“ไม่ได้ตามสะหน่อย แค่มาเข้าห้องน้ำ” เขาพูดด้วยความยียวน
“เคร (เสียงสูง) งั้นขอตัวคะ” พร้อมกับเดินออกไป แต่ช้ากว่าเขา เขาดึงแขนเธอไว้ แล้วลากเธอไปที่ซอกตึก
“จะทำอะไร” เขาไม่ตอบเอาแต่จ้องมองที่ริมฝีปากอวบอิ่มของเธอ เขาค่อยๆโน้มตัวลงมาจูบเข้าไปที่ปากเธอ
ใบชาใในการกระทำของเขา ด้วยความชำนาญของเขาทำให้เธอคล้อยตามไปกับเขา
จ้วบบ จ้วบบ จ้วบ….
“อืมมม…”
เขาจูบเธอด้วยความโหยหา จูบอยู่นานจนหญิงสาวเริ่มขาดอากาศหายใจ เขาจึงถอนจูบด้วยความเสียดาย
แฮก แฮกก แฮกก…
“ฮึ อ่อนหัด” เขาพูดด้วยเย้ยหยัน
“หลบไป” เธอไม่มีอะไรจะพูด จึงอยากหนีออกจากสถานที่อันตรายนี้
“ไม่หลบ” พูดลอยหน้าลอยตา
“เลิกเรียนไปไหน” เขาถามเธอ
“ไม่บอก”
“ไม่ตอบก็แล้วแต่ ตอนเย็นอย่าพึ่งกลับ” แล้วเขาก็เดินออกไปด้วยความสบายใจ
“อะไรของเขา” ได้เวลาเรียนใบชาจึงขึ้นห้องเรียนไป
16.10 น เรียนคาบสุดท้ายเสร็จ
“ชะนีกลับเลยไหม” แครี่ถาม
“ว่าจะกลับเลย วันนี้เหนื่อยๆ”
“จ้า งั้นขับรถดีๆ”
“จ้าา เจอกันพรุ่งนี้” สองคนกล่าวลากันต่างคนต่างแยกย้าย
ใบชาลังเลจะรอเขาหรือไม่ สุดท้ายเธอก็นั่งรอเขาอยู่ม้าหินอ่อนข้างขณะ
ตอนนี้เริ่มมืดแล้ว ใบชายังนั่งรอเขาด้วยความหงุดหงิดปนน้อยใจ
“ทำไมเราต้องรอเข้าด้วยนะ ไอ้บ้า ไหนบอกให้รอแล้วก็ไม่มา” ใบชาน้อยใจน้ำตาเริ่มก่อตัวขึ้น
เพทายยังเรียนไม่เสร็จวันนี้อาจารย์สอนทั้งทฤษฎีและปฏิบัติพร้อมกันเลยทำให้เลิกช้า
เกือบหนึ่งทุ่ม เพทายรีบเก็บของลงมาจากขณะทันที เห็นหญิงสาวที่นั่งรอเขากำลังจะกลับ เขาจึงรีบวิ่งมาหาเธอ
“รอนานไหม” เขาถามเธอด้วยความรู้สึกผิด
“…..” ใบชาไม่ตอบอะไรเขา เธอกำลังกั้นนำตาที่จวนจะไหลไว้
เพทายรู้ว่าเธอโกรธเขา เลยดึงเธอเข้ามากอด จังหวะเดียวกันที่น้ำตาเธอทะลักออกมา
“ฮึก ฮึก ฮืออ ฮือออ”
“ไม่ร้องๆ” เขาจับเธอหันหน้ามาทางเขา แล้วบรรจงเช็ดน้ำตาให้เธอ
“หิวยัง” หญิงสาวพยักหน้า
เพทายพาใบชามาทานอาหารญี่ปุ่นที่ห้างสรรพสินค้า ต่างคนต่างทานได้พูดอะไรกัน
@คอนโด
เพทายขับรถพาเธอมาจนถึงคอนโด ระว่างทางต่างคนต่างเงียบ
เขาเดินมาส่งเธอที่ห้อง
“ถึงแล้วค่ะ คุณกลับไปได้แล้ว”
“ขอเข้าไปไม่ได้หรอ นะๆ” ใบชายอมให้เขาเข้าห้อง
“อยู่คนเดียวหรอ”
“ค่ะ” เธอเอาแต่ก้มหน้าไปกล้าสบตาเขา เขาเลยเดินเข้าไปหาเธอเชยคางให้เธอมองหน้าเขา
“เป็อะไรเขินนหรอ” เขายิ้มอย่ามีความสุขที่เห็นเธอเขินอาย
เขาจูบปากเธอซ้ำไปซ้ำมา
จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บๆๆๆๆ