโงกมองทิวทัศน์ที่มีแต่ตึกไกลสุดลูกหูลูกตาดูเล็กลงไปเลย ตัดกับพระอาทิตย์ยามเย็นในตอนนี้มันสวยมาก น่าตื่นเต้นที่สุดเลย
ฉันคว้าโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าเป้ออกมาถ่ายรูปรัวๆ จนลืมใครบางคนที่ยืนมองอยู่ข้าง...
พอหันกลับไปมอง... เอ๊อะ... ทำไมต้องจ้องฉันเขม็งแบบนี้ด้วยเล่า...
แถมยังจ้องด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกนั่น... ตาสีเหลืองทองนั่นยิ่งสวยเข้าไปอีกเมื่อแสงอาทิตย์ยามเย็นกระทบเข้ามาผ่านแว่นตา.. อีกแล้ว.. ใจเต้นอีกแล้ว งื้อออออออ
ฉันหลบหน้าหนีคนที่มองสบตาทันที...
ทำไมกันนะ... เวลาที่ซันมองด้วยสายตาแบบนี้ทีไร ทำไมถึงใจเต้นแรงทุกครั้งเลยอ่ะ...
"ไปนั่งตรงนั้นไป..." ซันสั่งฉันพลางชี้นิ้วไปที่ม้านั่งใกล้ๆ
"อื้อ" ฉันพยักหน้าด้วยความรู้สึกแปลกๆ ในอกอยู่อย่างบอกไม่ถูก แล้ววิ่งไปนั่งม้านั่งตามที่เขาบอก...
จากนั้นซันก็เดินตรงไปหาตู้กดน้ำที่อยู่บริเวณนั้น แล้วก็เดินเข้ามานั่งข้างๆ พลางยื่นขวดน้ำมาให้ฉัน
"ขอบใจนะ" ฉันยิ้มน้อยๆ ก่อนจะรับขวดน้ำจากเขามาเปิดดื่มอึกใหญ่...
ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก...
แล้วทำไมฉันต้องใจเต้น หน้าร้อนแบบนี้ด้วย แค่ซันมานั่งติดกันข้างๆ นี่เอง งื้อออออ
"เป็อะไร" ซันขมวดคิ้วยุ่งเมื่อเห็นท่าทางแปลกๆ ของฉัน และยิ่งกว่านั้นทำไมฉันยิ่งเริ่มแตกตื่นแค่เขาทักมาด้วยเล่า!
ฉันส่ายหน้าพั่บๆ แทนคำตอบว่าไม่มีอะไร แต่หาซันเขาเชื่อไม่...
หมับ...
ฉันสะดุ้งสุดตัวเมื่ออยู่ๆ ซันก็เชยคางฉันขึ้นไปสบตากับเขา ซันขมวดคิ้วยุ่งอย่างสงสัยในขณะที่ฉันใกล้จะะเิเต็มที่...
"อย่าพึ่งนะซันนนนน" ฉันร้องโวยวายก่อนจะแกะมือเขาออก พร้อมดันๆ ตัวเขาให้ห่างๆ ฉันทันที นี่ถ้าเขาไม่ออกห่างๆ ฉันจะวิ่งหนีให้รู้แล้วรู้รอดเลย!
"อะไร? " ซันยอมปล่อยแต่โดยดี เขาขมวดคิ้วยุ่งอยู่อย่างนั้น
เขาคงจะมีคำถามสินะ! ฉันก็เหมือนกัน! ฉันก็อยากรู้ความหมายของอาการตัวเองเหมือนกัน!
"งื้อออออ ไม่รู้อ่ะ แค่รู้สึกแปลกๆ " ฉันพูดพลางส่ายหน้า สะบัดความรู้สึกแปลกในอกตอนนี้ทิ้งให้หมด
"แปลก? "
"ฉันไม่รู้หรอกอ่ะ" ฉันหน้าบูดใส่ทำท่าเหมือนคนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ก็คายไม่ออกจริงๆ น่ะแหละ ยังใจเต้นระรัวอยู่เลยอ่ะ!
ฉันดื่มน้ำในขวดอีกครั้งรอบนี้อึกใหญ่จนหมดรวดเดียว! เฮ่ออออออ
"กลับบ้านไหม..."
"อื้อๆ " ฉันพยักหน้ารับรัวๆ พร้อมกับหันหน้าไปทางอื่น ก็ไม่รู้ทำไมนะ... แต่ยังไม่อยากมองหน้าซันตอนนี้อ่ะ
ถ้าเขาเป็ต้นเหตุของอาการใจเต้นแรง หน้าแดง อย่างที่ปลาเคยบอกไว้วันนี้จริงๆ ฉันต้องบ้าแน่ๆ อ่ะ ฉันต้องปรึกษาใครสักคนแล้วอ่าาาา
รึว่าไปปรึกษาหมอดีนะ...
กว่าจะลงมาถึงทางเดินเช่นเดิมก็เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกัน ตอนนี้ก็เริ่มมืดแล้วด้วย อยากกลับบ้านแล้วล่ะ
ฉันเงยหน้าไปมองซันที่เดินนำหน้าโดยอัตโนมัติ ตอนนี้เขาเหมือนจะหันซ้ายหันขวามองหาอะไรสักอย่าง นี่เขาคิดจะทำอะไรอีก...
หมับ!!
"เอ้ยยยยย" ฉันร้องเสียงหลงเมื่อเดินอยู่ดีๆ ซันก็หันเข้ามาคว้ามือฉันทันที แล้วออกตัววิ่งให้ฉันวิ่งตามเขา
น...นี่เขาเป็อะไรเนี้ยยยยย อยู่จะทำอาร้ายยยยยยยย
และสีหน้าของซัน ก็ดูเครียดจนผิดปกติ ผิดปกติจนฉันเริ่มรู้สึกไม่ค่อยดี...
ซันพาฉันวิ่งทั้งเหนื่อย วิ่งวกไปวนมา พาฉันเข้าตรอกมืดๆ แล้วก็พาออกมาอีก ซันดูร้อนรนแปลกๆ พิกล ฉันเองก็ถามเขาไม่ได้เพราะเหนื่อยหอบจนส่งเสียงไม่ออกไงเล่า...
จากนั้นซันก็วิ่งเข้าตรอกซอยมืดๆ อีกครั้ง เขารีบดันฉันเข้ามุมอับเล็กๆ ก่อนที่จะโถมตัวเองเข้ามา...
หะ!!! เดี๊ยว!!!!
"ซัน... อื้อ...! " พอฉันส่งเสียงร่างสูงที่คุกคามอยู่ตรงหน้าฉัน รีบเอามือปิดปากฉันทันที ซันหน้าเครียดจนรู้สึกได้เลย...
"อย่าพูด..." ซันกระซิบเสียงเบาและกดฉันเข้ากับมุมมืดของตรอกซอยอยู่อย่างนั้น อยู่ๆ เขาก็ร้อนรนแบบนี้ต้องมีอะไรสักอย่าง...
และที่สำคัญ... ตัวของพวกเราสองคนชิดกันมาก มากเกินไป! นี่มันไม่ต่างอะไรกับกอดคราวที่แล้วเลยนะ งื้อออออออ...
เสียงฝีเท้านับสิบที่ดังใกล้เข้ามายังบริเวณนี้ ทำให้ฉันตื่นจากภวังค์ น...นี่มันอะไรกัน...
"เชี่ย... หายไปไหนวะ" เสียงใครสักคน ที่ไม่รู้จักสบถดังจนฉันสะดุ้งน้อยๆ
"มึงแน่ใจนะว่าเป็มันน่ะ"
"เออ! ถึงมันจะใส่แว่นแต่กูก็จำได้นะเว้ย"
แว่น... หมายถึงแว่นตาใช่ไหม...
ฉันเงยหน้ามองคนใส่แว่นตาที่ตอนนี้เขาหันมองต้นเสียงอย่างเรียบนิ่ง แต่ดูขัดจากรังสีอำมหิตที่แผ่ออกจากตัวเขาในตอนนี้...
งื้ออออออ ขนลุกซู่เลยง่ะ!
ก็ไม่รู้ว่าเื่อะไรนะ แต่ซันที่ได้ฉายาว่าปีศาจนี่เนาะ ศัตรูต้องเยอะแน่ๆ อ่ะ ถึงขนาดไล่ตามกันแบบนี้...
"เห้ย เมื่อกี้กูเห็นมันไปทางนี้! "
"รีบตามไปเร็ว! "
จากนั้นเสียงฝีเท้านับสิบก็ค่อยๆ หายออกไปจากซอกตึก ฉันถอนหายใจเบาๆ เพราะแอบลุ้นว่าจะโดนเจอตัวหรือเปล่า และพึ่งรู้สึกว่าตัวเองถูกอุดปากอยู่...
ซันค่อยๆ ผละตัวออก แล้วดึงมือฉันขึ้นจากมุมอับสายตา...
"กลัวรึเปล่า..." ซันจับมือฉันแน่น พลางสบตาฉันด้วยประกายบางอย่างในตาของเขา...
แม้จะมืดไปสักนิด แต่ฉันก็รับรู้ความรู้สึกของซันอย่างชัดเจน...
ว่าซันกำลังกลัวบางอย่าง คนอย่างปีศาจที่ไม่เคยเกรงกลัวใครอย่างเขาจะกลัวอะไรกัน ถ้านอกจากว่า... เขากลัวฉันจะเป็อะไรไป...
ในใจฉันรู้สึกสั่นคลอนขึ้นมาทันที มันไม่ใช่หัวใจเต้นแรง หน้าแดงหรืออะไรทั้งนั้นในยามที่เขามาจับมือฉันแบบนี้...
ฉันรู้สึกเจ็บแปล๊บในอกขึ้นมา ก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ฉันรู้สึกแบบไหนทำหน้าแบบไหน แต่คนตรงหน้าฉันดูหวาดกลัวเหลือเกิน...
ฉันสบตาซันนิ่งอย่างคนใจเย็น ทั้งๆ ที่ในใจกำลังรู้สึกแปลกๆ ไปนิด แต่ฉันก็ต้องพูดนั่นแหละ ว่า ไม่กลัวเลย...
"ไม่เลย" ฉันยิ้มให้อย่างอ่อนโยน จนซันเบิกตากว้างนิดๆ ก่อนจะหันหน้าไปทางอื่นพลางบีบมือฉันแน่น...
"เลือกแล้วนะ..."
"อื้อ" ฉันพยักหน้าให้พร้อมกับยิ้มแย้มในใจ จะให้หนีตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วนี่นา...
เล่นฝึกป้องกันตัว ไหนจะรุ่นพี่ชื่อ... เอ่อ.. อะไรไม่รู้ที่จ้องเล่นงานเขาอีก แน่นอนว่าฉันต้องโดนลูกหลงเข้าอยู่แล้วล่ะ!
แต่เมื่อกี้ในใจกลับคิดไปแว๊บหนึ่ง... ว่า...
สิ่งที่ฉันกลัวเพียงอย่างเดียว... คือ เขาจะหายไปจากฉันมากกว่า...
(to be continue.....)
Minetji : ทำไมรู้สึกว่าตอนนี้มันสั้น! แต่มันจบถึงตรงนี้จริงๆ นะคะ
ขอบคุณที่อ่านนะคะ <3 <3
ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ ^^
383
