ตอนที่ 12 หนูทดลอง
"หาอะไรมาคลุมร่างของมันก่อน" อันธพาลคนพี่พูดขึ้นมา เมื่อไม่สามารถใช้มือเปล่าจับร่างได้
หมับ
"อ๊าก"
จู่ๆมือทั้งสองข้างของเต้าิ ก็ขยับขึ้นมาเองกะทันหัน คว้าจับแขนของอันธพาลสองพี่น้องอย่างรวดเร็ว จนความร้อนจากมือจัดการแผดเผาแขนของอันธพาลสองพี่น้อง
"มันยังไม่ตาย"
"ไม่จริง"
อันธพาลสองพี่น้องใ เมื่อมือเต้าิคว้าจับแขนพวกตนเอาไว้ แถมยังแผดเผาแขนจนเริ่มส่งกลิ่นไหม้ออกมาอีกด้วย
"พวกเ้าคิดว่าข้าตายไปแล้วสินะ แล้วยังคิดจะชิง แหวนมิติ ไปอีก"
น้ำเสียงอันเยือกเย็นดังออกมาจากปากเต้าิ
ร่างกายขยับตัวลุกขึ้นมา สายตาจ้องมองไปที่อันธพาลสองพี่น้องอย่างเ็า
ด้วยสภาพร่างกายเต้าิที่มีเืไหลเปื้อนเสื้อผ้าจนย้อมเสื้อสีขาวกลายเป็สีแดงดูน่ากลัวยิ่งนัก
ตอนนี้เต้าิไม่ต่างอะไรกับพญามัจจุราชที่ออกมาจากขุมนรก
"ไว้ชีวิตเราด้วย พวกเราผิดไปแล้ว"
"ใช่แล้ว พวกเราจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว"
อันธพาลสองพี่น้อง รีบขอโทษทันที ไม่คิดเลยว่าสภาพร่างกายเต้าิ ที่เหมือนคนใกล้ตายกับยังไม่ตาย
กร็อบ
"อ๊าก"
เสียงหักกระดูกดังขึ้น จากนั้นเสียงสองพี่น้องที่ร้องโอดครวญดังก้องตามมา
ตอนนี้แขนของอันธพาลสองพี่น้องถูกหักลงเรียบร้อย
"แขนพวกมันช่างเปราะนัก" เต้าิ ไม่คิดเลยว่าตนเองจะหักแขนของอันธพาลสองพี่น้องได้อย่างง่ายดาย
"อย่าบอกนะว่าข้ากลายเป็ จอมยุทธ" เต้าิ รีบทำการสำรวจร่างกายตัวเอง แต่ไม่พบส่วนไหนเปลี่ยนแปลงไปเลย
"แปลก?"
"ร่างกายข้าไม่มีอะไรเปลี่ยน?" ร่างกายเต้าิตอนนี้กลับมาเป็ปกติหมดทุกอย่าง
หลังจากผ่านการทรมานที่ถูกแผดเผาราวกับตกนรกทั้งเป็ บัดนี้ร่างกายกลับคืนสู่สภาพเดิมสมบูรณ์
"หนอย เ้ากล้าหักแขนพวกข้า" อันธพาลสองพี่น้องลุกขึ้นมาในสภาพแขนด้วนคนละข้าง
"อาวุธนั้นอีกแล้ว?" อาวุธถูกชักออกมาอีกครั้ง เป็มีดที่ทั้งสองเคยใช้ต่อสู้กับเต้าิ ซึ่งไม่สามารถทำไรเต้าิได้
"อย่าคิดว่าจะเหมือนเดิม"
"พวกข้าจะให้เ้าได้ชดใช้แขนของพวกข้า"
เปรี้ยง
อันธพาลสองพี่น้อง เตะโต๊ะลอยใส่เต้าิอย่างรุนแรง
"เป็เดชไอ้แขนด้วน แต่ขายังคงดูแข็งแรงสินะ"
สายตาจดจ้องไปที่ขาของสองพี่น้อง ก่อนจะหันมามองโต๊ะที่ลอยมา
หมับ
เต้าิ คว้าจับขอบโต๊ะที่พุ่งมาง่ายดาย
ตุบ ตุบ
สองพี่น้อง วิ่งตามโต๊ะที่ตนเองถีบ ะโขึ้นโต๊ะอย่างรวดเร็ว
"ตาย" มีดสองพี่น้องฟันลงมาใส่เต้าิพร้อมกัน
หมับ
นิ้วมือเต้าิจับมีดที่ฟันลงมา ราวกับคีบตะเกียบ
"หยุดมีดด้วยนิ้วเปล่า" สองพี่น้อง จ้องมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความเหลือเชื่อ
"พวกเ้ามีฝีมือแค่นี้เอง?"
เปรี้ยง
ขาเต้าิเตะโต๊ะออกไป สองพี่น้องที่ยืนอยู่บนโต๊ะตกลงมากับพื้น
เคล้ง หมับ
นิ้วมือเต้าิกระชากมีดสองพี่น้องกระเด็นออกไป
มือคว้าจับคอในพริบตา
"เร็ว"
"แกร่ง"
สองพี่น้อง ต่างใกับการเคลื่อนไหวของเต้าิ ทั้งเร็ว ทั้งแกร่งกว่าเมื่อก่อน
"ไม่จริง เป็แบบนี้ได้ไง"
"นี้คือ สภาพคนใกล้ตาย ที่มีเืไหลเปื้อนทั้งตัว?" สองพี่น้อง คาดไม่ถึงว่าคนใกล้ตายจะแข็งแกร่งได้ขนาดนี้
"ใครตายกัน"
"กล้าแช่งข้า?"
เต้าิ ออกแรงบีบที่คอ จนทั้งสองเ็ปทรมานอยากกรีดร้องออกมา แต่ไม่สามารถทำได้ เพราะถูกบีบคอเอาไว้อยู่
ถึงตอนนี้ร่างกายเต้าิจะไม่ร้อนแล้ว แต่เรี่ยวแรงมหาศาลยังคงอยู่ ไม่สิต้องบอกว่า เรี่ยวแรงมากขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ
ตอนนี้อันธพาลสองพี่น้องพยายามใช้แขนข้างเดียวดึงมือเต้าิออกไป แต่มือของพวกตนเหมือนกับจับท่อนเหล็กที่แข็งไม่สามารถทำให้ขยับเขยื้อนได้เลย
จนไม่นานน้ำลายเริ่มฟูมปาก ตาดำเหลือบขึ้นข้างบน
"อะไรกัน ออกแรงนิดหน่อยตายซะแล้ว"
เต้าิ ไม่คิดเลยว่าอันธพาลสองพี่น้องจะตายง่ายเช่นนี้
"นี้คือพลังของข้า?" เต้าิ อยากจะทดสอบความแข็งแกร่งของร่างกายตนเองมากกว่านี้ แต่ศัตรูกับอ่อนแอเกินไป ยังไม่ทันได้ทำไรมากเลย ดันตายไปซะก่อน
"เฮ้ พวกแกทำไมช้าจังว่ะ"
"แค่ให้มาตามหาคนกับหายไปนาน"
"คิดจะแอบอู้กัน ได้เจ็บตัวแน่"
ผู้คุ้มกันทั้งสอง ได้ออกตามหาอันธพาลสองพี่น้องที่พวกตนใช้ให้ตามเต้าิ แต่กับหายไปนานจนต้องมาตามเอง
ทำให้ทั้งสองเกิดอาการหงุดหงิดขึ้นมา
"หนูทดลองโผล่มาถึงที่เลย"
"ดี จะได้ไม่ต้องเสียเวลา"
เต้าิ กำลังจะออกไปหาผู้คุ้มกันสองคน แต่อีกฝ่ายกับเดินเข้ามาเอง ถือว่าประหยัดเวลาลงได้เยอะ
"เกิดอะไรขึ้น?"
ผู้คุ้มกันทั้งสองต่างใ เมื่ออันธพาลสองพี่น้องนอนตายน้ำลายฟูมปากกับพื้น
"ข้าฆ่าพวกมันเอง และกำลังจะฆ่าพวกเ้าด้วย"
เต้าิ ตอบกลับอีกฝ่ายให้หายสงสัย
"เ้านี้นะ?"
"ฮ่าๆๆ พวกข้าไม่ใช่เพื่อนเล่นแก"
"อย่าคิดมาล้อเล่นเด็ดขาด"
ผู้คุ้มกันคนหนึ่ง ซัดหมัดใส่เต้าิเพื่อจัดการสั่งสอน ระบายความหงุดหงิดออกมา
ตูม
เต้าิ ยื่นมือออกไปรับหมัดอีกฝ่าย "หมัดหนักดี" มือเต้าิรู้สึกได้ถึงแรงของหมัดที่ส่งเข้ามาภายในร่างกาย
"อะไร" ผู้คุ้มกันไม่คิดว่าเต้าิจะรับหมัดของตนได้
ตูม
หมัดตรงสวนกลับออกไปที่ท้องศัตรูทันที
"ฮุบ" ผู้คุ้มกันถึงกับจุกขึ้นมา ต้องเอามือกุมท้องเอาไว้
"เ้าเด็กนี้ไม่ธรรมดา"
ผู้คุ้มกัน เตือนสหายอีกคน หลังจากที่ถูกหมัดเต้าิสวนกลับมาเล่นงานจนจุก
"ว่าไงนะ" ทั้งสองไม่เชื่อเลยว่า เต้าิจะแข็งแกร่งขนาดนี้
"เ้าหนู ที่แท้แกซ่อนความแข็งแกร่งเอาไว้"
"แสร้งทำเป็อ่อนแอ เพื่อให้พวกข้าฆ่าหมอเล้งให้สินะ"
ตอนนี้ทั้งสองต่างรู้แล้วว่าถูกอีกฝ่ายหลอกใช้มาตลอด
"พูดแบบนั้นมันก็ถูก" เต้าิ ตอบออกมาสั้นๆ
"ฮึ่ม งั้นไอ้กล่องแปลกๆ เป็เพียงกล่องเปล่า?"
ทั้งสองคนยิ่งขึ้นยิ่งเจ็บใจ ไม่คิดว่าจะถูกคนอื่นหลอกได้ แถมยังอายุน้อยกว่าพวกตนเองอีกด้วย
"นั่นไม่ถูก กล่องนั่นมีทองคำอยู่จริง แต่พวกเ้าไม่สามารถเปิดมันได้เท่านั้น นอกจากข้าคนเดียว" เมื่อได้ยินคำตอบเต้าิ ทั้งสองยิ่งโกรธแค้นมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม
"แก"
"กล้ามากที่หลอกพวกข้า"
ตอนนี้ทั้งสองรู้แล้วว่าเต้าิร้ายกาจแค่ไหน สามารถเล่นละครตบตาพวกตน แล้วยังให้มาเสียเวลาค้นหาวิธีเปิดกล่องบ้าๆอีก
กร็อบ
กำปั้นทั้งสองคนกำแน่น ใบหน้าผู้คุ้มกันทั้งสองดูโเี้ ดุร้ายทันที
ทั้งสอง้าบดขยี้เต้าิให้ตายคาที่
305
