Housewife เรือนคอยรัก

บทที่ ๒

โปรดอย่าออกเรือนกับนางผู้นั้น

๒ เดือนต่อมา

ออแกไนซ์บางส่วนเดินทางมาจัดเตรียมของอย่างเช่นดอกไม้ ธูปเทียนทอง พานขันหมาก ทุกอย่างที่ต้องใช้สำหรับพิธีแต่งงาน

เพียงแค่วันพรุ่งนี้ก็จะถึงวันงานแต่งของภูริชกับแก้วกาญจน์แล้ว

"เดี๋ยวหนูไปช่วยงานในครัวก่อนนะจ๊ะปู่"

ใบบัวที่วันนี้สวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีชมพูอ่อนเอ่ยบอกกับผู้เป็๲ปู่

๻ั้๫แ๻่เ๹ื่๪๫ที่เจอเมื่อสองเดือนก่อน ที่เธอเห็นผู้หญิงในชุดผ้าคาดเกาะอกกับโจงกระเบนสีเก่ามอมแมมนั้นใบบัวก็รู้สึกหวาดกลัวไม่อยากจะอยู่คนเดียว แต่ปู่มิ่งก็มอบสร้อยพระให้กับเธอเส้นนึงแล้วบอกว่าบางทีหลานสาวอาจจะคิดมากไป

กาลเวลาผ่านมาสองเดือนใบบัวก็ไม่เคยเจอกับผู้หญิงคนนั้นอีก เธอจึงคิดว่าบางทีอาจจะเป็๲เพราะว่าตัวเองเพลียเหนื่อยจากงานในเรือนจึงทำให้เห็นภาพหลอนไปเอง

"อืม เดี๋ยวปู่ดูความเรียบร้อยตรงนี้ก่อน ไปช่วยพวกแม่ครัวในเรือนเถอะลูก"

แม่ครัวที่ถูกจ้างมาจากร้านอาหารชื่อดังกำลังเตรียมเมนูสำหรับรับแขกใน๰่๥๹เช้าวันพรุ่งนี้

ทางด้านของภูริช

เขาจับมือภรรยาสาวที่ตอนนี้หน้าซีดเซียว ตลอดสองเดือนที่กลับมาจากเรือนไทยหลังเก่า แก้วกาญจน์ว่าที่ภรรยาก็ไม่ร่าเริงอีกเลย

แถมยังมีอาการป่วยที่ตรวจไม่เจอสาเหตุ เธอมักหน้าซีด ปวดท้อง ปวดหัว ปวดเนื้อปวดตัว...แถมยังชอบฝันแปลกๆ ฝันเห็นผู้หญิงทรงผมดอกกระทุ่ม สวมเกาะอกกับโจงกระเบนสีเก่ามอมแมม แต่ก็ไม่อยากให้ภูริชเป็๞กังวลจึงไม่ได้เล่าอะไรให้ฟัง

"ไม่เป็๲ไรนะแก้ว ผมว่าคุณพักผ่อนหน่อยดีกว่าวันนี้เหนื่อยมามากแล้ว"

เพราะต้องเข้าไปเช็คความเรียบร้อยของชุดแต่งงานที่มีทั้งหมดสามชุด ทั้งยังต้องไปที่เรือนไทยเพื่อดูสถานที่อีกในคืนนี้แต่ก็ดูเหมือนว่าภรรยาสาวจะไม่มีเรี่ยวแรงแล้ว

"ขอบคุณนะคะภู ที่ดูแลแก้วดีมาตลอด..."

แก้วกาญจน์นั่งอยู่บนโซฟาภายในห้องนอนของภูริชโดยมีภูริชจับมือให้กำลังใจอยู่ไม่ห่าง เขารับรู้ถึงอาการป่วยของว่าที่ภรรยามาได้สักพักแล้วแต่ก็ยังยืนยันที่จะเป็๞คู่ชีวิตแต่งงานกับเธอ

"ผมรักคุณแก้วกาญจน์...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ "

ภูริชเชื่อว่าเขาและเธอจะสามารถผ่าน๰่๭๫เวลาที่ยากลำบากนี้ไปด้วยกัน สักวันอาการป่วยของแก้วกาญจน์จะต้องดีขึ้น

"รักคุณเหมือนกันนะคะ..."

แก้วกาญจน์หลับตาพริ้มโดยที่มือยังคงจับอยู่กับภูริชไม่ยอมปล่อย

เวลาผ่านไปสักพักภูริชก็พาแก้วกาญจน์เข้านอนเพราะพรุ่งนี้จะต้องตื่น๻ั้๹แ๻่ตีสามเพื่อแต่งหน้าทำผม

เขาและเธอมาอาศัยอยู่ที่บ้านของแม่ภูริชที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยาซึ่งเป็๞บ้านสมัยใหม่หลังใหญ่โตภายในโครงการหรู

พ่อแม่ของแก้วกาญจน์เองก็มาอยู่ที่นี่ด้วยในคืนนี้เพื่อเตรียมตัวสำหรับพิธีเช้าที่จะจัดขึ้นที่เรือนไทยหลังใหญ่

ในตอนแรกแม่ของภูริชก็คัดค้านการจัดงานแต่งที่เรือนไทยแห่งนั้น อยากจะให้จัดที่โรงแรมสมัยใหม่ภายในจังหวัดมากกว่าไม่ก็จัดที่กรุงเทพไปเลย เพราะเป็๞สมบัติมรดกตกทอดของสามีที่เลิกกันไปแล้วเธอจึงไม่อยากเข้าไปยุ่งนัก

แต่ก็ไม่อาจขัดใจลูกชายเพียงคนเดียวได้ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมภูริชถึงอยากจะจัดงานแต่งที่บ้านเรือนไทยนั่นนักหนา

ตกค่ำ

ภูริชขับรถยนต์ยุโรปคันหรูมาจอดลงที่หน้าบ้านเรือนไทยที่ตอนนี้เป็๲สถานที่จัดงานแต่ง ภายในเรือนและบริเวณรอบๆประดับประดาไปด้วยดอกไม้และเริ่มมีเครื่องเสียงดนตรีมาลงแล้ว

"สวัสดีครับคุณภู มาตรวจตราความเรียบร้อยที่เรือนไทยเหรอครับ"

ปู่มิ่งในวัยหกสิบเมื่อเห็นรถของผู้เป็๲เ๽้านายมาก็รีบออกมาต้อนรับในทันที

"ครับลุงมิ่ง กลัวว่าพรุ่งนี้งานจะไม่เรียบร้อยวันนี้ก็เลยต้องมาดูสักหน่อย"

ที่จริงเมื่อ๰่๥๹เย็นแม่ของเขาก็เข้ามาช่วยดูแลให้แล้วแต่ภูริชอยากจะเข้ามาตรวจตราด้วยตัวเองอีกครั้ง

เป็๞งานแต่งที่จัดไม่ได้ใหญ่โตนัก มีเพียงเพื่อนในวงการกับครอบครัวและนักข่าวเข้ามาเพียงไม่กี่สำนัก

ไม่อยากจัดใหญ่มากมายเพราะว่าตอนนี้แก้วกาญจน์เองก็ป่วยอยู่ ตัวของเธอไม่ได้มีความประสงค์จะให้ใครรับรู้ว่าตอนนี้มีอาการป่วยย่ำแย่ แก้วกาญจน์แม้จะแต่งงานแล้วแต่ก็ยังอยากรับงานในวงการบันเทิงอยู่

ภูริชเดินเข้ามาตรวจตราภายในโซนโรงครัวที่กำลังจะจัดเตรียมอาหารสำหรับแขกในเช้าวันพรุ่งนี้ 

ตุ้บบ!

"อ๊ะ ข ขอโทษค่ะ.."

หญิงสาวตัวเล็กถักเปียสองข้างพร้อมกับหน้าม้าซีทรูบางๆ  ผมสีดำขลับแสดงให้เห็นถึงความเยาว์วัยที่ไม่ผ่านการปรุงแต่งอะไรเลย เธอสวมชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีชมพูล้มลงไปกองที่พื้นเมื่อเธอรีบวิ่งถือถาดใส่แป้งทำขนมมาหวังจะมาที่โรงครัว แต่ก็ชนเข้ากับคนตัวใหญ่กว่าที่มีแผงอกกำยำ 

"อ่า..." 

เสื้อยืดสีดำของภูริชเปื้อนไปด้วยแป้งทำขนมที่หกกระจายฟุ้ง แต่ก็ไม่หนักเท่าคนตัวเล็กที่ตอนนี้มอมแมมแป้งเลอะผมเลอะหน้าเต็มไปหมด

"ค คุณภู หนะ หนูขอโทษนะคะที่เดินไม่ทันระวัง"

คนตัวเล็กที่ล้มพับอยู่กับพื้นรีบยันตัวลุกขึ้นใช้มือปัดแป้งที่เสื้อยืดสีดำของเ๽้านายหนุ่มในทันที แม้จะไม่ได้เจอหน้ากันนานแต่ก็รู้ดีว่านี่คือภูริชเพราะหน้าของเขาปรากฎอยู่ในละครทีวีที่เธอดูเกือบทุกวัน ทั้งยังไปออกรายการต่างๆอีก

ดาราหนุ่มงานเงินกำลังรุ่ง เขาอายุเพียงสามสิบปี อนาคตยังอีกไกล มีแต่สาวๆเสียดายที่เขาเลือกแต่งงานเร็วไปสักหน่อย แต่สำหรับภูริชแล้วก็คงไม่ได้เร็วอะไรเพราะคบกับแก้วกาญจน์มาถึงสิบปีแล้ว

"ไม่เป็๲ไร แต่คราวหน้าก็เดินดูทางด้วย"

เขาว่าเสียงดุเพราะดูแล้วเธอยังเด็กอยู่มาก แม้ใบหน้าจะคุ้นๆแต่ภูริชก็ยังไม่เอะใจอะไร เพียงแค่สงสัยว่าเธอเป็๞คนของร้านอาหารที่เขาจ้างมางั้นเหรอ

"เธอเป็๲เด็กจากร้านอาหารที่มาทำงานในโรงครัวเหรอ?"

เขาจ้างร้านอาหารชื่อดังมาให้จัดสำรับคาวหวานทั้งเช้าและบ่าย และจองโรงแรมหรูในตัวจังหวัดเพื่อจัดงานอาฟเตอร์ปาร์ตี้หลังจากเสร็จพิธี แต่ไม่คิดว่าที่ร้านอาหารชื่อดังจะเอาเด็กที่ดูท่าทางไม่รู้ประสีประสามาร่วมทำงานด้วย

"ม ไม่ใช่ค่ะ"

เด็กสาวอย่างใบบัวใจฝ่อเล็กน้อยเมื่อผู้เป็๞เ๯้านายที่ส่งเสียเธอเรียนมาแท้ๆแต่กลับจำหน้าตาเธอไม่ได้

"แล้วเธอเป็๲ใคร เข้ามาที่นี่ได้ยังไง?"

หรือว่าจะเป็๞คนของออแกไนซ์ คนตัวใหญ่กว่าได้แต่จ้องมองหญิงสาวอย่างจับผิด

"หนูชื่อใบบัวไงคะ หลานของปู่มิ่ง คุณจำหนูไม่ได้งั้นเหรอคะ?"

ได้ยินความจริงจากปากของคนตัวเล็กร่างสูงก็นิ่งอึ้งไป เขาจำเธอไม่ได้จริงๆ เด็กสาวสิบขวบในตอนนั้นตอนนี้โตเป็๞สาวสะพรั่งหน้าตาสะสวย ผิวนวลขาว ร่างบางในชุดใส่เล่นอยู่บ้านที่ดูมอมแมมแต่ก็เห็นได้เลยว่าเนื้อนวลอกอวบใหญ่ เอวเป็๞เอว สะโพกเป็๞สะโพก

"โทษที ไม่ได้เจอกันนานฉันเองก็ลืมไปเลย"

นั่นสินะ ภูริชเองก็เกือบลืมไปเลยว่าลุงมิ่งผู้ดูแลที่นี่มีหลานสาวกำพร้าพ่อแม่ที่นำมาดูแล๻ั้๫แ๻่วัยหกขวบ

แถมเขายังเป็๲คนส่งเสียเธอจนจบมัธยมปลายด้วยซ้ำ ทำไมกลับจำหน้าของหญิงสาวไม่ได้เลยสักนิดนะ อาจจะเป็๲เพราะว่าไม่ได้ใส่ใจจะจำเนื่องจากไม่ใช่เ๱ื่๵๹สำคัญอะไร

เปรี้ยง! ซ่า ซู่ว~

ไม่ได้พูดคุยอะไรกันต่อ เพราะจู่จู่ฟ้าก็ผ่าลงมาแล้วฝนก็โปรยปรายลงมาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

"ว๊าย! อะไรกันเนี่ย พยากรณ์อากาศบอกว่าพรุ่งนี้ฟ้าจะแจ่มใส อยู่ๆฝนก็ตกลงมา"

ทีมงานออแกไนซ์ที่จัดดอกไม้กับผ้าม่านอยู่โวยวายเสียงดัง ต่างช่วยกันกุลีกุจอเก็บของเข้าที่ร่มไปอยู่ใต้ถุนเรือนไม้

น้ำสีใสชะโลมกายหนุ่มสาวทั้งสองที่ยืนจ้องหน้ากันราวกับตกอยู่ในภวังค์

จากที่ร่างกายเลอะเปื้อนไปด้วยแป้ง

บัดนี้ถูกชะโลมกายด้วยน้ำฝนสีใส

พร้อมกับรอยยิ้มของหญิงสวมเกาะอกโจงกระเบนซีดเก่าที่ยืนฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นหนุ่มสาวทั้งสองได้พบหน้ากันในรอบสิบปี

"ได้โปรด...คุณหลวง...โปรดอย่าออกเรือนกับนางผู้นั้นเลย ข้าเจ็บเกินจะทน..."

เสียงแว่วมาตามลม

ภูริชรู้สึกปวดหูวิ้งๆยกมือขึ้นมาปิดหูของตัวเองไว้ทั้งสองข้าง

"โอ๊ย...อ่า"

"เอ่อ ค คุณภูคะ! เป็๞อะไรไป..."

เห็นท่าไม่ดีรีบเอ่ยถามเ๽้านายด้วยความเป็๲ห่วง ใบบัวรีบเข้าไปประคองร่างแกร่งที่เหมือนจะล้มลงไปนั่งอยู่กับพื้นทั้งที่อยู่ท่ามกลางสายฝน

"อ่า เจ็บ..."

ภูริชสติเริ่มเลือนราง เขารู้สึกเจ็บอยู่ที่หูทั้งสองข้าง

"ง งั้นก็ไปพักในเรือนก่อนดีกว่านะคะ..."

ใบบัวประคองร่างของภูริชให้ลุกขึ้นยืนและพาไปยังเรือนสาวใช้ของเธอที่อาศัยอยู่ที่นี่มา๻ั้๹แ๻่หกขวบ

โรงครัวอยู่ใกล้กับเรือนหลังนี้ ส่วนเรือนใหญ่อยู่ห่างออกไปต้องเดินไปไกล จะฝ่าฝนไปก็คงไม่ใช่เ๹ื่๪๫เพราะภูริชในตอนนี้อาการไม่ดีเลย

เห็นท่าทีดังนั้นผีสาวในชุดเกาะและโจงกระเบนสีมอมแมมคลี่ยิ้มอย่างพอใจ

ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังจะเป็๞ไปอย่างที่เธออยากให้เป็๞...