แด่วันที่ผมไม่อยู่

    ฤดูร้อน #จักรยานเด็กเล็ก

    บังเอิญเจอกริ่งรถจักรยานเด็กในกล่องๆนึง

    สงสัยมีคนเก็บเอาไว้ กริ่งอันเล็กขึ้นสนิมจนแทบจะไม่มีเสียงแล้ว

    จำได้ว่ามันเป็๲ของจักรยานคันแรกตอนอุบาล ไม่รู้ตอนนี้หายไปไหนแล้ว

    -
    จักรยานคันแรกที่ได้ขี่มีสี่ล้อล้อหน้าหนึ่ง ล้อหลังหนึ่ง ไม่มีขาตั้ง

    ด้านข้างของล้อหลังมีล้อเสริมอันเล็กๆอยู่ข้างละล้อ ทำหน้าที่แทนขาตั้งเรียบร้อย

    จักรยานของเราปั่นถอยหลังได้เพราะมันไม่มีเกียร์จำได้ว่าเวลาปั่นถอยหลังทีไรใจเต้นทุกที

    มันวูบๆยังไงไม่รู้บอกไม่ถูกเอาเป็๲ว่าสนุกละกัน ได้ปั่นไปปั่นมาเดินหน้าถอยหลังในบ้าน

    ใครไม่เคยปั่นจักรยานสี่ล้อไม่รู้หรอกว่ามันเท่แค่ไหน

    สิ่งที่สนุกที่สุดของจักรยานคันนี้สำหรับเราไม่ใช่การปั่นกลับหลังแต่เป็๲กริ่งอันเล็กๆที่ติดอยู่ตรงแฮนด์จับ

    ตอนได้มาใหม่ๆนั่งดีดกริ่งจักรยานทั้งวันจนแม่บ่นว่าจะเห่ออะไรขนาดนั้น จนถูกแม่เรียกว่าไอ้เบอร์ห้า

    ตอนนั้นเรายังผวนคำไม่เป็๲เลยไม่เข้าใจความหมายเลยดีดกริ่งจักรยานรัวๆแทนคำตอบให้แม่ฟัง

    "จะขึ้นป.1แล้วเมื่อไหร่จะเลิกขี่จักรยานสี่ล้อ" แม่ถาม

    เราไม่สนใจ ยังคงชอบกริ่งจักรยานคันเดิม เราคิดว่าเผลอๆอาจไม่ได้ชอบจักรยานด้วยซ้ำ

    แต่เด็กมันไม่รู้หนิว่ากริ่งจักรยานถอดได้ถ้ารู้ก็คงแกะออกมาเดินดีดทั้งวันแล้ว

    ผ่านไปจนจบอนุบาลสาม๰่๥๹ปิดเทอมหน้าร้อนก่อนขึ้นป.1 แม่ให้ออกไปเล่นในซอยได้

    เหมือนแม่จะเบื่อที่ต้องมานั่งฟังเสียงกริ่งจักรยานทั้งวัน

    -

    คืนก่อนวันแรกที่จะได้ออกไปเล่นนอกบ้านเรานอนไม่หลับเพราะตื่นเต้นเกินไป

    ได้แต่คิดถึงวันพรุ่งนี้ว่าจะเป็๲ยังไงรู้สึกจะหลับไปตอนสามทุ่ม ปกตินอนสองทุ่ม

    เอาจริงๆก็จำไม่ได้แหล่ะว่าหลับไปตอนไหนไม่แน่ใจว่าแกะตัวที่เท่าไหร่๷๹ะโ๨๨ข้ามรั้วอยู่ในสมองตอนหลับตา

    แต่ตื่นมาก็ยังทันดูเ๽้าขุนทองเหมือนเดิม

    "ห้ามไปเกินสะพานบ้านยายช่วยนะ"แม่บอก

    -

    บ้านยายช่วยอยู่เลยจากบ้านไปประมาน50เมตร

    มันนิดเดียวมากถ้าเทียบกับผู้ใหญ่ตัวโต เดินไม่กี่สิบก้าวก็คงถึงแต่มันก็กว้างเกินพอสำหรับเด็กพึ่งจบอนุบาลแบบเรา

    เคยแต่ปั่นจักรยานในบ้านคงถึงเวลาแล้วสินะ...เราคิดในใจ

    เราปั่นจักรยานสี่ล้อคู่ใจด้วยความเร็วสุดยอดมือขวาจับแฮนด์มือซ้ายดีดกริ่งจักรยานไปตลอดทาง

    ปั่นไปเรื่อยๆจนหยุดอยู่ตรงสะพานจำที่แม่บอกได้เราเลยปั่นกลับ

    ตอนนั้นก็ไม่รู้ว่าทำไมไปได้แค่บ้านยายช่วยแต่ช่างเถอะ ปั่นไปกลับก็สนุกดี

    -
    หนึ่งอาทิตย์ที่ปั่นไปกลับบ้านยายช่วยเริ่มดูน่าเบื่อเกินไปตอนนั้นไม่ได้คิดหรอกว่าถ้าปั่นเลยบ้านยายช่วยจะถูกแม่ดุ

    เราอยากปั่นไปท้ายซอย แค่อยากรู้ว่ามีอะไรอยู่ ความสงสัยมากมายในหัวเด็กตัวเล็กๆจึงเกิดขึ้น

    ถ้าอยากรู้เลยต้องไปดูให้เห็น และนั่นเป็๞ครั้งแรกที่ได้ไปถึงโลกของเด็กโต...

    ปั่นข้ามสะพานไปได้สักนิดหน่อยก็เจอเด็กตัวใหญ่กว่าเรากำลังปั่นจักรยานสองล้อเล่นกับเพื่อนอยู่

    เห็นครั้งแรกเรา๻๷ใ๯มากทำไมจักรยานพวกนั้นถึงมีแค่สองล้อ แล้วทำยังไงมันถึงไม่ล้ม

    แถมคนปั่นก็ดูท่าทางสนุกอีกต่างหาก

    นั่งดูเด็กพวกนั้นปั่นจักรยานสองล้อด้วยท่าทางสนุกสนานบนจักรยานสี่ล้อของเราจนเย็นก็ตัดสินใจได้รีบปั่นกลับมาบ้านทันที

    จอดจักรยานเสร็จไม่ลืมที่จะดีดกริ่งหนึ่งทีก่อนเป็๲การบอกคนในบ้านว่ากลับมาแล้ว

    เดินไปเรื่อยๆก็เจอแม่ที่กำลังยืนล้างจานอยู่ในครัวดึงชายเสื้อแม่รัวๆจนแม่รำคาญเลยถามว่าเราจะเอาอะไร

    แม่ๆ จะปั่นจักรยานสองล้อ!!!