ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        หลังจากหัวเราะอยู่ครู่หนึ่ง พระสนมเต๋อเฟยเป็นฝ่ายรู้สึกได้ถึงความผิดปกติก่อน

        ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ที่เคยแช่มชื่นพลันขุ่นมัวขึ้นอีกครั้ง

        เด็กคนนี้อาจหาญมากเกินไป

        หากคำนึงถึงอุปนิสัยของไท่จื่อและฮองเฮาแล้วละก็พวกเขาจะต้องตรวจสอบความผิดปกติอย่างละเอียดแน่นอน หากพบสิ่งผิดปกติอันใดเข้าเกรงว่าฮองเฮาจะต้องอาศัยข้ออ้างนี้มาทำลายพวกนาง

        “หมู่เฟยกังวลมากไปแล้วเพคะ”

        หลินเมิ้งหยาลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปยืนข้างกายพระสนมเต๋อเฟยดวงตาผ่อนคลาย

        “หากหมอหลวงมาตรวจร่างกายก็จะพบเพียงแค่หัวไชเท้าหรือมันฝรั่งเท่านั้นไม่มีสิ่งไหนผิดปกติหรอกเพคะ”

        หากถูกวางยา หมอหลวงจะต้องตรวจเจออย่างแน่นอน

        แต่หลังจากผ่านเหตุการณ์ในครั้งนี้ไปแล้วร่างกายของไท่จื่อจะไม่ได้รับความเสียหาย อีกทั้งยังดีขึ้นมากเรื่อยๆแล้วแบบนี้ฮองเฮาจะหาข้ออ้างอะไรมาจัดการนางกันเล่า?

        หรือลูกของนางไม่เคยตดกัน นางคงไม่คิดจะลงโทษหลงเทียนอวี้และตัวนางเองเพราะเรื่องนี้หรอกกระมัง?

        มันจะไม่ตลกเกินไปหรือ?

        “โอ้?ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ถึงอย่างไรก็เป็นเพราะร่างกายของไท่จื่อเองอย่างนั้นสินะเอาล่ะ ข้าเหนื่อยมากแล้ว หลังจากผ่านเหตุการณ์เมื่อครู่มาข้ารู้สึกไม่อยากอาหารแล้วล่ะจิ่นเยว่ พวกเรากลับกันเถิด”

        พระสนมเต๋อเฟยรู้จักฮองเฮาดี นางมีคนคอยให้การสนับสนุนมากมายถึงแม้นางจะมีอำนาจอย่างล้นเหลือ แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีข้อจำกัด

        ลูกชายของตนเองทำเรื่องน่าขายหน้า อีกทั้งนางไม่อาจปกปิดเรื่องนี้เอาไว้ได้ทันดังนั้นนางไม่มีทางใช้อำนาจลงโทษผู้อื่นได้อย่างแน่นอน

        เหล่าขุนนางล้วนจับจ้องพฤติกรรมของไท่จื่ออยู่หากมีเรื่องน่าขายหน้าถูกบันทึกในหนังสือประวัติศาสตร์แม้เพียงเรื่องเดียวเกรงว่าฮองเฮาคงฟาดปากให้ฟันหลุดและสั่งให้กลืนเลือดลงไป

        พระสนมเต๋อเฟยและจิ่นเยว่กลับไปยังตำหนักหยาเสวียนภายในห้องโถงจึงเหลือเพียงสองพี่น้องและหลินเมิ้งหยา

        “เอาล่ะ เอาล่ะ ป๋ายจื่อ เจ้าจงเก็บกวาดทำความสะอาดให้เรียบร้อยพอได้สูดอากาศเป็นพิษเข้าไป เกรงว่าคงไม่มีใครรู้สึกอยากอาหารแล้ว”

        ป๋ายจื่อแอบปิดปากหัวเราะ คุณหนูใจกล้ามากเหลือเกินเกรงว่าไท่จื่อคงจะร้องไห้โยเยกลับบ้านเป็นแน่แท้

        สมน้ำหน้า ใครสั่งให้เขาคิดมิดีมิร้ายกับคุณหนูกันเล่า

        หัวเราะและได้เห็นเพียงพอแล้วหลินเมิ้งหยาหมุนตัวเดินออกจากห้องโถง

        หลงชิงหานมองตามนางที่กำลังกลับออกไปใบหน้าหล่อเหลาอดไม่ได้ที่จะเผยให้เห็นความรู้สึกโชคดี

        “โชคดีที่ข้ายังไม่ได้ทำให้พระชายาของท่านขุ่นเคืองมิเช่นนั้นข้าจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็มิอาจรู้ได้”

        ผู้หญิงคนนั้น หากมองผิวเผินจะได้เห็นความงดงามดวงตาอ่อนโยนเปล่งประกายราวกับหยดน้ำไม่ว่าใครที่ได้ใกล้ชิดล้วนรู้สึกอยากเก็บนางเอาไว้ในหัวใจเพื่อคอยปกป้องดูแล

        แต่เมื่อได้ลองสัมผัสกับตัวตนที่แท้จริงของนางแล้วนางแผดเผาทุกคนดั่งดวงอาทิตย์

        ใครที่กล้าเข้าใกล้จะต้องถูกนางเผาไหม้จนละลายกลายเป็นน้ำ

        หากใครก็ตามอาจหาญทำให้นางขุ่นเคือง เกรงว่าจะต้องพบจุดจบที่น่าอเนจอนาถเสียยิ่งกว่าองค์ชายพระองค์นั้นอย่างแน่นอน

        เหตุใดผู้หญิงเช่นนี้จึงถูกบ้านสกุลหลินฝังกลบเอาไว้กัน?

        “ข้าเคยบอกเจ้าแล้ว ความเก่งกาจของนางยังไม่หมดแต่เพียงเท่านี้เจ้ายังจำข่าวที่ข้าส่งไปกับนกพิราบได้หรือไม่? ชิงหูแห่งเถาฮวาอู๋มีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวเขาต่อสู้กับเราหลายต่อหลายครั้ง แต่ถึงกระนั้นก็ยังหนีรอดไปได้ทุกครั้งทว่าชายผู้นั้นกลับต้องพ่ายแพ้ต่อนางดังนั้นข้าจึงมิรู้สึกแปลกใจเลยหากนางทำเรื่องน่าประหลาดใจอันใดขึ้นมาอีก”

        “เฮือก...”

        หลงชิงหานสูดกลืนลมหายใจเย็นยะเยือกเข้าปอด สายตาพลันมองดูพื้นที่ว่างเปล่าด้วยความสงสัย

        ชิงหูเป็นคนทรยศและเจ้าเล่ห์เป็นที่สุดแม้เขาจะวางแผนอย่างละเอียดรอบคอบมากขนาดไหนแต่สุดท้ายชิงหูก็มักจะหนีรอดออกไปได้ทุกครั้ง

        แต่เขากลับถูกพี่สะใภ้สามจับเข้าคุกไปได้

        ผู้หญิงคนนี้มีจิตใจยากแท้หยั่งถึง!

        “แต่คนสอดแนมของเรามักจะบอกว่าหลินเมิ้งหยาคนนี้เป็นคนโง่เขลาสติฟั่นเฟือนเหตุใดนางจึงเปลี่ยนไปเช่นนี้เล่า? หรือเกิดสิ่งผิดปกติอันใดขึ้น?”

        คำถามของหลงชิงหานเองก็เป็นคำถามที่ยังคงติดตรึงอยู่ในใจของหลงเทียนอวี้

        เขาเป็นคนระมัดระวังตัวเป็นอย่างมากทุกคนที่เข้าใกล้เขาได้ล้วนถูกตรวจสอบประวัติหมดแล้วทั้งสิ้นมีเพียงหลินเมิ้งหยาที่จู่ๆ ก็ฉลาดเฉลียวขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล นี่นับเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่สุดสำหรับเขาเช่นเดียวกัน

        “ข้าเชื่อว่านางไม่มีวันทำร้ายข้า”

        ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ทั้งการปกป้อง เอาใจใส่ ดูแลและความฉลาดเฉลียวล้วนอยู่ในสายตาของหลงเทียนอวี้อีกทั้งเขายังจดจำสิ่งเหล่านี้เอาไว้ในหัวใจ

        นอกจากญาติสนิทของตนเองแล้วหลินเมิ้งหยาเป็นผู้หญิงคนแรกที่เขาปฏิบัติต่อนางด้วยความจริงใจ

        เขาเชื่อใจนางเหมือนอย่างที่เชื่อหลินขุยหรือป๋ายหลี่อู๋เฉิน

        พวกเขาล้วนเป็นลูกน้องของเขา

        “เช่นนั้นข้าก็วางใจแต่ข้ารู้สึกไม่สบายใจเรื่องที่ไท่จื่อได้พูดวันนี้ทั้งที่มีคนคอยดูแลเรื่องจัดงานเลี้ยงต้อนรับซีฟานอยู่แล้วเหตุใดเขาจึงต้องมาพูดเรื่องนี้กับท่านพี่ด้วยตนเอง?”

        หลงชิงหานยกพัดขึ้นเคาะศีรษะตนเองหนึ่งที

        หากมองเพียงผิวเผินเขาดูเหมือนองค์ชายที่ไม่สนใจกิจการบ้านเมืองเลยแม้แต่น้อย

        ทว่าในความเป็นจริงแล้ว เขาเองก็เป็นส่วนหนึ่งในขุมกำลังของพี่สาม

        หากมีเรื่องใดที่เขาไม่สะดวกไปทำด้วยตัวเองตัวเขามักจะกลายเป็นผู้ไปทำธุระแทนเสมอ

        แม้ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาจะเอาแต่เที่ยวเล่นเตร็ดเตร่ทว่าเขากลับเตรียมการเอาไว้แล้ว

        หมู่เฟยของเขาถูกฮองเฮาทำร้ายจนตายส่วนเขาเองก็มีความคับแค้นใจกับไท่จื่อเช่นเดียวกัน

        ความแค้นครั้งนี้จะต้องชำระ!

        “ขอแค่พวกเราระวังตัวเอาไว้ก็พอ จริงสิได้ยินมาว่าเจ้ากับองค์ชายของฮ่องเต้หมิงมีความสัมพันธ์อันดีต่อกันจริงหรือไม่?”

        หลงเทียนอวี้หันหน้ากลับมา สีหน้ากลับมาเป็นปกติดังเดิม

        ราวกับว่ารอยยิ้มน่าหลงใหลเมื่อครู่ที่หลินเมิ้งหยาได้เห็นเป็นเพียงจินตนาการเท่านั้น

        เมื่อเอ่ยถึงเพื่อนรักของตนเอง หลงชิงหานหยักยิ้มแล้วพยักหน้าลง

        “อาเป่ยเป็นคนกล้าหาญและถ่อมตน เพียงได้เจอกันครั้งแรกก็รู้สึกถูกชะตาราวกับเป็นเพื่อนกันมานานแสนนานทันทีที่รู้ว่าจะต้องมาเยี่ยมเยียนประเทศของเรากับฮ่องเต้เขารีบส่งข่าวมาหาข้าทันที”

        หลงเทียนอวี้พยักหน้าลงน้องหกของเขาชอบผูกมิตรกับคนดีมีคุณธรรมมากมาย หวังเหลือเกินว่าองค์ชายหูเทียนเป่ยผู้นี้จะกลายมาเป็นเพื่อนของพวกเขา

        ภายในตำหนักหลิวซินหลินเมิ้งหยากินขนมที่ป๋ายจีเตรียมเอาไว้ให้ก่อนหน้านั้นแล้วสาวใช้ต่างพากันยิ้มแย้มแจ่มใส

        การแสดงของหลินจงอวี้ประสบผลสำเร็จเป็นอย่างมาก เกรงว่าจากนี้เป็นต้นไปไท่จื่อคงจะได้รับสมญานามใหม่ว่า...องค์ชายจอมตด!

        “พวกเจ้ามิได้เห็นสีหน้าดำถมึงทึงของฮูหยินหลิน!”

        ป๋ายจื่อได้เห็นปฏิกิริยาจากทุกคน เหตุเพราะกำลังดีใจเป็นอย่างมากดังนั้นเมื่อกลับมาถึงตำหนักหลิวซินจึงส่งเสียงเจื้อยแจ้วเล่าเรื่องนี้ให้กับสาวใช้อีกสองคนฟังทันที

        “เฮ้อ หากรู้ว่าจะเป็นอย่างนี้ข้าควรจะให้เสี่ยวสื่อเสี่ยวหวู่ยกนายน้อยอวี้ออกไปก่อนเสียก็ดี”

        ป๋ายซ่าวแซว นางรู้สึกเสียดายเล็กน้อยที่ตนเองมิได้อยู่ในห้องโถง

        หลินเมิ้งหยาหัวเราะขยับตัวชิดข้างหน้าต่างและจมอยู่ในความคิดของตนเอง

        “นายหญิงคิดอะไรอยู่หรือเจ้าคะ?”

        ด้านหน้า ป๋ายจียกแก้วชาส่งให้หลินเมิ้งหยาพร้อมทั้งรอยยิ้มหลินเมิ้งหยายื่นมือเข้าไปรับ

        “ข้ากำลังคิดว่าวันนี้ไท่จื่อมาที่จวนเราด้วยเหตุอันใด?”

        ราวกับข่าวการมาเยือนของฮ่องเต้ซีฟานเป็นเพียงข้ออ้างเท่านั้นเหตุใดนางจึงรู้สึกว่าไท่จื่อและซ่างกวนฉิงยังคงมีลับลมคมในอะไรบางอย่างเก็บซ่อนเอาไว้อยู่

        “เจ้าและป๋ายซ่าวคอยจับตามองฮูหยินหลินและคุณหนูรองให้ดีหากมีสิ่งผิดปกติอันใด พวกเราจะได้เตรียมตัวทัน”

        “เจ้าค่ะ หนู่ปี้จะจับตาดูให้ดี”

        ยกแก้วชาอุ่นๆ ขึ้นจิบ หลินเมิ้งหยาไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดใยหัวใจนางยังคงกระสับกระส่ายเช่นนี้

        ขณะเดียวกัน ภายในเรือนเล็กของจวนอวี้ ซ่างกวนฉิงกำลังวางแผนการลับบางอย่างกับลูกสาว

        “ข้าไม่แต่ง ต่อให้ตายอย่างไรข้าก็ไม่แต่ง! ท่านแม่จะต้องออกหน้าแทนข้า!หากต้องแต่งงานออกไปจริง ข้ายอมตาย”

        หลินเมิ้งหวู่ร้องไห้สะอึกสะอื้น หากเป็นแต่ก่อนไม่ว่านางอยากได้อะไร แม่ของนางก็พร้อมจะประเคนให้เสมอ

        ตอนแรกท่านป้าฮองเฮาคิดจะให้นางแต่งงานเป็นชายารองของไท่จื่อสุดท้ายท่านแม่เป็นผู้ปฏิเสธไป

        นางเชื่อว่าคราวนี้แม่ของนางก็จะต้องช่วยนางได้เช่นเดียวกัน

        “ข้าจะคิดหาวิธีแต่คราวนี้เกรงว่าจะยุ่งยากเสียหน่อยเพราะเสด็จพี่ได้ตัดสินใจไว้แล้ว”

        เป็นพี่น้องกันมาหลายสิบปี นางย่อมรู้จักพี่สาวของตนเองดี

        เพื่อรักษาตำแหน่งฮองเฮา เกรงว่าคนทั้งตระกูลซ่างกวนล้วนต้องตกเป็นเครื่องมือของเสด็จพี่

        ยิ่งถ้าหากต้องการทำให้ลูกชายได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้แล้วละก็ต่อให้นางต้องเสียสละอะไรก็ย่อมได้

        สีหน้าเคร่งขรึม ซ่างกวนฉิงครุ่นคิด ในที่สุดก็นึกออก

        “เข้ามา ข้าต้องการเขียนจดหมายหาท่านแม่ไม่ว่าใครก็ห้ามแพร่งพรายเรื่องนี้เป็นอันขาด”

        นัยน์ตาสุขุมของซ่างกวนฉิงเปล่งประกาย

        แม่ท่านพ่อจะยกยอปอปั้นเสด็จพี่ แต่ท่านแม่เอ็นดูนางเป็นที่สุด

        เหตุเพราะเรื่องในคราวนั้นท่านแม่กล่าวโทษท่านพ่อและท่านพี่ไปไม่น้อยนางเชื่อว่าคราวนี้ท่านแม่จะต้องช่วยนางได้

        ไม่พูดพร่ำทำเพลง ซ่างกวนฉิงลงมือเขียนจดหมายแสดงความอัดอั้นตันใจทว่าแม้ท่านแม่จะรักและเอ็นดูนาง แต่ก็รับปากไม่ได้ว่าพี่น้องที่เหลือจะร่วมมือกับท่านพี่หรือไม่

        “ท่านยายจะมีวิธีช่วยข้าหรือ? ท่านยายจะฟังเพียงท่านป้าเหมือนอย่างท่านตาหรือไม่?”

        หลินเมิ้งหวู่ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาพลางจ้องมองแม่ของตนเองด้วยท่าทางน่าสงสาร

        ซ่างกวนฉิงลูบไล้เส้นผมสีดำขลับของหลินเมิ้งหวู่ด้วยความรักก่อนจะเอ่ย

        “คนในบ้านซ่างกวนล้วนติดค้างแม่ท่านยายของเจ้าเองรักและเอ็นดูแม่ไม่ต่างอะไรจากที่แม่รักและเอ็นดูเจ้า วางใจเถิดจะต้องมีหนทางอย่างแน่นอน”

        เรื่องในอดีต อันที่จริงสามารถหาลูกของภรรยาอนุไปแทนนางก็ได้

        แต่เพราะเหตุผลของท่านพี่ทำให้ลูกสาวสุดรักสุดหวงของท่านแม่ต้องรับบาป

        ตลอดหลายปีมานี้ เหตุเพราะการปกครองของพี่สาวทำให้คนในบ้านสกุลซ่างกวนจำนวนไม่น้อยรู้สึกไม่พอใจ

        นางพยายามอดทนอดกลั้นเสมอมา มิใช่เพราะเกรงกลัวพี่สาวแต่เพราะโอกาสยังมาไม่ถึง

        “ท่านแม่ หากต้องส่งลูกสาวของสกุลเราไปแต่งงานจริงๆ แล้วละก็เช่นนั้นส่งหลินเมิ้งหยาไปก็ได้นี่เจ้าคะ”

        หลินเมิ้งหวู่เอ่ยออกมาเพราะความโกรธแต่เพียงเท่านั้นถึงอย่างไรหลินเมิ้งหยาก็เป็นพระชายาอวี้ไปแล้วไม่มีทางที่นางจะไปดูตัวแต่งงานได้อีก

        ทว่าคำพูดของนางกลับทำให้ดวงตาของซ่างกวนฉิงเปล่งประกาย

        ใช่แล้ว หากต้องส่งลูกสาวสกุลหลินไปแต่งงานจริงๆเช่นนั้นส่งหลินเมิ้งหยาไปจึงจะเหมาะสมที่สุด

        อ๋องอวี้เป็นอริราชศัตรูกับไท่จื่อประจวบกับเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมา ไท่จื่อจะต้องอยากฆ่าพวกเขาให้ตายอย่างแน่นอน

        “มีเหตุผล อีกอย่างนังเด็กหลินเมิ้งหยายังหน้าตาสวยสดงดงาม ฮึจะมีชายหน้าไหนมิชอบใบหน้าเช่นนั้นบ้างเล่า?”

        คิดไม่ถึงเลยว่าท่านแม่จะเห็นด้วยกับคำพูดของนางยิ่งได้เห็นท่าทางมั่นอกมั่นใจของท่านแม่นัยน์ตาของหลินเมิ้งหวู่เปล่งประกายไปด้วยความคิดชั่วร้าย

        “แต่ท่านแม่เจ้าคะ หลินเมิ้งหยาแต่งงานออกเรือนไปแล้วอีกทั้งยังเป็นถึงพระชายาอวี้ ฮ่องเต้เป็นผู้ประทับตราพระราชลัญจกรเองแล้วแบบนี้นางจะไปแต่งงานได้อย่างไร?”

        ซ่างกวนฉิงกระตุกยิ้มมีเลศนัย ก้มหน้าลงกระซิบเสียงเบา

        “เจ้ายังจำเรื่องพระชายาสิบสามของอดีตฮ่องเต้ได้หรือไม่?”