龙束缚
Chapter 14
“ฮืออ เตี่ย ฮืออ ฮึก...เตี่ย”เสียงของถังเซียนยังคงดังขึ้นไม่ขาดมือหนาที่กำลังจะเลื่อนไปดึงตัวลูกมากอดพลันต้องกำแน่นเพราะก่อนหน้านี้ถังเซียนดูจะไม่ชอบผมมากเวลาปกติเด็กน้อยยังร้องไห้ แล้วถ้าผมดึงเข้ามากอดปลอบตอนนี้จะทำให้เงียบได้หรอ
“ถังเซียน!” เสียงของจิวซือเรียกให้เด็กน้อยหันไปมองทั้งน้ำตาก่อนถังเซียนจะรีบวิ่งเข้าไปกอดจิวซือไว้แน่น
“ฮืออ อาจิวซือหนูจะหาเตี่ย ฮืออ”
“ไม่ต้องร้องนะเด็กดีอาอยู่นี้แล้ว ชู้ว์” จิวซือย่อตัวอุ้มถังเซียนขึ้นปลอบผมได้แต่ยืนมองภาพของลูกที่ร้องไห้แทบขาดใจ แต่กลับทำได้แค่ยืนมอง แตะต้องไม่ได้
“จงเจิ้งบอกคนของเราทั้งหมด ให้รีบตามหาลู่เสี่ยน” ผมเอ่ยบอกจงเจิ้งเสียงทุ้มเ็าขึ้นกว่าเดิมสายตาดุจ้องมองใบหน้าของลูกที่ร้องไห้อย่างทรมาน
“ครับนายน้อย”
Part : ลู่เสี่ยน
“อึก” สิ่งแรงที่รับรู้หลังจากได้สติคือ ความเจ็บตรงต้นคอ และกลิ่นคาวเืดวงตากลมโตกวาดมองไปรอบห้องสี่เหลี่ยมที่ไม่คุ้นตาก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อพึ่งนึกอะไรออก
“ถังเซียน...” เสียงใสเอ่ยชื่อลูกเสียงเบา พลางยันกายให้ลุกขึ้นอย่างอยากลำบาก
ขาเรียวก้าวเดินไม่มั้นคงไปที่หน้าประตูห้อง
กรึกๆ เมื่อลองจับลูกบิดประตูดู ผลคืนมันล็อกจากด้านนอกผมจึงใช้วิทีใหม่ นั้นก็คือทุบประตู
ปึกๆ! “พวกแกเป็ใครปล่อยฉันออกไป!” เสียงใสตวาดดังลั่นห้องพลางทุบและแตะอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่มีอะไรตอบกลับมา จนเมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจ ผมจึงได้แต่ทรุดตัวนั่งพิงประตูไว้แบบนั้น
“ถังเซียน...ฮึก ฮืออ”น้ำตาใสไหลอาบแก้มเนียนเมื่อทำอะไรไม่ได้แขนเรียวยกขึ้นกอดเข่าตัวเองพลางก้มหน้าซ้อนน้ำตาแห่งความอ่อนแอไว้
ทั้งๆที่เตี่ยบอกว่าจะปกป้องหนู
แต่กลับทำตามที่พูดไม่ได้
00:23 AM
ผมก้มหน้าร้องไห้อยู่แบบนั้นจนเผลอหลับไปมารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่มีเสียงใครเดินเข้ามา ผมจึงใช้จังหวะนั้นลุกขึ้นเติมความสูงพุ่งตัวปล่อยหมัดใช่มัน แต่คนในความมืดกลับหลบได้แล้วสวนกลับมาด้วยหมัดหนักเต็มหน้าท้องแบนราบ
“อึก!” ผมทรุดกายลงนั่งกับพื้นปูน ใบหน้าเนียนนิ่วหน้าด้วยความจุก
“สินค้าดี” เสียงแหบเอ่ยขึ้นเบาๆ มือหยาบััไปตามใบหน้าและร่างกายของผม ััน่าขยะแขยงทำให้ผมแมบอ้วก
“แถมยังเคยเป็ตำรวจด้วยนะ”เสียงหวานที่ผมคุ้นหูเอ่ยขึ้นในความมืด ผมคุ้นหูกับเสียงนี้มากแต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินที่ไหน
“แบบนั้นยิ่งดีพวกคนรวยกระเป๋าหนักยิ่งชอบหนุ่มๆที่มีมัดกล้ามน้อยๆแบบนี้ หึหึ” เสียงแหบสบถเย้ยหยันในลำคออย่างดูถูก ก่อนจะเดินออกไปจากห้องทิ้งให้ผมนอนนิ่วหน้าด้วยความจุกอยู่คนเดียวในความมืด
“ถังเซียน ลูกจะปลอดภัยไหม”เสียงใสพึมพำเบาๆ ดวงตากลมโตมองผ่านความมืดอย่างเหม่อลอยพลันนึกถึงเ้าของสายตาดุ
“นายจะช่วยลูกไว้ได้ทันไหมเจียนหลิน”
ขอให้ลูกปลอดภัย
ส่วนตัวผมจะเจออะไรนั้นผมไม่สน
3.45M
