12. สหายคนแรก
งานเทศกาลวันที่สองครอบครัวจางยังมาขายของกันเหมือนเดิม และยังขายดีมากเป็เทน้ำเทท่าเหมือนเดิม
และวันนี้ท่านพ่อบ้านถงมารับของที่สั่งไว้ตามที่บอกแต่ไม่ได้มาคนเดียว มีเด็กผู้ชายอายุประมาณ 8หนาวแต่งกายด้วยผ้าไหมหรูหรามาด้วยท่าทางเชิดหน้ามองแล้วไม่ค่อยน่ารักเอาซะเลย
“นี้หรือร้านข้าวเหนียวหนูปิ้งกับข้าวโพดเด้ง ช่างเล็กซะจริง”
“เออ ขอรับนายน้อย”พ่อบ้านถงเอ่ยตอบรับ
ชิงเหมยได้ยินคำพูดถึงร้านของนางจากคนที่เป็นายน้อยของพ่อบ้านถงก็ขมวดคิ้วหมุน เด็กนี้น่าจะเอาแต่ใจน่าดู ชิงเหมยคิดแล้วนำของที่พ่อบ้านถงสั่งไว้มาให้
“นี้เ้าค่ะครบตามที่สั่งนะเ้าคะ” เมื่อจ่ายเงินรับของกันเรียบร้อยแล้วแต่คนที่เป็นายน้อยก็ยังไม่ขยับไปไหนยืนอยู่หน้าร้านแล้วแอบเหล่มองตอนที่ได้ยินเสียงข้าวโพดในหม้อดังปุ๊ ปุ๊ อย่างสนใจอย่างยิ่ง และยืนดูอยู่อย่างนั้นจนผ่านไป 2 เค่อก็ยังไม่ยอมไปไหน
“นี้เ้าหน่ะข้าอยากลองทำดูได้หรือไม่” หลงเฟยฉีเอ่ยขึ้นดูมาสักพักแล้วทนความอยากรู้อยากลองไม่ไหวจึงเอ่ยขึ้นมาเพราะอยากลองทำดู
“หืมเ้าอยากลองทำข้าวโพดเด้งนี้หรือ”ชิงเหมยเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ
“อืม” เด็กชายตอบรับพร้อมพยักหน้า
“แต่มันร้อนต้องคนที่ชำนาญก่อนจึงจะทำได้”
พ่อบ้านถงเดินเข้าเอ่ยอย่างนอบน้อม “นายน้อยขอรับข้าน้อยคิดว่าอย่าดีกว่านะขอรับ นายน้อยยังไม่ค่อยแข็งแรงมากนัก”
“ข้าแข็งแรงดี ข้าอยากลองทำดูเ้าให้ข้าลองได้หรือไม่ข้าจะช่วยเ้าขายของแลกกับที่เ้าให้ข้าลองได้ทำข้าวโพดนั้น”
“เฮ้อ ก็ได้หากเ้าอยากทำก็เข้ามาแต่ข้าเตือนก่อนนะว่ามันร้อน และต้องใช้ความอดทนมากเลยละ”
“ข้าไม่กลัวข้าเป็คนมีความอดทนมากอยู่แล้ว”เอ่ยอย่างมั่นใจ
ส่วนท่านพ่อท่านแม่ของชิงเหมยก็ไม่กล้าจะขัดใจเพราะดูท่าทางแล้วนายน้อยท่านนี้น่าจะเป็ลูกของคหบดีร่ำรวยหรือไม่ก็ลูกหลานจวนขุนนางบ้านใดบ้านหนึ่งเป็แน่อีกทั้งพ่อบ้านถงก็ยังอยู่จึงไม่น่ากังวลใจมากนัก
หลงเฟยฉี เดินเข้ามายืนข้างๆชิงเหมยเพื่อลองทำข้าวโพดเด้ง “เ้าจะต้องใส่น้ำมันก่อนนิดหน่อยหลังจากนั้นก็ตามด้วยน้ำตาลและข้าวโพด แล้วเขย่าแบบนี้” ชิงเหมยค่อยๆสอนไปสักพักหลงเฟยฉีก็ทำได้
“โห พี่ชายเก่งมากขอรับ”น้องเล็กที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เล็กๆ ข้างๆปรบมือให้พี่ชายคนใหม่ที่ลองทำข้าวโพดเด้งได้แล้ว
“ก็ไม่เห็นจะยากเลย สนุกดี”เสียงหลงเฟยฉี เอ่ยขึ้นหลังจากที่ทำได้จนชำนาญแล้วก็ติดลมไม่ยอมไปไหนบอกว่าจะทำงานที่ร้านนางด้วยแต่ชิงเหมยบอกว่าไม่มีเงินจ้างหรอกเพราะค่าตัวคุณชายเช่นเขาน่าจะแพงจนหลงเฟยฉีบอกว่าไม่ต้องจ่ายค่าจ้างเขาหรอก ขอแค่ได้ลองทำและได้ขายของด้วยก็พอและขอกินข้าวเหนียวหมูปิ้งกับข้าวโพดเด้งแบบไม่คิดเงินก็พอ
ตลอดทั้งวันหลงเฟยฉีทำข้าวโพดเด้งและช่วยพี่ใหญ่ปิ้งหมูพร้อมทั้งดูแลเวลาลูกค้าเข้าร้านให้ด้วย ถึงจะเหนื่อยแต่ก็ดูมีความสุขส่วนพ่อบ้านถงและเหล่าผู้ติดตามก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากอยู่ดูแลนายน้อยอยู่ห่างๆเท่านั้น
“วันนี้ขายหมดแล้วข้าสนุกมากไว้พรุ่งนี้ข้าจะมาอีกนะ”
“พรุ่งนี้เ้าจะมาอีกหรือได้ยินท่านพ่อบ้านถงบอกว่าร่างกายเ้าไม่ค่อยแข็งแรงนี่นา”
“ข้าไม่เป็ไรไม่รู้ยังไงวันนี้ข้าไม่ค่อยเหนื่อยหรือเวียนหัวเลย"พูดพร้อมทั้งยกน้ำขึ้นดื่ม "ฮ่าา น้ำบ้านเ้าอร่อยจริงๆ”
“ก็แค่น้ำเปล่าธรรมดา”
“แต่มันอร่อยชื่นใจมากเลยนะข้าจะมาอีก เ้าห้ามข้าไม่ได้หรอกเอาเป็ว่าอย่างไรข้านับเ้าเป็สหายข้าแล้วดังนั้นสหายก็ต้องช่วยกันสิ”
“พวกข้าเป็เพียงชาวบ้านเท่านั้นเ้าเป็ถึงนายน้อยตระกูลใหญ่ก็คงมีสหายมากมายอยู่แล้ว”
“ชาวบ้านแล้วอย่างไรอยู่กับครอบครัวเ้าแล้วข้าสบายใจและสนุกมากดีกว่าคบหาสหายอื่นที่คอยแต่จะหาเพียงผลประโยชน์จากตระกูลข้าหรือเ้าเห็นข้าอ่อนแอจึงไม่อยากคบหาข้าเป็สหาย”
“หาใช่เช่นนั้น เอาล่ะหากเ้า้าจะมาช่วยก็แล้วแต่เ้าเถิด” เฮ้อเจอเด็กมีปัญหาเข้าแล้วรึเปล่าเนี่ย
จากนั้นจนกระทั่งงานเทศกาลจบหลงเฟยฉีก็มาช่วยงานที่ร้านทุกวันจริงๆ อีกทั้งยังสนิทกับพี่ใหญ่และร้องเล็กมากพูดคุยเล่นกันถูกคอและนางก็ได้ทราบว่าหลงเฟยฉีนั้นเป็ลูกคหบดีที่ร่ำรวยที่สุดในแคว้นอู๋มีกิจการต่างๆ มากมายทุกเมืองทั่วทั้งแคว้นทั้งโรงเตี้ยม โรงน้ำชา ร้านค้าแพรพรรณร้านยาสมุนไพรต่างๆ แต่ตอนนี้ตระกูลหลงนั้นมีเพียงแค่หลงเฟยฉีและพี่ชายหลงเฟยอวิ๋น เท่านั้นเนื่องจากบิดามารดาเสียชื่อชีวิตไปแล้วั้แ่ 2 ปีก่อน ตอนนี้ภาระของตระกูลและกิจการทุกอย่างจึงมีเพียงพี่ชายของหลงเฟยฉีที่มีวัยเพียง 16 หนาวเท่านั้นที่ต้องเข้ามาดูแลตัวหลงเฟยฉีเองก็ร่างกายอ่อนแอนักจึงทำให้ไม่สามารถติดตามพี่ชายไปตรวจงานตามเมืองต่างๆได้จึงได้แต่อยู่ที่จวนเพียงเท่านั้น และด้วยเพราะตระกูลมีเงินมีหน้ามีตามากกิจการมากมาย จึงมีคนที่หวังจะเข้าหาเพียงเพื่อผลประโยชน์เยอะมากมายและไม่เคยมีสหายที่จริงใจ
ดังนั้นเมื่อหลงเฟยฉีได้ลองอยู่กับครอบครัวจางจึงรู้สึกสนุกและวางใจว่าเป็สหายได้สนิทใจกว่าคบกับพวกลูกขุนนางน้อยใหญ่พวกนั้นซะอีกเอาไว้ถ้าพี่ใหญ่เฟยอวิ๋นกลับมาเขาจะพามารู้จักครอบครัวสหายนี้ด้วยพี่ใหญ่จะต้องชอบแน่ๆ
“เอาล่ะในเมื่อเป็สหายกันแล้วหากเ้าเหงาก็ไปหาข้ากับพี่ใหญ่และน้องเล็กที่หมู่บ้านซีซวนได้บ้านข้ากำลังจะปลูกผักแล้ว เ้าก็มาเที่ยวเล่นได้"
ชิงเหมยเอ่ยชวน
“อืม ข้าจะไปแน่นอน”หลงเฟยฉีตอบรับอย่างยินดีเขาดีใจยิ่งที่ได้รู้จักครองครัวจางและได้เป็สหายกับชิงเหมย..........
174
