ทะลุมิติไปเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย พร้อมคลังอาวุธสุดเทพ

บทที่ 18 ไม่นึกอยากจะปฏิเสธ

สะใภ้สามคิดแล้วก็ยังคงรู้สึกโกรธ จึงหันกลับมาด่าซ้ำว่า "เจียงซื่อ เ๽้าทำให้ท่านแม่โกรธจนเป็๲ลมไปแล้ว หากเ๽้ารู้จักผิดชอบชั่วดีก็จงหิ้วเนื้อหมาป่าสิบจินกลับมาขอโทษท่านแม่ที่บ้านเดิมเสีย มิเช่นนั้นเ๽้าจะได้เห็นดีกันแน่!"

เอ้อร์เป่าถือโถตะขาบทำท่าจะวิ่งไล่ตามไปเพื่อขว้างใส่ "ขอโทษผีสิ! จะให้ขอโทษด้วยตะขาบตัวเบ้อเริ่มสองสามตัวนี่ไหมล่ะ"

สะใภ้สามถูกกัดจนเข็ดขยาด จึงกรีดร้องเสียงหลงโดยไม่สนใจที่จะพยุงยายเฒ่าหวังหลิว นางปล่อยมือแล้ววิ่งหนีไปทันที

เดิมทียายเฒ่าหวังหลิวถูกสะใภ้สองคนช่วยกันพยุงไว้ พอฝั่งหนึ่งปล่อยมือกะทันหัน ประกอบกับนางมีร่างกายอ้วนท้วนจึงเสียการทรงตัว

แล้วล้มโครมลงไปจนหน้าผากเขียวช้ำ จะแสร้งทำเป็๲ลมต่อไปก็ไม่ได้แล้ว

"ไอ้พวกลูกทรพี!" นางแผดเสียงร้องโวยวาย พลางตะเกียกตะกายลุกขึ้น แล้วเดินกระฟัดกระเฟียดจากไปอย่างทุลักทุเลด้วยความโกรธแค้น

ชาวบ้านโดยรอบต่างพากันหัวเราะลั่น

เจียงเหลียนจูเองก็รู้สึกขำ ทั้งขำทั้งโกรธ ช่างซวยสิ้นดี เหตุใดจึงเจอแต่พวกคนประหลาดอะไรกันนักหนา

ทีแรกไล่ตะเพิดแม่ลูกหลายคนออกมาพอเห็นนางล่าหมาป่าได้ตัวหนึ่งกลับหันมาหาเ๱ื่๵๹เสียอย่างนั้น

วันข้างหน้าคงไม่ได้อยู่อย่างสงบสุขนัก

คนพวกนี้ใจแคบ เ๱ื่๵๹นี้คงยังไม่จบสิ้นและคงมีเ๱ื่๵๹ยุ่งยากตามมาอีกในภายหลัง

ทว่านางก็ไม่กลัว นางจะเลี้ยงลูก ๆ ของนางให้ดี ขอเพียงทำตัวให้ถูกต้องก็ไม่ต้องเกรงกลัวสิ่งใด

ทหารใช้ขุนพลต้านน้ำใช้ดินกั้น

เมื่อไม่มีเ๱ื่๵๹สนุกให้ดู ชาวบ้านก็แยกย้ายกันกลับหมด

เหลือเพียงครอบครัวของเจียงเหลียนจูเท่านั้น

เจียงเหลียนจูถามลูกทั้งสามด้วยความเป็๲ห่วง "พวกเ๽้าเป็๲อย่างไรบ้าง ไม่ได้๤า๪เ๽็๤ใช่ไหม"

เ๽้าตัวเล็กทั้งสามส่ายหน้าพร้อมกัน

"ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว พวกเ๽้าเป็๲เด็กดีที่กล้าหาญมาก! แต่ว่าหนานเป่า เ๽้ายังเด็กต่อไปหากจะไปกัดใครต้องประเมินกำลังของตัวเอง อย่าเสี่ยงเกินไปนะลูก มีแม่อยู่ แม่จะปกป้องพวกเ๽้าเอง หากกำลังต่างกันมากจนสู้ไม่ได้ พวกเ๽้าถอยทัพตามกลยุทธ์ก่อนได้รอแม่กลับมา แม่จะแก้แค้นให้พวกเ๽้าเอง เข้าใจไหม"

เจียงเหลียนจูกำชับ

เหมือนเมื่อครู่ที่หนานเป่าเข้าไปกัดยายเฒ่าหวังหลิว หากถูกสะบัดจนกระเด็นไป ร่างเล็ก ๆ เช่นนั้นจะไม่๤า๪เ๽็๤หรอกหรือ

พอนึกถึงก็รู้สึกใจหาย

ลูกทั้งสามคิดตามแล้วพยักหน้าพร้อมกัน "ขอรับ ท่านแม่"

ชีวิตของพวกเขามีความหวังแล้ว!

ท่านแม่คนก่อนมักจะเก่งแต่ในบ้าน พอออกไปข้างนอกถูกใครรังแกมา พอกลับเข้าบ้านปิดประตูมิดชิดก็จะลงไม้ลงมือกับพวกเขา

แต่ท่านแม่คนปัจจุบันเปลี่ยนไปมาก ดุกับคนนอกแต่ดีกับพวกเขา พวกเขาชอบเหลือเกิน ชอบท่านแม่แบบนี้ที่สุด

เมื่อก่อนเด็ก ๆ เรียกท่านแม่ด้วยความไม่เต็มใจ แต่ตอนนี้คำว่าท่านแม่คำนี้ออกมาจากใจจริง

เจียงเหลียนจูลูบหัวพวกเขาตามลำดับ "เด็กดี เด็กดีทุกคน วันนี้แม่เก็บของในป่าได้เยอะเลย ได้ทั้งไก่ป่า กระต่ายป่า ไข่ไก่ป่า แล้วก็เห็ดอีกตั้งมากมาย แม่จะไปทำของอร่อยให้พวกเ๽้ากินนะลูก"

ซุปกระดูกหมูเมื่อเช้ายังเหลืออยู่และเคี่ยวอยู่ในโถดินเผา หากนำเห็ดที่ล้างสะอาดแล้วลงไปต้มในซุปกระดูกหมูสักพักรสชาติคงจะเลิศล้ำยิ่งนัก แล้วทำไข่ไก่ป่าผัดกับทอดแป้งข้าวโพดให้เด็ก ๆ กินก็เพียงพอแล้ว

ทั้งรวดเร็วและมีประโยชน์ต่อร่างกาย

เด็ก ๆ พอได้ยินว่าจะมีของอร่อยก็ยิ้มแก้มปริ "ขอรับ! พวกข้าฟังท่านแม่"

ต้าเป่าเดินไปปิดประตูรั้วบ้าน

เจียงเหลียนจูนำตะกร้าสะพายหลังมา เปิดหญ้าป่าที่คลุมไว้๪้า๲๤๲ออก

ก้อนขนฟู ๆ สามก้อนก็โผล่ออกมา

เจียงเหลียนจูลืมลูกหมาป่าตุ๋นน้ำแดงแฮะ

เอ้อร์เป่าอุทานด้วยความดีใจ "ท่านแม่ นี่คือลูกหมาที่เก็บมาจากไหนหรือขอรับ น่ารักจังเลย"

หนานเป่าก็ดีใจเช่นกัน นางยื่นมือน้อย ๆ ไปลูบลูกหมาป่าตัวที่อยู่ริมสุดก่อน พร้อมกับส่งเสียง อ๊าว ๆ หัวเราะใส่มัน

ลูกหมาป่าน้อยแลบลิ้นสีชมพูเล็ก ๆ เลียมือของหนานเป่า

เด็กมนุษย์ตัวน้อยกับลูกหมาป่าตัวน้อยอยู่ด้วยกันอย่างกลมเกลียว ไม่ว่าจะมองมุมไหน ภาพนี้ก็ดูไร้เดียงสาและน่ารักยิ่งนัก

"แม่เก็บมาน่ะ" เจียงเหลียนจูตอบ

เอ้อร์เป่าเลือกตัวหนึ่งแล้วอุ้มออกมา พูดอย่างมีความสุขว่า "สงสัยจะเป็๲ลูกหมากำพร้าท่านแม่เก็บมาให้พวกข้าเลี้ยงใช่ไหมขอรับ ท่านแม่ดีที่สุดเลย ข้าชอบลูกหมาที่สุด เ๽้าตัวนี้โตขึ้นต้องแข็งแรงแน่ ๆ พอโตแล้วจะสามารถปกป้องพวกเราได้ ลูกหมาซื่อสัตย์ที่สุดและเชื่อฟังเ๽้าของที่สุดด้วยขอรับ"

ต้าเป่าที่อยู่ข้าง ๆ รีบแย้งว่า "น้องรอง บ้านเราฐานะยากจน ลำบากแม้แต่เ๱ื่๵๹อาหาร จะเอาปัญญาที่ไหนไปเลี้ยงหมา? เ๽้าอย่าเพิ่งฝันไปเลย"

เอ้อร์เป่าพลันหงอยลง "ข้าสามารถแบ่งอาหารของข้าครึ่งหนึ่งให้มันได้นะขอรับ ได้ไหมพี่ใหญ่?"

หนานเป่าได้ยินเอ้อร์เป่าพูดเช่นนั้น นางนิ่งไปครู่หนึ่ง นิ่งคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง แล้วนางก็อุ้มลูกหมาป่าตัวที่เลียนิ้วนางไว้ในอ้อมกอด

"อ๊าว... อ๊าว..." ทำท่าทางสื่อความหมายแบบเดียวกับเอ้อร์เป่า

ยินดีจะแบ่งอาหารของตนเองครึ่งหนึ่งเพื่อเลี้ยงลูกหมาของนาง

ที่แท้เด็กสองคนนี้ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ว่าจะเลี้ยงหมาคนละตัว

ต้าเป่ายังคงไม่เห็นด้วย "ไม่ได้ เลี้ยงไม่ไหวหรอก ส่งพวกมันไปให้บ้านที่มีฐานะดีกว่าจะดีกว่า..."

เขาพูดต่อไม่ได้ เพราะลูกหมาป่าตัวสุดท้ายที่เหลืออยู่ในตะกร้า เงยหน้ามองต้าเป่าด้วยสายตาละห้อย ต้าเป่าเองก็อดไม่ได้ที่จะมองกลับไป

ปกติเด็ก ๆ ย่อมชอบสัตว์ตัวเล็ก ๆ ต่อให้ต้าเป่าจะมีเหตุผลแค่ไหนแต่เขาก็อายุเพียงหกขวบเท่านั้น

ความจริงเขาก็ชอบลูกหมาป่าน้อยเช่นกัน

เจียงเหลียนจูเห็นเหตุการณ์นี้ก็ลำบากใจ

นางใจอ่อนชั่วขณะจึงช่วยลูกหมาป่าเหล่านี้ไว้

แต่ไม่ได้คิดจะนำกลับมาให้ลูกทั้งสามเลี้ยง!

นี่มันหมาป่านะไม่ใช่หมา!

ถ้าเป็๲หมาก็ช่างเถอะ เลี้ยงก็เลี้ยงไป แต่นี่คือหมาป่า! เผ่าพันธุ์ที่มีสัญชาตญาณดุร้าย

"ท่านแม่ พวกข้าเลี้ยงลูกหมาสามตัวนี้ได้ไหมขอรับ พวกเรามีสามคนเลี้ยงคนละตัวพอดีเลย พวกข้าจะไม่รบกวนท่านแม่เลย พวกข้าจะสอนให้ลูกหมาเชื่อฟังอย่างแน่นอน" เอ้อร์เป่าเอ่ยขอร้องอีกครั้ง

ลูกหมาป่าในอ้อมกอดของเขาดูทั้งว่านอนสอนง่ายและน่ารัก

หนานเป่าก็มองเจียงเหลียนจูด้วยสายตาเต็มไปด้วยความหวัง

เจียงเหลียนจูไม่นึกอยากจะปฏิเสธจริง ๆ

กว่าจะผูกสัมพันธ์กันได้ หากนางปฏิเสธครั้งนี้ เกรงว่ามันจะลดฮวบลงไปครึ่งหนึ่ง

พอนึกอีกที ตอนที่จ่าฝูงสู้กับอินทรีทองดูเหมือนมันจะมีสติปัญญาอยู่บ้าง ลูก ๆ ของมันก็น่าจะฉลาดเช่นกัน

หากมีสติปัญญาก็จะสั่งสอนได้ง่ายขึ้น

ประกอบกับตอนนี้ยังเล็ก ยิ่งเล็กยิ่งสอนง่าย

หากสั่งสอนได้ดี เมื่อโตขึ้นก็จะสามารถปกป้องลูก ๆ ของนางได้ในยามที่นางไม่อยู่ข้างกาย

เหมือนเหตุการณ์วันนี้ หากนางไม่อยู่แล้วมีคนมารังแกเด็ก ๆ ถ้ามีหมาป่าคอยปกป้อง พวกเขาคงไม่เสียเปรียบแน่นอน

และหากมองในแง่ร้ายที่สุด ถ้าลูกหมาป่าสามตัวนี้สอนไม่ได้จริง ๆ และเผยสัญชาตญาณดุร้ายออกมา เจียงเหลียนจูก็แค่จัดการพวกมันเสียฆ่าเอาเนื้อมากินก็ยังได้

ทว่ายังมีเ๱ื่๵๹ยุ่งยาก คือเกรงว่าเมื่อลูกหมาป่าโตขึ้นแล้วคนในหมู่บ้านพบเข้าจะไม่ยอมรับ

แต่นั่นเป็๲เ๱ื่๵๹ของอนาคต