ตอนที่ 14 : ฟ้าลิขิต หรือโชคชะตาต้องสาป
เสียงะเิสะท้อนก้องไปทั่วสนามรบ แรงปะทะครั้งสุดท้ายของหลงเทียนและเทียนหลงทำให้ทุกสิ่งสั่นะเื พื้นดินแตกร้าวเป็วงกว้าง ท้องฟ้าที่เคยมืดมิดสว่างวาบขึ้นชั่วขณะ ก่อนที่แสงนั้นจะค่อยๆ จางหาย
ท่ามกลางซากปรักหักพัง กลางสนามรบที่เต็มไปด้วยฝุ่นควัน ร่างของทั้งสองฝ่ายยืนนิ่งสนิท เืสีทองของหลงเทียนไหลรินลงสู่พื้น ขณะที่เืสีดำของเทียนหลงก็หยดลงจากปลายกรงเล็บของเขา
"ฮ่าฮ่าฮ่า... สุดท้ายก็เสมอกันอย่างนั้นหรือ?" เทียนหลงหัวเราะเบาๆ เสียงของเขาแม้จะอ่อนล้าแต่ยังคงแฝงไปด้วยความเย่อหยิ่ง
หลงเทียนเช็ดเืที่มุมปาก ดวงตาของเขายังคงแน่วแน่ แม้ร่างกายจะอ่อนล้าเต็มที แต่เขายังคงจับกระบี่ไว้แน่น
"เ้าจะถอยไปเสียเทียนหลง ยังไม่สายเกินไป..."
"ถอยหรือ? หึ! เ้าคิดว่าข้าจะหยุดเพียงแค่นี้งั้นรึ?"
เทียนหลงแสยะยิ้ม ดวงตาของเขาทอประกายสีโลหิตพุ่งทะยานขึ้นสู่อากาศ ร่างของเขาแผ่กลิ่นอายปีศาจออกมาอย่างรุนแรง
"ฟ้าลิขิตให้เ้ากับข้าต้องสู้กันเช่นนี้อย่างนั้นหรือ?"
"หรือบางที โชคชะตาของพวกเราอาจเป็คำสาปั้แ่ต้น!"
ตูมมมมม!
แรงพลังปีศาจพุ่งขึ้นสูง ฟากฟ้าแปรปรวนเป็สีแดงฉาน พายุพลังทำลายทุกสิ่งรอบตัว เทียนหลงตั้งใจจะใช้พลังเฮือกสุดท้ายของเขาเพื่อจบเื่นี้
หลงเทียนเองก็รับรู้ได้ถึงอันตราย กระบี่ศักดิ์สิทธิ์ในมือของเขาส่องแสงเจิดจ้า ลำแสงสีทองหมุนวนรอบตัว พลังศักดิ์สิทธิ์และพลังปีศาจปะทะกันจนเกิดเป็เสียงกรีดร้องของสรรพสิ่ง
"ไม่ว่าโชคชะตาจะเป็เช่นไร ข้าจะทำลายมันด้วยมือของข้าเอง!"
หลงเทียนพุ่งเข้าหาเทียนหลงอีกครั้ง พร้อมกับกระบี่ในมือของเขา...
---
[อีกฟากหนึ่งของสนามรบ – กองกำลังเทพธิดา]
ในขณะที่การต่อสู้ของสองขั้วอำนาจกำลังดำเนินไป ท่ามกลางเมฆหมอกอันหนาทึบ ร่างหนึ่งก็กำลังมองดูศึกครั้งนี้อยู่
"เทพธิดาลี่ซิน!"
เหล่าทหารศักดิ์สิทธิ์ในชุดเกราะสีเงินเร่งรุดมาอยู่ด้านหลังของนาง ลี่ซินยืนอยู่บนยอดเขาสูง ดวงตาของนางจับจ้องไปยังสนามรบด้วยความกังวล
"องค์ชายหลงเทียน... ขออย่าให้ท่านเป็อะไรไปเลย"
นางกำมือแน่น ดวงตาสั่นไหวด้วยความกังวล
เทพาุโผู้ติดตามเอ่ยขึ้นว่า
"พวกเราควรลงไปช่วยหรือไม่?"
ลี่ซินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวอย่างหนักแน่น
"รออีกสักหน่อย หากองค์ชายหลงเทียนตกอยู่ในอันตรายจริงๆ พวกเราจะเข้าไปแทรกแซงทันที!"
---
[สนามรบ – ่เวลาชี้ขาด]
ตูมมมมมมม!
เสียงปะทะครั้งสุดท้ายทำให้ทุกสิ่งสั่นะเื ฟากฟ้าแตกออกเป็สองส่วน แสงสีทองและสีดำต่อสู้กันอย่างดุเดือด
ร่างของหลงเทียนและเทียนหลงลอยอยู่กลางอากาศ พลังของทั้งสองปะทะกันอย่างไม่มีใครยอมใคร
แต่แล้ว...
"อึก...!?"
ร่างของเทียนหลงกระตุกอย่างรุนแรง ดวงตาของเขาเบิกกว้าง
เขาก้มลงมอง เห็นกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ของหลงเทียนปักทะลุผ่านหน้าอกของเขา
เืสีดำไหลออกมาจากปากของเขา
"เป็ไปไม่ได้..." เทียนหลงพึมพำ
หลงเทียนเองก็มองเขาด้วยแววตาเศร้าสร้อย แม้จะเป็ศัตรู แต่เขาก็ไม่เคยคิดว่าศึกครั้งนี้จะจบลงด้วยวิธีนี้
เทียนหลงหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะกระบี่ที่เสียบอยู่บนร่างของเขา
"ดูเหมือนว่า... ข้าจะแพ้แล้วสินะ..."
หลงเทียนดึงกระบี่ออกอย่างช้าๆ เทียนหลงทรุดลงกับพื้น มือของเขาสั่นระริก
"เ้า... คิดว่า... เ้าชนะแล้วงั้นหรือ?"
แม้ร่างกายจะอ่อนแรง แต่แววตาของเขากลับยังเต็มไปด้วยความดื้อรั้น
"ข้ายังไม่ยอมให้มันจบเพียงเท่านี้!"
ทันใดนั้นเอง พลังปีศาจก็ปะทุออกมาจากร่างของเทียนหลงเป็ครั้งสุดท้าย
"บ้าจริง!"
หลงเทียนะโถอยออกมา แต่อีกฝ่ายกลับะเิพลังเฮือกสุดท้ายออกมา พายุปีศาจแผ่ขยายเป็วงกว้าง ทำให้ทุกสิ่งรอบตัวพังทลาย
ตูมมมมมมมมมมมมมม!
สนามรบถูกแสงสีดำกลืนกิน
---
[หอคอย์ – อาณาจักรเทพ]
บนหอคอย์ บรรดาเทพาุโทั้งหลายที่เฝ้าดูเหตุการณ์จากกระจกวารีสั่นสะท้านไปตามแรงะเินั้น
"พลังอะไรกัน... มันรุนแรงเกินไป!"
"นี่มัน... พลังของสิ่งที่ไม่ควรมีอยู่บนโลกนี้!"
เหล่าเทพทั้งหลายต่างรู้สึกถึงอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้น
---
[สนามรบ – ผลลัพธ์ของศึกครั้งนี้]
เมื่อแสงค่อยๆ จางลง...
ร่างของเทียนหลงนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น รอบกายของเขาเต็มไปด้วยรอยแตกของสนามรบ
หลงเทียนเองก็ทรุดลงกับพื้น หอบหนัก ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยาแ
ศึกครั้งนี้จบลงแล้ว...
แต่มันจบลงจริงๆ หรือไม่?
209
