บังเอิญเจอกริ่งรถจักรยานเด็กในกล่องๆนึง
สงสัยมีคนเก็บเอาไว้ กริ่งอันเล็กขึ้นสนิมจนแทบจะไม่มีเสียงแล้ว
จำได้ว่ามันเป็ของจักรยานคันแรกตอนอุบาล ไม่รู้ตอนนี้หายไปไหนแล้ว
-
จักรยานคันแรกที่ได้ขี่มีสี่ล้อล้อหน้าหนึ่ง ล้อหลังหนึ่ง ไม่มีขาตั้ง
ด้านข้างของล้อหลังมีล้อเสริมอันเล็กๆอยู่ข้างละล้อ ทำหน้าที่แทนขาตั้งเรียบร้อย
จักรยานของเราปั่นถอยหลังได้เพราะมันไม่มีเกียร์จำได้ว่าเวลาปั่นถอยหลังทีไรใจเต้นทุกที
มันวูบๆยังไงไม่รู้บอกไม่ถูกเอาเป็ว่าสนุกละกัน ได้ปั่นไปปั่นมาเดินหน้าถอยหลังในบ้าน
ใครไม่เคยปั่นจักรยานสี่ล้อไม่รู้หรอกว่ามันเท่แค่ไหน
สิ่งที่สนุกที่สุดของจักรยานคันนี้สำหรับเราไม่ใช่การปั่นกลับหลังแต่เป็กริ่งอันเล็กๆที่ติดอยู่ตรงแฮนด์จับ
ตอนได้มาใหม่ๆนั่งดีดกริ่งจักรยานทั้งวันจนแม่บ่นว่าจะเห่ออะไรขนาดนั้น จนถูกแม่เรียกว่าไอ้เบอร์ห้า
ตอนนั้นเรายังผวนคำไม่เป็เลยไม่เข้าใจความหมายเลยดีดกริ่งจักรยานรัวๆแทนคำตอบให้แม่ฟัง
"จะขึ้นป.1แล้วเมื่อไหร่จะเลิกขี่จักรยานสี่ล้อ" แม่ถาม
เราไม่สนใจ ยังคงชอบกริ่งจักรยานคันเดิม เราคิดว่าเผลอๆอาจไม่ได้ชอบจักรยานด้วยซ้ำ
แต่เด็กมันไม่รู้หนิว่ากริ่งจักรยานถอดได้ถ้ารู้ก็คงแกะออกมาเดินดีดทั้งวันแล้ว
ผ่านไปจนจบอนุบาลสาม่ปิดเทอมหน้าร้อนก่อนขึ้นป.1 แม่ให้ออกไปเล่นในซอยได้
เหมือนแม่จะเบื่อที่ต้องมานั่งฟังเสียงกริ่งจักรยานทั้งวัน
-
คืนก่อนวันแรกที่จะได้ออกไปเล่นนอกบ้านเรานอนไม่หลับเพราะตื่นเต้นเกินไป
ได้แต่คิดถึงวันพรุ่งนี้ว่าจะเป็ยังไงรู้สึกจะหลับไปตอนสามทุ่ม ปกตินอนสองทุ่ม
เอาจริงๆก็จำไม่ได้แหล่ะว่าหลับไปตอนไหนไม่แน่ใจว่าแกะตัวที่เท่าไหร่ะโข้ามรั้วอยู่ในสมองตอนหลับตา
แต่ตื่นมาก็ยังทันดูเ้าขุนทองเหมือนเดิม
"ห้ามไปเกินสะพานบ้านยายช่วยนะ"แม่บอก
-
บ้านยายช่วยอยู่เลยจากบ้านไปประมาน50เมตร
มันนิดเดียวมากถ้าเทียบกับผู้ใหญ่ตัวโต เดินไม่กี่สิบก้าวก็คงถึงแต่มันก็กว้างเกินพอสำหรับเด็กพึ่งจบอนุบาลแบบเรา
เคยแต่ปั่นจักรยานในบ้านคงถึงเวลาแล้วสินะ...เราคิดในใจ
เราปั่นจักรยานสี่ล้อคู่ใจด้วยความเร็วสุดยอดมือขวาจับแฮนด์มือซ้ายดีดกริ่งจักรยานไปตลอดทาง
ปั่นไปเรื่อยๆจนหยุดอยู่ตรงสะพานจำที่แม่บอกได้เราเลยปั่นกลับ
ตอนนั้นก็ไม่รู้ว่าทำไมไปได้แค่บ้านยายช่วยแต่ช่างเถอะ ปั่นไปกลับก็สนุกดี
-
หนึ่งอาทิตย์ที่ปั่นไปกลับบ้านยายช่วยเริ่มดูน่าเบื่อเกินไปตอนนั้นไม่ได้คิดหรอกว่าถ้าปั่นเลยบ้านยายช่วยจะถูกแม่ดุ
เราอยากปั่นไปท้ายซอย แค่อยากรู้ว่ามีอะไรอยู่ ความสงสัยมากมายในหัวเด็กตัวเล็กๆจึงเกิดขึ้น
ถ้าอยากรู้เลยต้องไปดูให้เห็น และนั่นเป็ครั้งแรกที่ได้ไปถึงโลกของเด็กโต...
ปั่นข้ามสะพานไปได้สักนิดหน่อยก็เจอเด็กตัวใหญ่กว่าเรากำลังปั่นจักรยานสองล้อเล่นกับเพื่อนอยู่
เห็นครั้งแรกเราใมากทำไมจักรยานพวกนั้นถึงมีแค่สองล้อ แล้วทำยังไงมันถึงไม่ล้ม
แถมคนปั่นก็ดูท่าทางสนุกอีกต่างหาก
นั่งดูเด็กพวกนั้นปั่นจักรยานสองล้อด้วยท่าทางสนุกสนานบนจักรยานสี่ล้อของเราจนเย็นก็ตัดสินใจได้รีบปั่นกลับมาบ้านทันที
จอดจักรยานเสร็จไม่ลืมที่จะดีดกริ่งหนึ่งทีก่อนเป็การบอกคนในบ้านว่ากลับมาแล้ว
เดินไปเรื่อยๆก็เจอแม่ที่กำลังยืนล้างจานอยู่ในครัวดึงชายเสื้อแม่รัวๆจนแม่รำคาญเลยถามว่าเราจะเอาอะไร
แม่ๆ จะปั่นจักรยานสองล้อ!!!