และนี่คือ!!! วิญญาณคุณชายสุดเฮี้ยนกับนายนักเขียนสยองขวัญ

QR CODE WEBTOON และนี่คือ๥ิญญา๸คุณชายสุดเฮี้ยนกับนายนักเขียนสยองขวัญ

ขอฝากเวอร์ชั่นเว็บคอมมิคไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะครับ

____________________________________

ตะดึ๋ง! เสียงข้อความส่งมายังมือถือของคิดในช่วงเวลาประมาณสองสามทุ่ม เขากำลังปูเตียงนอนให้ตัวเองกับสัตว์เลี้ยงตัวน้อยสี่ขา ข้อความที่ปรากฏขึ้นมาคือข้อความจากเสือ ซึ่งเป็นต้นหนในการตั้งกลุ่มสนทนาร่วมกันในชื่อ ‘แชทสามหนุ่มสามมุมมุ่งพิชิตเดดไลน์สยองขวัญ2020’ คิดจึงเลื่อนอ่านอย่างรวดเร็ว- - - - - - - - - - - - - - -เสือ [@TigerEditor] : ทีมงานเมลส่งกำหนดการมาให้พี่แล้ว พรุ่งนี้เช้าตีห้าพี่กับต่ายจะไปที่คอนโดคิด ตีห้าครึ่งตรงทีมงานคนป่วนผีจะมารับ มีถ่ายหน้าคอนโดประมาณยี่สิบ-สามสิบนาที เสร็จหกโมงแล้วจากนั้นเราจะไปที่สตูดิโอ เห็นว่ามีภารกิจทำร่วมกับผู้ชมทางบ้านคนด้วย แบ่งเป็นทีมคุณป่อง คุณคิดและคุณอิ่ว แบ่งเป็นสามกลุ่มทำภารกิจต่าง ๆ มีไปนอกสถานที่เพื่อถ่ายรายการนิดหน่อย ไปที่ศาลเจ้าที่กำลังดังช่วงนี้ แล้วตอนดึก ทุกคนจะมารวมตัวกันที่คอนโดถ่ายในห้องคิด เป็นอันเสร็จงานคิด [@KhunKIDS] : รับทราบครับ [ตื่นเต้น ๆ]คิด [@KhunKIDS] : ผมขออนุญาตคุณเจ้าของแล้วครับ ท่านขอความร่วมมือไม่รบกวนคนร่วมคอนโดนะครับเสือ [@TigerEditor] : OK!ต่าย [@BlueBunBun] : Roger that!ต่าย [@BlueBunBun] : Stand by เตียงนอนล่ะครับ ฝันดีนะทุกคน XOXOเสือ [@TigerEditor] : อย่าลืมไหว้พระก่อนนอน!ต่าย [@BlueBunBun] :ครับแม่!คิด [@KhunKIDS] : รับทราบครับ ฝันดีครับ- - - - - - - - - - - - - - -เมื่อสายตาผละออกจากจอมือถือ คิดก็หันไปตั้งนาฬิกาปลุกตอนตีห้าก่อนหันมายังเจ้าหมาน้อยสีดำตัวน้อยที่ส่ายหางดุ๊กดิ๊กตรงปลายเท้านักเขียนหนุ่ม“ราตรีสวัสดิ์นะอานูบีส รีบนอนล่ะ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้านะ” ชายหนุ่มลูบหัวเพื่อนสี่ขา วางมือถือไว้เหนือหัวเตียงนอน กระเถิบกายขึ้นสู่เตียงก่อนเปิดโคมไฟหรี่เอาไว้ และเพียงอึดใจเจ้าตัวหัวถึงหมอนพลันก็หลับไปในที่สุดคุณชายปรากฏกายออกมาจากความมืด เจ้าอานูบีสซึ่งกลิ้งตัวอยู่ก็ดีดเด้งกายขึ้นมาแลบลิ้นทำตาใสใส่ทันที วิญญาณหนุ่มยกมือปางห้ามญาติใส่ก่อนเดินเข้ามามองคิด เอาปลายนิ้วเขี่ย ๆ เส้นผมดูสีหน้าร่างบนเตียงทีสองทีเพื่อดูว่าเจ้าตัวหลับแล้วหรือยัง“หลับง่ายจริงเจ้านักเขียนนี่” คุณชายพึมพำ รอยยิ้มเหยียดกว้างขึ้นที่มุมปาก “ได้เวลาฝึกปรื้อความเฮี้ยนก่อนวันพรุ่งนี้” คุณชายตื่นเต้นในการหลอกหลอนคิดกลางรายการวันพรุ่งนี้มากกว่าตัวนักเขียนหนุ่ม เขาเดินไปรอบ ๆ ขบคิดกลยุทธ์หลอนที่จะหลอก มุกเดิมที่เคยสำเร็จมาแล้วจากประสบการณ์เฮี้ยนที่โชกโชนเริ่มปรากฏในหัววิญญาณเริ่มต้นคุณชายเดินไปที่โทรศัพท์ของคิด มันยังขึ้นเลขนาฬิกาปลุกอยู่ เจ้าตัวจึงกดเปลี่ยนเลขจากเลขตีห้าครึ่งเป็นตีหนึ่งแทนต่อมาคุณชายเดินไปที่ครัว เจ้าตัวลองใช้พลังวิญญาณที่มีขยับหมุนเตาแก๊ส และสำเร็จ มันขยับเปิดนิดหน่อยสมดังใจหมาย ส่งเสียงฟู่ๆ จากนั้นเป้าหมายต่อไปของร่างในชุดสูทก็คือห้องน้ำก๊อกน้ำปรับเป็นน้ำร้อนขั้นสุดแล้วเปิดออกจนน้ำค่อย ๆ ไหลนองเริ่ม ๆ คุณชายตั้งใจให้มันเกิดเสียงใสและสนั่นที่สุดเท่าที่ทำได้ พลันเมื่อหยดน้ำกระทบพื้นดัง ติ๋ง ๆ แหมะ ๆ คุณชายตรงไปที่หน้าต่างก่อนจะเปิดออก สายลมกระทบผ้าม่านปลิวไสวลูบไล้ใบหน้าวิญญาณหนุ่ม แม้จะสัมผัสไม่ได้ถึงกลิ่นอายสายลมแต่คุณชายก็พยักหน้ามองทิวทัศน์ภายนอกจากชั้นสิบสาม ความภาคภูมิใจจากการลงมือหลอกหลอนคราวนี้ทำให้คุณชายอมยิ้มเล็ก ๆ ราวกับเด็กที่ยินดีในชัยชนะอันยิ่งใหญ่ที่ผีตนหนึ่งจะทำได้คุณชายหันกลับไปที่ร่างบนเตียงพลันรอยยิ้มที่มีก็หายไปเจ้าอานูบีสที่ทำตาใสแป๋วอยู่ที่เดิม ส่วนอ้ายนักเขียนยังหลับอุตุอยู่เช่นเคย“ให้ตายสิ หลับลึกชะมัดยาด!” คุณชายแผดเสียงฮึดฮัดราวกับจะกัดคออีกฝ่ายให้ขาด “ปิดเครื่องปรับอากาศให้รู้แล้วรู้รอดเลยดีไหมหนอ จะได้ตื่น!” “บ๊อก บ๊อก” เจ้าอานูบีสเปลี่ยนอิริยาบถจะนั่งก้นกับขาหลังสั้นพลันเหยียดยื่นตัวตรง มันเดินวนรอบราวกับชวนคุณชายมาเล่น กระโดดข้ามร่างคิดเสียหลายหนทันที“อย่ามายุ่งสิ ทางนี้ต้องหาทางหลอนปลุกเจ้านักเขียนนี่ให้ได้อยู่…” “ฮืม? จะนอนด้วยหรืออานูบีส” คิดตื่นกายลุกเอนมานั่งบนเตียง คุณชายที่พูดค้างอยู่พลันชะงักไป กะพริบมองร่างหลับลึกปริบ ๆ “อ๊ะ กลิ่นอะไรหรือ?” นักเขียนพูดพลางคัดจมูดฟุดฟิดต่อกลิ่นฉุนแสบจมูกเล็ก ๆ “บ๊อก บ๊อก” ตาใสหันหัวพร้อมแลบลิ้นไปทางครัว คิดมองตามพลันลุกขึ้นเดินไปดูอย่างว่าง่าย“ตายล่ะ นี่เราลืมปิดแก๊สเหรอเนี่ย” ร่างสูงรีบปิดแก๊สอย่างไวครั้นปิดเสร็จ หูก็ไวไปทางห้องน้ำ เขาเดินไปก็พบหยดน้ำไหลอยู่นิด ๆ “อ๊ะ? ก๊อกน้ำด้วยหรือ? ฮ้าว หน้าต่างก็ด้วย แปลกจังเลยน่า แปลกจัง” พูดพลางเกาหัวแกรก ๆ “ช่วยรู้ตัวหน่อยสิเจ้านักเขียน นี่เราเฮี้ยนอยู่นะ” คุณชายหลับตาอย่างเหลืออดพูดพลางกอดอก พลันลืมตาขึ้นเจ้าอานูบีสก็มายืนอยู่ปลายเท้าเจ้าตัวเสียแล้ว“บ๊อก” หมาน้อยตัวกลมร้องหงิงเงยหน้ามองวิญญาณหนุ่มเหมือนอยากให้ชม ประหนึ่งกำลังจะบอกว่า ‘หนูเก่งไหม หนูช่วยปลุกคุณคิดได้ด้วยน่า’ อย่างไรอย่างนั้นคุณชายเค้นหัวเราะหึแล้วก้มตัวไปที่เจ้าหมาก่อนเอ่ย“ขอบใจ แต่ไม่ต้องการให้ช่วย” พูดพลางจ้องตาอานูบีส“หงิง” มันร้องเบา ๆ “ป่ะ นอนกันเถอะ” คิดเปิดผ้าห่มเรียกให้อานูบีสมานอนด้วยบนเตียง แล้วสักพักทั้งสองก็หลับไป คุณชายมองก่อนถอนหายใจเบา ๆ เจ้าตัวหันมองนาฬิกา ก่อนจะปัดเลขตีหนึ่งกลับไปตีห้าดังเดิม“เอาเถอะ ถือว่ากวนไม่ให้นอนสำเร็จ” คุณชายทิ้งท้าย

ช่วงเวลาตีห้ามาถึง คิดตื่นพลันก็ตรงไปอาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดกางเกงตัวเก่งและหน้ากากอนามัยสีดำในทันที เขาเดินดุ่ยลงบันไดมาแทนประหนึ่งออกกำลังกายพร้อมด้วยเจ้าอานูบีสสี่เท้าเพื่อนซี้ คุณชายเดินอยู่ห่าง ๆ ก้าวตามหลังคิด ไม่พูดอะไรนอกจากตามมาอย่างเงียบ ๆ เมื่อมาถึงเขาก็พบเสือและต่าย ทั้งสองก็เพิ่งขับมอเตอร์ไซด์มาถึงเช่นเดียวกันเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ในสายตาของคุณหญิงแก้ว เจ้าของคอนโดและอนงค์แม่บ้านคนสนิท ซึ่งมองมาจากชั้นเก้าที่เธออาศัยอยู่กับหลานสาว“จะเป็นอะไรไหมหนอ มาถ่ายรายการในคอนโดเรา คาดเดาไม่ถูกจริง ๆ ” หญิงวัยเจ็ดสิบปีเอ่ยพลางดื่มน้ำชาสมุนไพรที่อนงค์จัดเตรียมมาให้ เธอนั่งบนเก้าอี้ตรงระเบียงห้อง ดวงตาทอดมองร่างเหล่าชายหนุ่มที่อยู่ด้านล่าง“คุณหญิงแก้วเป็นห่วงหมายถึงคุณคิดหรือว่าคุณชายหรือคะ?” อนงค์ถาม“ทั้งคู่เลยจ้ะอนงค์ ทั้งคิดและคุณชาย” เธอตอบพลางจิบชาเล็กน้อย “เธอยังชงชาอร่อยเหมือนเดิมเลยจริง ๆ ” “คุณหญิงแก้ว คุณชายเขาเป็นใครกันแน่หรือคะ?” แม่บ้านถามขึ้นอย่างใจเย็น “เธออยากรู้หรือ? หืมมม” เจ้าของหญิงลากเสียงเล็กน้อย สายตาหญิงชรามองมายังแม่บ้านคนสนิท หล่อนยิ้มกรุ้มกริ่มแล้วจึงเอ่ยต่อ “นึกว่าธวัชจะเล่าให้เธอฟังบ้างแล้ว” “คุณธวัชเคยบอกอิฉันว่าไม่รู้ค่ะ มาได้ยินคราวหลังว่าเจ้าตัวเดาว่าเป็นคุณพ่อหนูไพลินด้วยซ้ำ” อนงค์เรียนอีกฝ่ายตามตรง “อิฉันอยากฟังคุณหญิงเล่ามากกว่า คุณหญิงทราบหรือเปล่าคะ” “หึหึ เรื่องมันก็นมนานมาแล้ว ตอนแรกฉันก็นึกเหมือนธวัช แต่เห็นจะคิดผิดไปหน่อย” “เรื่องนานมาแล้วหรือคะ?” “ใช่ ก่อนฉันเกิดเสียอีก”
____________________________________Talk : โหมโรงบรรเลงเพลงแล้ว ใกล้เข้าสู่จุดไคลแมกซ์แล้วอย่าพลาดกันน่า ตอนหน้ามาลงตอนใหม่เช้า ๆ > <