เสียงเอะอะมะเทิ่งดังขึ้นจากคุ้งน้ำ แต่ทว่าในราตรีย่ำคำเช่นนี้ กลับไม่มีผู้ใดได้ยิน นั่นเพราะทางตรงนี้เปลี่ยวเหลือเกิน เศษซากเรือที่ถูกทำลายลอยไปทั่งผืนน้ำ ทิ้งให้ร่างสามร่างตะกุยตะกายขวักไขว่รักษาชีวิตของตัวเอง
“ช่วยด้วย ช่วยด้วยจ้า ช่วยเ้านายของฉันด้วย” หญิงสาววัยสิบห้าปีดำผุดดำว่ายอยู่ตรงกลางระหว่างเด็กหญิงและเด็กชายะโร้องขอความช่วยเหลือ
“พี่เรือง ช่วยพ่อนิล… พาพ่อนิลไป ไม่ต้องห่วงข้า” เด็กหญิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง เธอว่ายน้ำไม่เป็แต่หลังจากแม่ของเธอเสียไป น้องชายของเธอคือดวงใจและทุกอย่าง เธอเลี้ยงดูเขาราวกับลูกในไส้ของเธอเอง และบัดนี้เมื่อเรือได้ถูกทำลายลงด้วยน้ำมือของสมุนชั่วของแม่เลี้ยง เธอจำเป็ต้องเสียสละเพื่อให้น้องของเธอรอด
เขาต้องรอด!
“แล้วคุณพลอยเล่าเ้าคะ บ่าวเป็ห่วงคุณพลอย คุณพลอยว่ายน้ำไม่เป็ บ่าวจะทำเยี่ยงไรดีเ้าคะ” น้ำตาอาบใบหน้า แม้เธอจะเป็เพียงบ่าว แต่เธอก็เติบโตมาพร้อมกับคุณพลอยและคุณนิลผู้เป็นาย สุขทุกข์อย่างไรก็อยู่พร้อมหน้ากัน คุณพลอยไม่เคยทอดทิ้งหรือให้เธอถูกกดขี่อยู่คนเดียว
“รีบพาพ่อนิลไปเถิด พี่เรืองก็รู้ว่าพ่อนิลสำคัญเพียงใดสำหรับข้า ถือเสียว่าข้าขอร้องเ้า จากนี้ไปก็ดูแลพ่อนิลให้เติบใหญ่และมีชีวิตรอดพ้นเงื้อมมือของคุณหญิงกานดาเถิดหนา ได้…โปรด”
ว่าเสร็จ ร่างเล็กแบบบางของคุณพลอยก็จมดิ่งลงสู่ห้วงน้ำราวกับถูกดึงลงโดยภูติพราย เรืองกรีดร้องออกมาอย่างเ็ป เธอไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณพลอยผู้แสนดีของเธอจะต้องมาตกตายในที่เปลี่ยวร้างห่างไกลผู้คนเช่นนี้ หากเลือกได้ขอให้เป็เธอที่ต้องถูกพรากชีวิตไปโดยสายน้ำอันโเี้นี้แทนคุณพลอย
“แค่กๆ คุณพี่พลอยขอรับ คุณพี่พลอย น้องกลัวเหลือเกิน คุณพี่พลอยอย่าไปไหนนะขอรับ” เสียงร่ำไห้ของเด็กน้อยวัยเพียงห้าปีดังขึ้นข้างหู เรี่ยวแรงก็แทบไม่มีเหลือ เขาพยายามขวักไขว่ว่ายน้ำเหมือนที่เคยถูกสอน หากแต่เด็กน้อยอย่างนิลยังว่ายน้ำได้ไม่แข็งนัก และเป็เวลานั้นเองที่เรืองตัดสินใจปาดน้ำตาบนใบหน้าแล้วว่ายไปหาเด็กชายอย่างรีบเร่ง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องหน้าก็ทำให้เธอใจหายวาบ เพราะร่างของนิลเองก็จมลงในคลองไปแล้วเช่นเดียวกับพี่สาว
“คุณนิลเ้าคะ!” หัวใจของเรืองแทบจะตกลงไปอยู่ก้นสายน้ำ เธอรีบดำลงไปเพื่อพาตัวนิลขึ้นมาเหนือน้ำทันที สิ่งที่คุณพลอยได้ฝากฝังไว้กับเธอด้วยชีวิต เธอจะต้องทำมันให้สำเร็จจงได้
เรืองว่ายน้ำพานิลขึ้นฝั่งอย่างทุลักทุเลแต่ทว่าเด็กน้อยไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมาเลย ใบหน้าของเรืองถอดสี หรือว่าครั้งนี้สายน้ำจะพรากนายทั้งสองของเธอไปพร้อมกันเสียแล้ว
“คุณนิลเ้าคะ ตื่นสิเ้าคะ” หญิงสาวตบเบาๆที่ใบหน้าของนิลอยู่เสียนาน จนกระทั่งเธอยื่นนิ้วไปอังที่จมูกของเ้านายอย่างกล้าๆกลัวๆ ขอให้อย่าเป็อย่างที่เธอคิดเลย
“มะ…ไม่หายใจ คุณนิล ฮือๆๆ คุณนิลเ้าคะ อย่าทิ่้งบ่าวไปอีกคนนะเ้าคะ” เรืองกอดร่างของนิลไว้แนบกายร่ำไห้น้ำตาเป็สายเื หัวใจของเธอแทบจะขาดเสียให้ได้เมื่อพบว่าเ้านายอีกคนของเธอก็จากเธอไปแล้วเช่นกัน
ด้วยความโศกเศร้าอาลัย เรืองไม่ทันสังเกตุว่ามีเรือกำลังพายผ่านมาทางเธอ เรือนั้นไม่ถือว่าหรูหราแต่ก็ดูแล้วรู้ว่าเป็เรือของเ้านายเรือนใดเรือนหนึ่ง เสียงร้องไห้ของเรืองดังแว่วมา จนทำให้คนบนเรือขมวดคิ้วด้วยความสงสัยว่าใครกัน ช่างมันร้องไห้เสียจนจะขาดใจในเวลาค่ำเช่นนี้
“ใครมาร้องไห้แถวนี้” ชายหนุ่มผมดำขลับคิ้วเรียงตัวสวยเข้มเอ่ยกับคนข้างกาย
“หวะ…หวังว่าจะไม่ใช่ผีนะขอรับ” พูดแล้วคนข้างกายที่ถูกถามก็เบะปากออกมาอย่างกลัวๆ ก่อนจะถูกเพ่นกบาลด้วยเ้านายของเขาไปทีหนึ่ง
“ผีเผออะไรกัน เอ็งไปดูให้ข้า ว่าใคร้าความช่วยเหลือหรือไม่ หากช่วยเขาไม่ทัน เอ็งนั้นช่างบาปหนายิ่งนัก” ชายหนุ่มรูปงามขมวดคิ้วด้วยความปวดหัวกับคนสนิทของเขา การเดินทางครั้งนี้ไกลยิ่งนัก มีไอ้ผาอยู่ก็ถือว่าลดความน่าเบื่อของการนั่งบนเรือได้มากโข แต่บางครั้ง มันก็เหมือนกับคนบ้าที่ทำให้เขาปวดหัวหนักมากกว่าเดิม โดยเฉพาะความช่างพูดที่ไม่รู้จักกาลเทศะของมัน
ผาบอกให้คนเรือเรือแจวเรือไปถึงฝั่งก็พบว่ามีหญิงสาววัยสะคราญกำลังร่ำไห้กอดร่างเล็กเอาไว้แนบอก ไม่ต้องบอกก็รู้ ด้วยเนื้อตัวที่เปียกปอนนั้นคงมีแต่จมน้ำเป็แน่แท้ หากแต่ใครจะมาเล่นน้ำเอาตอนนี้
“นี่ลูกเอ็งจมน้ำรึ ตายแล้วรึ” ผากล่าวกับเรืองที่ไม่ได้สังเกตเห็นคนที่เดินเข้ามา หญิงสาวเงยหน้าพบกับชายหนุ่มที่มีใบหน้ากวนประสาทและมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ
“ไม่ใช่เ้าค่ะ นี่เ้านายข้า ท่านช่วยเ้านายของข้าได้หรือไม่เ้าคะ” เรืองเห็นผาที่แต่งตัวดีก็รู้ว่าอีกฝ่ายย่อมเป็คนมียศมีตำแหน่ง เธอวิงวอนขอให้เขาช่วยนิลที่หยุดหายใจมาชั่วครู่แล้ว
“ไหน ข้าขอดูหน่อย” ว่าแล้วผาก็อุ้มนิลออกมาจากอกของเรือง เขาวางนิลพาดลงบนบ่าก่อนจะวิ่งไปๆกลับๆ ไม่นานนัก นิลก็สำลักน้ำออกมาและได้สติ เมื่อลืมตาขึ้นก็ร้องเรียกหาพี่สาวเป็คนแรก
“คุณพี่พลอยขอรับ คุณพี่พลอยอยู่ไหนขอรับ น้องกลัวเหลือเกิน ฮือๆๆ” ผาวางนิลลงบนตักเรือง ก่อนจะเอ่ยถามว่า
“ยังมีอีกคนนึงรึ ไหนล่ะ ข้าจะได้ช่วยดูให้” ผาเสนอตัวอย่างภาคภูมิ ถึงแม้เขาจะไม่ได้เื่ในบางอย่าง แต่ก็เป็หมอฝีมือดีคนหนึ่งในคนรุ่นราวคราวเดียวกัน
เรืองหน้าหมองลงทันทีเมื่อได้ยินชื่อของพลอย เธอกอดนิลไว้พลางเอ่ยกับผาว่า
“ขอบน้ำใจท่านเหลือเกินที่ช่วยนายของข้าไว้ แต่ยังมีอีกเื่หนึ่งที่ข้าจะขอรบกวนท่านได้หรือไม่ ได้โปรดพาร่างแม่หญิงพลอยขึ้นมาจากน้ำให้พวกข้าได้ไว้ทุกข์ด้วยเถิดเ้าค่ะ ชาติหน้า จะให้ข้าเป็วัวเป็ควายชดใช้บุญคุณให้กับท่าน ข้าก็จะทำ” ผาหน้าเผือดสีขึ้นมาทันที คนที่เขาจะต้องช่วยต่อไปไม่ใช่คนแต่เป็ศพ
ใบหน้าคร่ำเคร่งอยู่ในที ผาเดินไปยังเรือที่จอดเทียบฝั่งอยู่ก่อนจะขออนุญาตนายของเขาใช้กำลังคนพายเรือให้ไปช่วยงมหาร่างเด็กสาวที่จมอยู่ใต้น้ำ
“คนจมน้ำงั้นรึ ได้ ถ้าอย่างนั้นเอ็งรีบพาพวกบ่าวแจวเรือไปงมหาคนให้เร็ว ก่อนที่จะค่ำแล้วน้ำเย็นกว่านี้” ชายใบหน้างามนั้นมองไปยังคุ้งน้ำอย่างไร้ความรู้สึก เศษซากเรือที่ลอยเต็มท้องน้ำ พิสูจน์แล้วว่าถูกคนทำลาย ไม่ได้ปล้นของแต่ทำลายเรือ ชัดแล้วว่าคงเป็การพยายามฆ่าไม่ใช่พวกโจรที่ใด
ผาสั่งให้บ่าวแจวเรือ4 คนดำลงไปหาร่างของพลอยในแม่น้ำ ทุกคนดำหากันอยู่นานแต่ก็ไร้วี่แววร่างของเด็กสาว นิลร้องไห้หนักขึ้นพลางกอดกับเรืองด้วยน้ำตานองหน้า
“เป็เช่นไร เจอหรือไม่” ผาถามกับบ่าวแจวเรือทั้งสี่ที่ว่ายน้ำกลับเข้ามามือเปล่า
“ไม่เจอขอรับ” บ่าวคนหนึ่งตอบ
“ทางนี้ก็ไม่เจอขอรับ” บ่าวอีกคนก็ส่ายหน้า
“น้ำลึกมากเลยขอรับ บ่าวว่าน่าจะจมลงไปที่ก้นคลองเสียแล้วจึงหาไม่เจอ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นผาก็มีสีหน้าเครียดผิดกับนิสัยขี้เล่นอันผิดปกติของตน สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือการแจ้งข่าวร้ายให้กับญาติผู้ไข้ เขามองไปยังสายตาเว้าวอนของเรืองก็รู้สึกผิดกึ่งเวทนา หากทำได้เขาก็อยากงมร่างนายของคนผู้นี้ขึ้นมาให้ได้ แต่ด้วยความมืดและอากาศเย็นเช่นนี้ก็คงยากนัก
“คุณพี่พลอย!” เสียงของเด็กน้อยร้องเจื้อยแจ้วชี้มือชี้ไม้ไปทางคลอง ทุกคนหันขวับไปมองตามทิศที่มือนั้นชี้ไปก็พบว่ามีร่างของเด็กหญิงผู้หนึ่งผุดขึ้นมาจากน้ำ ร่างของเธอยังไม่โตเป็สาวสะพรั่ง แต่ก็ััได้ถึงใบหน้าอันอ่อนหวานสะกดทุกผู้คนให้นิ่งงัน
เรืองอ้าปากค้างใกับสิ่งที่เห็น ไม่ใช่ว่าคุณพลอยของเธอจมน้ำไปนานแล้วไม่ใช่หรือ แล้วเหตุใดจึงผุดขึ้นมาจากน้ำในตอนนี้
ร่างบางในสไบสีเหลืองอ่อนขับผิวนวลให้เปล่งประกายเริ่มกวักน้ำพร้อมตีขาอย่างรวดเร็ว ด้วยท่าฟรีสไตล์ที่เธอถนัดนักทำให้ท่วงท่าของเธอราวกับนางเงือกที่อาศัยอยู่ในน้ำ ผาเห็นดังนั้นก็ะโใส่บ่าวแจวเรือที่ใจนทำอะไรไม่ถูก
“มัวยืนอึ้งทำอะไรกันอยู่ พวกเอ็งรีบไปช่วยแม่หญิงผู้นั้นขึ้นมาจากน้ำเร็ว!”
“ยังต้องช่วยอีกหรือขอรับ ดูแล้วนางว่ายน้ำเร็วกว่าพวกเราอีกนะขอรับ” บ่าวแจวเรือวัยกลางคนกล่าวกับผาพลางก้มหน้าเตรียมรับการโดนด่า
“เออ ก็จริงของเอ็ง เกิดมาข้าไม่เคยเจอใครว่ายน้ำเร็วขนาดนี้มาก่อน นี่เอ็งแน่ใจนะ ว่านายของเอ็งจมน้ำตายน่ะ แล้วนั่นผู้ใด นายเอ็งหรือไม่” ผาหันไปถามเรืองด้วยใบหน้าฉงน เรืองเองก็ตอบผาไม่ถูก แต่ด้วยรูปร่างและสีสไบนั้นชัดแล้วว่าเป็คุณพลอยนายของเธอจริงๆ หากแต่คุณพลอยของเธอว่ายน้ำไม่เป็!
“เอ่อ ข้าก็ไม่แน่ใจ แต่เหมือนจะใช่เ้าค่ะ” เรืองตอบหน้าเจื่อนแต่ทว่านิลกลับไม่เป็เช่นนั้น
“นั่นคุณพี่พลอยแน่นอนขอรับ ข้าจำได้” นิลน้อยเอ่ยอย่างมั่น
ร่างในสไบเหลืองว่ายน้ำเข้ามาใกล้ฝั่งทุกที และคนที่อยู่บนฝั่งก็แทบจะหัวใจตกไปอยู่ตาตุ่ม หากคนที่ว่ายน้ำมาไม่ใช่คน แล้วจะเป็อะไรกันได้เล่า…
711
![[นิยายแปล] บุพเพเกี่ยวพัน สารพันปีศาจ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761813404_82577577.webp)
