บูชา 07
"ตุบๆๆ อีบู เอาเงินมาจ่ายพวกกู"
เสียงคนทุบประตูไม้เก่าอย่างแรงจนสองคนที่คุยกันอยู่สะดุ้ง โปรดเลือกเดินไปเปิดประตูและคุยกับเ้าหนี้ของบูชาซึ่งๆ หน้าไปเลย
โปรด: มาทำแบบนี้ดึกดื่นเ้าของบ้านเขาแจ้งความได้นะ
เ้าหนี้: เห้ย นี่มันไอ้คนเมื่อกี๊นี่หว่า เป็ผัวอีบูมันหรอ แต่งตัวดีแบบนี้ท่าจะมีเงินเยอะเอาเงินมาใช้หนี้ให้เมียมึงหน่อยสิว่ะ
บูชา: คุณโปรดถอยมานี่ค่ะ
เ้าหนี้: เรียกคุณซ่ะด้วย มึงได้ผัวรวยมาั้แ่ตอนไหนว่ะอีบู ทำไมไม่ขอเงินผัวมาใช้หนีบ้างว่ะ ถ้าไม่ให้กูจะเผาบ้านมึง เผาทั้งแม่ทั้งยายแล้วก็ทั้งมึงด้วยนี่แหละ
โปรดได้ยินแบบนั้นก็โกรธมากเพราะคำพูดแบบนี้มันรุนแรงเกินไป มาพูดขู่ฆ่...ากันแบบนี้เลยหรอ แล้วหนี้ที่ว่านี่มันเท่าไหร่กันถึงได้ไล่ตามทำร้ายชีวิตกันถึงขั้นนี้
โปรด: หนี้เท่าไหร่
บูชา: อย่าไปคุยกับพวกมันเลยค่ะ
โปรด: บูชา! บอกผมมา
บูชา:...
เ้าหนี้: รวมดอกแล้วสี่แสน!
โปรด: ฉันโอนใช้เดี๋ยวนี้แล้วเลิกยุ่งกับเธออีก
ว่าแล้วก็จัดการตามที่พูดทันที บูชาพยายามห้ามแล้วแต่โปรดก็ไม่ฟัง เขาโอนเงินใช้หนี้ให้เธอทั้งหมดและเ้าหนี้พวกนั้นก็จากไปทันทีที่ได้เงินครบ
"คุณโปรด ไว้ฉันจะหามาคืนนะคะ"
"ไม่เป็ไร"
"แล้วกู้เงินนอกระบบแบบนั้นมาทำไม"
"ฉันหาเงินไม่มันค่าของ ค่ายา ค่าออกซิเจนไม่ทันจริงๆ"
"อืม เข้าใจแล้ว ไม่ต้องใช้คืนหรอก ผมให้..."
บูชาตาโตเลย ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอต้องเป็คนเห็นแก่เงินเพราะจำเป็ต้องใช้มัน แต่พอมีคนบอกว่ายกเงินเกือบครึ่งแสนให้แบบนี้เธอก็ไม่กล้าเอาของเขาเฉยๆ หรอก
"ไม่เอาค่ะ ไว้ฉันทยอยใช้คืนนะคะ"
"เอ่อ ไว้ค่อยคุยนะ แม่คุณ? เขาจะเอาอะไร?"
"ตึกๆๆ แม่ไม่มีอะไรๆ พวกมันไปแล้วนี่ก็คุณโปรด เพื่อน เอ่อ ไม่สิ เ้านายที่เคยจ้างงานค่ะ"
แม่จากที่ทำท่าใอยู่ในตอนแรกก็ค่อยนิ่งและยิ้มให้โปรดก่อนจะค่อยๆ หลับไปเช่นเดิม
"คุณ...ดูแลทุกคนด้วยตัวคนเดียวหรอ"
"ค่ะ คนเดียวั้แ่เรียนจบ"
"คุณอายุเท่าไหร่"
"22ค่ะ"
"เรียนจบอะไรมา"
"จบมัธยมปลายค่ะ ฉันไม่มีเงินเรียน แม่ป่วยต่อจากยายตอนฉันอายุ17"
โปรดได้ฟังดังนั้นก็เห็นใจบูชามาก ยิ่งมารู้อายุยิ่งเห็นใจเพราะมานึกได้ว่าเขาผู้ที่อายุ32แล้วเคยเอาเปรียบเด็กอย่างบูชาไปตั้งหลายครั้ง
"อะ เอ่อ อ๋อ งั้นก็ดูแลคนป่วยสองคนมา6ปีแล้วงั้นหรอ"
"ค่ะ แล้วที่ฉันต้องไปทำงานหลอกลวงคนแบบนั้นก็เพราะฉันไม่มีทางเลือก แบบนี้มันได้เงินง่ายดีไม่ต้องไปจี้ปล้นใครแต่สุดท้ายมันก็ไม่พอใช้อยู่ดี เอ่อ ขอโทษนะที่หลอกคุณด้วย"
"ไม่เป็ไร ช่างมันเถอะ คือ ผมไม่รู้ว่าคุณลำบากขนาดนี้ ถ้ารู้จะไม่ทำลายที่ทำเงินของคุณ"
"หึๆๆ นั่นสิคุณแจ้งตำรวจจับหมดเลย แม่ฉันยายฉันก็ทำแบบนี้นะ ฉันเลยซึมซับมาแล้ว...ก็ช่างเหอะตอนนี้มันล่มไปก็ดีแล้วฉันก็ไม่ได้อยากหลอกเอาเงินจากคนที่เป็ทุกข์ทางใจจากใครแล้วแหละ ต่อไปก็แค่หาเงินจากอาชีพสุจริตมาใช้ที่บ้านแล้วก็ใช้หนี้คุณ"
"ผมบอกว่าไม่เอาไง ถือว่าผมรับผิดชอบที่ทำแหล่งหาเงินของคุณล่มแล้วกัน"
"ฮ่าๆๆ อะไรของคุณเนี่ยมายกเงินเป็แสนให้คนอื่น เออ ดึกแล้วคุณกลับไปเถอะฉันไม่กลัวอะไรแล้ว ขอบคุณนะคะ"
"พรึ่บ!"
เมื่อรู้สึกว่าโดนไล่อีกรอบก็ดึงผู้หญิงตรงหน้าเข้ามาจูบแบบงงๆ คนโดนจูบก็งงคนทำก็งง
"แปะ! คุณจูบทำไม"
"ผมไม่รู้ แต่มันอยากจูบไง"
"ห้ะ เอ่อ...กินข้าวมารึยัง หิวมั้ย"
"หิว เอ่อ ทำให้กินหน่อยครับ"
อยู่ๆ ก็กลายเป็เขินไม่กล้าพูดคุยกันขึ้นมาดื้อๆ โปรดเดินไปนั่งรอกินข้าวที่เก้าอี้กลางบ้าน ส่วนบูชาก็หันออกห่างและเดินเข้าครัวไปอย่างไว
20นาทีต่อมา...
"อาทิตย์นี้ยังไม่ได้ไปตลาดเลย ในตู้เย็นมีแค่นี้คุณกินได้ไหม"
"น่ากินมากครับ...ข้าวกะเพราแบบนี้ผมไม่เคยกินเลย คุณทำอร่อยมากครับ"
30นาทีต่อมา...
"คุณบูชา คือ ผมไม่อยากกลับ"
เมื่อไม่อยากกลับก็บอกไปตรงๆ นี่แหละ หลังกินข้าวเสร็จและช่วยบูชาดูแลคนป่วยแล้วโปรดก็รู้สึกว่าอยากอยู่ดูแลบูชาต่อเพราะใบหน้าของเธอยังบวมช้ำอยู่
"คุณก็ไม่สบาย ให้ผมอยู่ดูแผลให้นะ"
"..."
"มาเดี๋ยวผมดูแผลให้"
"คุณโปรด ฉันขอบคุณมากนะคะแต่ว่าเดี๋ยวฉันจัดการเองดีกว่าค่ะ ส่วนเื่อยู่เป็เพื่อนฉันอยู่ได้ค่ะไม่สะดวกให้คุณอยู่จริงๆ"
บูชาบอกออกไปแบบนั้นโปรดก็หน้าเสียนิดหน่อยแต่ก็ยังหันหน้ายิ้มให้เธอแล้วก็พยักหน้าบอกว่าเข้าใจแล้วก็เดินออกจากบ้านไปเลย
ด้านบูชาคิดว่าทำถูกแล้ว เธออยากมีคนอยู่ปลอบก็จริงแต่ถ้าเป็โปรดเธอคงให้เขาอยู่ไม่ได้ เธอรู้ดีว่าโปรดกำลังจะทำเื่ราวของพวกเขาให้ไปในทางไหน แต่เธอไม่เห็นด้วยหรอกหากมันจะเป็แบบนั้นเพราะโปรดไม่ได้ชอบเธอที่ชื่อบูชา
เขา้าแค่ตัวเธอกับจิตของอีกคนต่างหาก แม้ปากเขาจะบอกไม่สนและมาขอโทษเื่เก่าๆ ที่เคยเอาเปรียบ เริ่มมาทำดีด้วยเหมือนรู้สึกดีกับเธอนั้นหากมันไม่เกี่ยวกับการทรงร่างทดแทนใครเขาก็คงแค่เหงาและอยากเอาเธอเข้าไปแทนส่วนที่เคยมีแค่นั้นแหละ
การตัดสินใจแบบนี้ทำให้บูชาใจเย็นลงและปรับอารมณ์เข้าสู่โหมดเดิมในทุกๆ วันได้ทันที ส่วนอีกคนก็ขับรถไปแบบใจลอย โปรดเห็นรอยยิ้มที่แบกรับความทุกข์ของบูชาเขาก็ไม่สามารถทำนิ่งหายห่วงได้เลย แต่เมื่อเธอไล่แบบนี้เขาก็ทำอะไรไม่ได้เพราะกลัวเธอจะอึดอัด ตอนนี้ก็ทำได้แค่ตั้งใจขับรถให้ถึงบ้านแล้วกลับไปทำใจเพื่อใช้ชีวิตให้ได้แบบเดิมโดยเร็วที่สุดเพราะสิ่งที่คิดเอาไว้มันพังลงแล้ว บูชาไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกับเขา
3วันต่อมา...
"แม่ มองหนูแบบนั้นทำไม เขียนมาสิอยากจะคุยอะไร มองแบบนี้อยากได้อะไรอีกล่ะ ฟอด!"
บูชากลับมาใช้ชีวิตแบบเดิมของเธอ รับแต่งานพาร์ทไทม์ร้านอาหารกับงานร้านเหล้าแค่ครึ่งวันครึ่งคืนเพราะคนป่วยที่เดินไม่ได้ทั้งสองต้องมีคนหาข้าวหาน้ำให้
วันนี้เป็วันที่สามที่แม่ของบูชามองลูกสาวแล้วยิ้มๆ ให้ วันนี้มือไม่ปวดนักเลยเขียนข้อความแซวลูกสาวไป
"แฟนไม่มา?"
"แม่! บูไม่มีแฟนนะ คนนั้นเป็แค่คนจ้างงานจริงๆ"
"จูบกัน"
"แม่แอบดูหรอ ทำไมแอบดูบูเดี๋ยวเหอะๆ"
"เขาหล่อนะ เหมือนเขาชอบมาก ไม่ลองคบหน่อยหรอแม่อยากให้บูมีคนดูแล"
คราวนี้คนเป็แม่เขียนยาวจนลูกสาวแปลกใจ ปกติแล้วมีแรงเขียนได้แค่ทีละคำสองคำแต่วันนี้เขียนได้เยอะจนผิดปกติ
แม่ของบูชารู้สึกสงสารลูกสาวตลอด เห็นลูกโดนทำร้ายทุบตีแต่ลึกไปช่วยอะไรไม่ได้ก็หลายครั้ง อยากให้ลูกสาวมีคนดูแลดีๆ สักคนเธอกับแม่ของเธอที่นอนเป็แค่ภาระลูกสาวจะได้ตายตาหลับสักที
"แม่คะ เื่ของบูกับเขาเป็ไปไม่ได้เลย มันเริ่มกันที่โกหกหลอกลวงทั้งหมด แล้วคนรวยแบบนั้นใครจะมารักเราจริง ถึงบูจะเห็นแก่เงินแต่บูก็เจียมตัวนะแม่"
บูชาพูดตอบแม่ไปด้วยสีหน้าเศร้าๆ เพราะเธอเองก็อยากมีคนรู้ใจมาคอยช่วยเหลือและเป็กำลังใจให้กัน แต่ทุกครั้งที่คิดไปแบบนั้นก็จะรีบเรียกสติตัวเองกลับมาเพราะคิดว่ามันไม่มีใครหน้าไหนจะมารักคนไม่มีอะไรแบบเธอหรอก
คุยกับแม่ไปก็ไม่ทันได้รู้หรอกว่ามีคนมาได้ยินพอดี โปรดตัดสินใจกลับมาหาบูชาอีกครั้งเพราะเขาอยากคุยกับเธอดีๆ และดันมาได้ยินเื่ราวที่คนเป็ลูกสาวพูดคุยกับแม่ด้วยน้ำเสียงที่ดูน้อยใจโชคชะตาอยู่พอดี จากที่จะเข้าหาแบบไม่สนอะไรเขาเลือกจะเดินกลับไปแบบเงียบๆ
"แล้วฉันต้องเข้าหายังไง?"
ก็เข้าตรงๆ แบบแต่ก่อนไปเลยสิคะคุณโปรด
เข้าเลยย...
343
