ิคังลูบหัวชูหลานและเพ่ยเพ่ยเพราะเขารู้สึกได้ถึงความกตัญญูที่ลูกทั้งสองมีต่อเขานั่นเอง ิคังอ้าแขนโอบกอดลูกทั้งสองอย่างอบอุ่น เขาใช้เวลาว่างจากการไปหาของป่า สอนวิทยายุทธ์ให้กำลังชูหลานและอาหลง รวมถึงเจียดเวลาอีกนิดสอนเพ่ยเพ่ยทำอาหาร ในทุกๆวันเพ่ยเพ่ยจะเรียนทำอาหารแบบจับผิดจับถูก อร่อยบ้างไม่อร่อยบ้างจนชำนาญและพัฒนาฝีมือให้เก่งขึ้น ตอนนี้กลายเป็ว่าเพ่ยเพ่ยคือแม่ครัวประจำบ้านหลังนี้ไปแล้ว ทำให้ิคังมีเวลาเหลือ และใช้เวลาทั้งหมดในการทุ่มเทสอนวิชาให้ชูหลานอย่างเต็มที่ ส่วนอาหลงนั้นก็เรียนบ้างไม่เรียนบ้างเพราะส่วนมากเขาจะเข้าไปขลุกอยู่ในครัวกับเพ่ยเพ่ยซะเป็ส่วนใหญ่ ชูหลานเรียนรู้ในทุกๆด้านที่ิคังสอน ไม่ว่าจะเป็การต่อสู้มือเปล่า การต่อสู้แบบใช้อาวุธและการต่อสู้แบบใช้สมองในการคิดวางแผน เมื่อชูหลานเริ่มชำนาญเวลาก็ล่วงเลยผ่านมาถึง 10 ปี ตอนนี้ชูหลานอายุ 19 ปีแล้ว เขาโตเป็หนุ่มมีรูปร่างที่ดี ใบหน้าที่หล่อเหลาเสริมกับผิวที่ขาวนวลดุจหิมะ ช่างดูสง่าอย่างกับเ้าชายในวังแท้ๆ เวลานี้ชูหลานกำลังประลองฝีมือกับิคังอยู่อย่างเอาจริงเอาจังและชูหลานก็สามารถเอาชนะิคังได้โดยการเล่นหมากรุกนั่นเอง…. ิคังจึงอนุญาติให้ชูหลานลงไปเที่ยวงานในหมู่บ้านได้ (ตลอดเวลา 19 ปี ชูหลานไม่เคยลงจากเชิงเขาเลย)
"วันนี้เ้าเอาชนะพ่อได้ พ่อจะทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับเ้า พ่อจะให้เ้าลงไปเที่ยวงานในหมู่บ้านได้ชูหลาน เเต่...เ้าต้องพาเพ่ยเพ่ยไปด้วยและดูเเลน้องสาวเ้าเป็อย่างดี"
"ได้ท่านพ่อ ข้าจะดูแลเพ่ยเพ่ยอย่างดี" ชูหลานดีใจมากที่จะได้ลงไปเที่ยวเล่นในหมู่บ้าน เพราะตั้งเเต่เขาจำความได้เขาก็ไม่เคยลงไปเที่ยวเล่นในหมู่บ้านเลย เวลานี้ชูหลานโตเป็หนุ่มเเล้ว เขาเลือกชุดที่คิดว่าใส่แล้วดูดีที่สุด เพื่อใส่ไปงานในหมู่บ้าน
"แหม!!ท่านพี่ ข้าดีใจกับท่านด้วยนะที่ความฝันของท่านกำลังจะเป็จริงแล้ว ข้าเองก็อยากรู้เช่นกันว่าในหมู่บ้านจะสนุกขนาดไหน?" หญิงสาวหน้าตาสะสวยเดินเข้ามาในห้องของชูหลานด้วยใบหน้าที่ยิ้มเเย้ม ซึ่งหญิงคนนั้นก็คือเพ่ยเพ่ย เธอโตมาเป็หญิงสาวที่น่ารัก ตัวเล็กๆ ตากลมมีรอยยิ้มที่เป็เสน่ห์บวกกับฝีมือการทำอาหารที่เป็เอกลักษณ์ของเธอแล้ว ถือได้ว่าครบตามระเบียบของผู้หญิงที่ดี
"ใช่!! เ้าก็ไปเตรียมตัวเถอะ ทันทีที่อาหลงขึ้นมาถึงที่นี่ พวกเราจะเดินทางทันที"
"ได้!!..งั้นข้าก็จะไปเลือกเสื้อผ้าบ้างดีกว่า เผื่อจะมีชายหนุ่มมาหลงรักในรูปโฉมอันงดงามของข้าบ้าง ฮ่าฮ่า" ไม่นานนักชายหนุ่มจอมซนก็วิ่งขึ้นเนินเขามา เขาคนนั้นคืออาหลง ด้วยผลบุญที่เขาฝึกวิทยายุทธ์กับชูหลานเป็ประจำบวกกับการเดินขึ้นลงเชิงเขาทุกวัน ส่งผลให้ร่างกายของเขาไม่อวบอ้วนอีกต่อไป เวลานี้อาหลงมีหุ่นที่กำยำและมีเสน่ห์จนสาวๆในเมืองต้องหลงไหลในตัวเขา เเต่ด้วยใจที่มีเเต่เพ่ยเพ่ยคนเดียวเท่านั้น เขาจึงเมินสาวๆพวกนั้นไปหมดสิ้น
"เพ่ยเพ่ย ชูหลาน ข้ามารับพวกเ้าแล้ว พวกเ้าอยู่ไหนเเต่งตัวเสร็จรึยัง งานกำลังจะเริ่มแล้วนะ!!"
"พวกข้ามาแล้ว เรารีบไปกันเถอะ ก่อนที่ท่านพ่อจะเปลี่ยนใจ" ชูหลานจับมือเพ่ยเพ่ยและวิ่งลงเชิงเขาไปพร้อมกับอาหลง งานที่พวกเขากำลังจะไปเปรียบเสมือนงานประจำปีของหมู่บ้าน ซึ่งมีเครื่องเล่นมากมาย มีการแสดงต่างๆที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน เพ่ยเพ่ยมองไปรอบๆอย่างตื่นตาตื่นใจ
"เป็ไงเพ่ยเพ่ย ข้าบอกแล้วว่าแถวบ้านข้ามีของสนุกๆเยอะเลย ถ้าเ้ายอมเเต่งงานกับข้า เ้าก็จะได้เห็นสิ่งสวยๆงามๆแบบนี้ทุกวันเลยล่ะ"
"เยอะไปแล้วอาหลง เพ่ยเพ่ย..เ้าอยู่กับอาหลงไปก่อนนะ ข้าจะไปทำธุระส่วนตัวหน่อย"
"ได้..เเต่ท่านอย่าไปนานนักนะ ข้าไม่อยากอยู่กับอีตานี่นานๆ"
"ได้เดี๋ยวข้ามา อาหลงข้าฝากเพ่ยเพ่ยด้วยนะ ดูเเลดีๆด้วยล่ะ"
"ข้ารับรองว่าจะดูเเลเพ่ยเพ่ยดีกว่าตัวของข้าเลย เ้าวางใจได้เลยชูหลาน รีบไปเถอะ" ชูหลานพยักหน้าก่อนจะเดินเเยกออกไป ระหว่างนั้นอาหลงก็ได้ชวนเพ่ยเพ่ยไปเดินเล่นเพื่อดูรอบๆงาน ชูหลานมองไปรอบๆเพราะเขาไม่รู้เลยว่าห้องน้ำอยู่ที่ไหน ด้วยสายตาที่มัวเเต่มองหาห้องน้ำอยู่จึงไม่ทันระวังทาง พลาดไปชนกับหญิงสาวนางหนึ่งเข้า พลั้ว!!ตุ่บ!!
"โอ้ย!! ซี้ด!!!เจ็บๆๆ นี่แม่นาง เ้าเป็อะไรหรือไม่ ข้าต้องขอโทษด้วยข้าไม่ทันได้มอง ข้าช่วยนะ" หญิงสาวคนนั้นจับมือเขาและลุกขึ้นทำให้เชือกหมวกของนางหลุดออก เผยให้ชูหลานเห็นใบหน้าของนางอย่างเต็มตา วินาทีนั้นชูหลานเหมือนได้พบกับเทพธิดาที่สวยที่สุด เขาไม่เคยเห็นหญิงนางใดจะมีใบหน้าที่งดงามเเบบนี้มาก่อนเลย
"ข้าไม่ได้เป็อะไรมากเ้าค่ะ ว่าแต่นายท่านกำลังมองหาอะไรอยู่งั้นรึเ้าคะ นายท่าน? นายท่าน!!" ใบหน้าที่งดงามของนางทำให้ชูหลานถึงกับต้องมนต์สะกดไปพักใหญ่ จนกระทั่งนางยื่นมือไปเเตะที่ตัวของเขา ชูหลานก็หลุดจากภวังค์ทันที
"ฮะ!! เอ่อคือ ข้ากำลังมองหา..เอ่อชั่งเถอะ..ข้าชื่อเหลียงชูหลาน เเม่นางนามว่าอะไรรึ"
"ข้าชื่อ….."
"คุณหนูคะ คุณหนู!!มาอยู่ที่นี่เอง นายท่านกำลังจะกลับแล้วเ้าค่ะ ไปเถอะเ้าค่ะคุณหนู เดี๋ยวนายท่านจะรอนานนะเ้าคะ"
"งั้นหรือ...เอ่อถ้าเช่นนั้น ข้าคงต้องขอตัวก่อนนะนายท่าน" ชูหลานยังไม่ได้ทราบชื่อของหญิงสาวนางนั้นเลย นางก็เดินจากไปเสียก่อน วินาทีนั้นมันทำให้เขารู้ทันทีว่า ชูหลานได้ตกหลุมรักหญิงปริศนาคนนั้นเข้าเสียแล้ว
"โถ่ ข้ายังไม่ได้รู้จักชื่อนางเลย ไปซะละ นางเป็ลูกสาวบ้านใหน กันนะ ช่างงดงามซะเหลือเกิน!!" ชูหลานหาที่ทำธุระส่วนตัวเสร็จแล้วจึงเดินกลับไปหาเพ่ยเพ่ยกับอาหลงทันที เพราะเวลานั้นก็ดึกมากแล้ว และคำสั่งของิคังคือไม่ให้กลับบ้านค่ำนั่นเอง ชูหลานจำใจจะต้องพาเพ่ยเพ่ยกลับบ้านไป เเต่ทว่าในหัวของเขามันกลับนึกถึงเเต่ใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นอยู่ไม่วายวาง เขาเพียงเเค่หวังว่าซักวันเขาจะได้เจอกับเนางอีกนั่นเอง
"อ้าว..มาแล้วหรือ ลูกไปที่ไหนมางั้นรึเสี่ยวลู่?"
"คือลูก...ลูกไปเดินเล่นเเถวนี้มาเ้าค่ะ ท่านพ่อ"
"งั้นหรอ? แล้วนั่นทำไมชุดเ้าถึงขาดแบบนั้นเล่า ใครทำอะไรเ้างั้นรึ บอกพ่อมาพ่อจะไปจัดการมันให้!!"
"ไม่มีอะไรเ้าค่ะท่านพ่อ พอดีลูกเดินไปใกล้ต้นไม้ใหญ่ กิ่งไม้เลยเกี่ยวชุดลูกขาด เ้าค่ะ เรารีบกลับกันเถอะนะเ้าคะ ป่านนี้ท่านแม่คงทำกับข้าวรอแล้วเ้าค่ะ"
"อืม พ่อบอกแล้วว่างานแบบนี้มันไม่สนุกหรอก ไปกลับบ้านกับพ่อเถิด แม่ของเ้ารอเราอยู่''
"เ้าค่ะท่านพ่อ!!" สองพ่อลูกที่ดูนิสัยต่างกันสุดขั้วนี้ ก็คือหลิวอี้และเสี่ยวลู่นั่นเอง วันนี้เป็วันเกิดนาง หลิวอี้จึงพานางออกไปเที่ยวเล่นนอกบ้าน เพื่อเป็รางวัลในวันเกิดของนางนั่นเอง เสี่ยวลู่เดินกลับพร้อมกับหลิวอี้
"ข้าจะได้พบกับท่านอีกหรือไม่นะ ท่านชูหลาน" ในขณะนั้นนางก็ได้หันหลังกลับไปมองหาชูหลานรอบๆงานเเต่ก็ไม่เห็นร่างของชูหลานเลย นางสบถคำออกมาอย่างเเผ่วเบา เพื่อไม่ให้หลิวอี้ได้ยินเสียงของนาง ตอนนี้หน้าของชูหลานก็ได้ลอยไปลอยมารอบๆตัวนางเช่นกัน และเหตุการนี้ก็ทำให้นางรู้สึกใจเต้นเเรงขึ้นมาอย่างแปลกๆ พวกเขาทั้งสองจะได้เจอกันอีกหรือไม่ และชูหลานจะรู้จักชื่อของเธอได้อย่างไร ติดตามต่อใน Ep หน้านะคะ
4K
