มรรคาสยบฟ้า ท้าลิขิตสวรรค์

ลานศิลาโลหิตตกอยู่ในความเงียบสงัดดุจป่าช้า!

กรงเล็บลมปราณยักษ์ของผู้อาวุโสคุมสอบหยุดชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ห่างจากคอของหลินซานเพียงคืบเดียว สายตาของชายชราเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวสลับกับความลังเลใจ เมื่อเห็นเส้นสายปราณมารสีดำที่แผ่ออกจากฝ่ามือหลินซานไปเชื่อมติดกับมีดสั้นซึ่งปักอยู่บนไหล่ของจ้าวไห่

“ผ... ผู้อาวุโส ช่วยข้าด้วย!” จ้าวไห่ที่ถูกตรึงอยู่บนเสาหินร้องครวญครางด้วยความหวาดกลัว ใบหน้ามันซีดเผือด ไร้ซึ่งความเย่อหยิ่งดุจศิษย์พี่สายในก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง

“ไอ้หนู...” ผู้อาวุโสคุมสอบเค้นเสียงขู่ลอดฟัน พลังกดดันระดับสร้างรากฐานม้วนตัวเป็นสายลมโหมกระหน่ำ “เจ้าคิดว่าการขู่ฆ่าศิษย์คุมสอบ จะทำให้เจ้าเดินออกจากที่นี่ไปได้อย่างปลอดภัยงั้นรึ? นิกายมหาบรรพตมีกฎเหล็ก ชายที่กล้าลองดีกับนิกาย ไม่เคยมีใครมีชีวิตรอด!”

“กฎเหล็ก?” หลินซานแค่นหัวเราะภายใต้ปีกหมวกฟาง นัยน์ตาสีดำขลับทอประกายเหี้ยมเกรียม “ผู้อาวุโส... กฎของนิกายระบุไว้ชัดเจนว่าผู้สมัครต้องรับการโจมตีสามกระบวนท่าจากศิษย์คุมสอบ หากยืนหยัดอยู่ได้ถือว่าผ่านการทดสอบ... แต่ศิษย์คนโปรดของท่านกลับพ่ายแพ้ในกระบวนท่าเดียว และทำลายของวิเศษที่ข้าสร้างขึ้นกลางอากาศ”

“เจ้าหลอมของวิเศษจองหองเช่นนี้ ถือเป็นวิถีมาร!” ผู้อาวุโสตวาดลั่น

“มารหรือเทพ... ผลลัพธ์ก็คือข้าผ่านการทดสอบ!” หลินซานเอ่ยเสียงเรียบ นิ้วมือขวาขยับเล็กน้อย ส่งผลให้มีดสั้นสีนิลบนไหล่จ้าวไห่สั่นสะเทือน ปราณคาวเลือดขยายตัวพุ่งตรงเข้าใกล้ขั้วหัวใจของจ้าวไห่อีกครึ่งนิ้ว! “หากท่านต้องการล้างแค้นแทนมัน ก็ลงมือได้เลย... แต่ข้าขอรับประกันว่า ก่อนที่กรงเล็บของท่านจะแตะโดนตัวข้า ศิษย์สายในลำดับที่เจ็ดคนนี้ จะกลายเป็นเพียงศพไร้หัวใจ!”

“เจ้า!!” ผู้อาวุโสคุมสอบสั่นสะท้านไปทั้งร่าง มันกัดฟันแน่นจนเหงือกจดเลือด

จ้าวไห่คือหลานชายสายตรงของมัน หากจ้าวไห่ตายอยู่ที่นี่ มันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน และจะอธิบายกับตระกูลอย่างไร!

ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนแทบระเบิดออก...

วูบ!

เสียงสายลมพัดผ่านเบาๆ ร่างของชายชราในชุดคลุมสีเทาเล็มขอบทองก็ปรากฏขึ้นข้างกายผู้อาวุโสคุมสอบ กลิ่นอายความลึกลับและทรงอำนาจลอยอบอวลออกมา ร่างนั้นคือ ‘ผู้อาวุโสสูงสุดฝ่ายคุมกฎ’ ผู้ที่จ้องมองหลินซานผ่านกระจกส่องนภามาโดยตลอด!

“พอได้แล้ว!” ผู้อาวุโสสูงสุดเอ่ยเสียงราบเรียบ แต่กลับทรงอำนาจจนสะกดพลังปราณระดับสร้างรากฐานของผู้อาวุโสคุมสอบให้สลายไปในพริบตา

“ท่านผู้อาวุโสสูงสุด! ไอ้เด็กนี่มัน...” ผู้อาวุโสคุมสอบรีบประสานมือหมายจะอธิบาย

“ข้าเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดแล้ว” ผู้อาวุโสสูงสุดปรายตามองจ้าวไห่ที่ถูกตรึงอยู่บนเสาหินด้วยความผิดหวัง ก่อนจะหันมาจ้องมองหลินซานด้วยสายตาแหลมคมดุจพญาอินทรี “เด็กหนุ่ม... เจ้าชื่ออะไร?”

“หลินซาน”

“หลินซาน... เจ้าทำลายแกนกลางค่ายกลลวงตาของนิกาย และทำร้ายศิษย์คุมสอบจนบาดเจ็บสาหัส ความผิดนี้ไม่ใช่น้อยๆ” ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าว แต่ทว่ามุมปากของเขากลับปรากฏรอยยิ้มประหลาด “ทว่า ความสามารถในการกลืนกินอักขระและหลอมสร้างของวิเศษกลางอากาศของเจ้า... นับว่าหากระเบียดเทียบได้ยากในรอบร้อยปี”

ผู้อาวุโสสูงสุดสะบัดแขนเสื้อเบาๆ ฟุ่บ! เส้นสายปราณมารที่เชื่อมระหว่างมือหลินซานกับมีดสั้นพลันถูกตัดขาดอย่างนุ่มนวล พร้อมกับมีดสั้นสีนิลที่ลอยออกจากไหล่ของจ้าวไห่ กลับมาสลายกลายเป็นละอองพลังงานในอากาศ

“ข้าจะถือว่าเจ้าสอบผ่านทั้งสามด่านเป็นอันดับหนึ่ง!” ผู้อาวุโสสูงสุดประกาศเสียงก้องลาน “และเนื่องจากพรสวรรค์การหลอมของวิเศษอันแปลกประหลาดของเจ้า... ข้าขอแต่งตั้งให้เจ้าเป็นศิษย์สายนอกประจำ ‘ยอดเขาศาสตราวุธดับสูญ’!”

ผู้สมัครนับพันและเหล่าศิษย์สายนอกที่มุงดูอยู่ต่างอุทานด้วยความตกตะลึง!

“ยอดเขาศาสตราวุธดับสูญ!? นั่นมันยอดเขาที่ร้างผู้คนและเต็มไปด้วยเศษอาวุธโบราณไร้ค่าไม่ใช่รึ!” “ผู้อาวุโสสูงสุดกำลังส่งมันไปทรมานชัดๆ! ยอดเขานั้นไร้ซึ่งปราณบริสุทธิ์ในการฝึกตน มีแต่ปราณศาสตราวุธที่ดุร้าย!”

หลินซานหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาเก็ทความหมายของผู้อาวุโสสูงสุดทันที... นิกายมหาบรรพตต้องการใช้ประโยชน์จากสกิลการคราฟต์ของเขา แต่ขณะเดียวกันก็เกรงกลัวพลังกลืนกินอันแปลกประหลาด จึงส่งเขาไปอยู่ในสถานที่ที่ไร้สิ่งรบกวน

‘ยอดเขาที่เต็มไปด้วยเศษอาวุธโบราณงั้นรึ?... สำหรับคนอื่นมันอาจเป็นขยะ แต่สำหรับข้าและหอคอยบรรพกาล มันคือขุมทรัพย์มหาศาล!’

“ข้ารับคำตัดสิน” หลินซานประสานมือค้อมหัวเล็กน้อย ก่อนจะเดินผ่านร่างที่เกือบจะหมดสติของจ้าวไห่ ข้ามสะพานหินเข้าสู่ประตูใหญ่นิกายมหาบรรพตอย่างผงาด!

...

ยามพลบค่ำ ณ ยอดเขาศาสตราวุธดับสูญ

สถานที่แห่งนี้ปกคลุมไปด้วยหมอกสีดำเงียบสงบ บนพื้นดินคลาคล่ำไปด้วยเศษกระบี่หัก ดาบสนิมกรัง และชิ้นส่วนค่ายกลโบราณนับแสนชิ้นที่ถูกทิ้งขว้างมานานนับร้อยปี

หลินซานก้าวขึ้นมาหยุดอยู่หน้ากระท่อมไม้เก่าๆ กลางยอดเขา เขากระชับหมวกฟาง ถอดป้ายศิษย์สายนอกขึ้นมาดู

[ ติ๊ง! แจ้งเตือนจากหอคอยบรรพกาลกลืนสวรรค์: ตรวจพบไอศาสตราวุธโบราณเข้มข้น! ] [ สภาวะแวดล้อมเหมาะสมอย่างยิ่งต่อการเปิดใช้งาน ‘หอคอยบรรพกาล ชั้นที่ 2’! ] [ เงื่อนไขการปลดล็อกประตูชั้นที่ 2: ดูดกลืนและหลอมสร้างแร่โลหะโบราณระดับมนุษย์ขั้นสูงสุด 100 ชิ้น! ]

หลินซานกวาดสายตามองกองเศษอาวุธโบราณรอบตัว รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“ดูเหมือนการเข้าสำนักครั้งนี้... จะคุ้มค่ากว่าที่คิด”

ทว่า ในมืดมิดเบื้องหลังเทือกเขาไกลออกไป... สายตาคู่นั่งกำลังจ้องมองขึ้นมายังยอดเขาศาสตราวุธดับสูญด้วยความอาฆาตแค้น

นกพิราบสื่อสารสีเลือดถูกปล่อยทะยานขึ้นสู่อากาศ มุ่งหน้ากลับไปยังตระกูลหลินสายหลักในเมืองศิลาดำ...
ข่าวเรื่องการฟื้นคืนพลังและการคราฟต์ของวิเศษของหลินซาน กำลังจะถูกส่งไปถึงมือของ ‘หลินเทียน’ ในไม่ช้า!