Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

บ่ายวันนั้น หลังจากกลับจากตลาด ลี่อินรู้สึกอยากพักสมองเล็กน้อย เธอจึงถือสมุดกับดอกไม้แห้งเล็ก ๆ เดินเล่นไปยังอีกฝั่งของไร่ ที่มีแปลงชาริมเขาซึ่งคนมักไม่เดินผ่าน

พื้นที่ตรงนั้นค่อนข้างห่างจากบ้านหลัก และไร่รอบด้านเงียบสนิท มีเพียงเสียงลมไล้ใบชาเบา ๆ กับแดดอ่อน ๆ ที่ลอดผ่านกิ่งไม้

เธอเดินไปเรื่อย ๆ พลางเก็บดอกไม้เสริมใส่สมุด ไม่ทันได้สังเกตเลยว่า...เสียงฝีเท้าของตัวเองกำลังใกล้ ‘พื้นที่ลับ’ โดยไม่รู้ตัว

ทันใดนั้น ลี่อินได้ยินเสียงบางอย่างจากหลังแนวไม้พุ่มหนา เสียงหอบกระเส่าและเสียงเสียดสีเบา ๆ ที่แทรกมากับเสียงใบไม้

เธอชะงัก เท้าหยุดลงอัตโนมัติ ก่อนจะค่อย ๆ ขยับตัวไปแหวกดูอย่างเงียบที่สุด

สิ่งที่เห็นทำให้เธอกลืนน้ำลายแทบไม่ลง — กลางลานหญ้าใต้ต้นชาขนาดใหญ่ **ซินเฟย** พี่สาวคนโต กำลังนั่งคร่อมบนร่างของ **อี้** อย่างชัดเจน

ใบหน้าของซินเฟยแดงจัดแต่แน่วแน่ มือของเธอกดบ่าของชายหนุ่มไว้แน่น ขณะที่ร่างของอี้สอดประสานกับเธออย่างลึกซึ้ง ทุกจังหวะที่สะโพกขยับขึ้นลงเกิดเสียงเนื้อกระทบกันเบา ๆ แต่ชัดเจนมากพอจะทำให้ลี่อินแทบหายใจไม่ออก

เสื้อของทั้งสองคนเปิดออกอย่างหมดรูป ร่างกายแนบชิดจนแทบแยกไม่ออกว่าใครคือใคร ใบหน้าของอี้แหงนขึ้น ริมฝีปากเปล่งเสียงแผ่วเบา “เฟย…เจ้ามันร้ายเกินไปแล้ว…”

“ข้าชอบแบบนี้...” เธอกระซิบตอบ ก่อนจะโน้มตัวลงจูบริมฝีปากเขาอย่างเร่าร้อน

ลี่อินเบิกตากว้าง พยายามกลั้นเสียงหอบของตัวเอง รู้ทั้งรู้ว่าไม่ควรดู แต่ขากลับไม่ยอมขยับสักนิด

‘กลางวันแสก ๆ แบบนี้เลยเหรอ...!’ เธอคิดในใจ หน้าแดงก่ำจนต้องยกมือขึ้นปิดปากแน่น

และนี่...เพิ่งแค่เริ่มต้นเท่านั้น