ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 92 ก้าวเข้ารอยแยกมิติ

   “คิง!” เวลานั้นสายฝนพลันได้ยินเสียงจากด้านหลัง เขาสามารถคาดเดาได้ทันทีว่าใครเป็นคนส่งเสียง สายฝนหันกลับไปมองด้านหลังและพบว่าเขาคาดเดาถูกต้อง เขาเห็นหญิงสาวคนหนึ่ง เธอคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น เธอคือริน

   “การต่อสู้ตรงนั้นจบลงแล้วเหรอ?” สายฝนถามกับริน ขณะเดียวกันก็สำรวจสิ่งของที่เอฟราอิสมี เอฟราอิสไม่มีสิ่งของดีๆเลย ในสายตาสายฝนเอฟราอิสมีแต่สิ่งของขยะซึ่งเพิ่มแต้มสำรวจให้กับเขาเล็กน้อยเท่านั้น

   ‘เฮ้ออ~ ฉันคงหวังมากเกินไป ใช่ว่าทุกคนจะมีของดีเหมือนนิวลินซักหน่อย’ สายฝนถอนหายใจ เขาหวังมากเกินไป ระดับครึ่งก้าวจะไปมีของระดับเดียวกับที่นิวลินซึ่งเป็นระดับหนึ่งมีได้อย่างไร? ถึงจะเพิ่มแต้มสำรวจเพียงเล็กน้อยแต่สายฝนก็เลือกที่จะเอาพวกมัน แต้มสำรวจหนึ่งแต้มก็ถือว่ามีค่า

   ได้ยินคำถามของสายฝน รินก็ส่ายหน้า ”ไม่! ยังไม่จบหรอก ซัลฟาแค่ให้ฉันหนีมาก่อน” คล้ายกับว่าเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ไม่ได้ทำให้เธอกลัวแต่อย่างใด หากเป็นครึ่งก้าวคนอื่นคงกลัวทว่ารินน่ะไม่เหมือนครึ่งก้าวคนอื่น

   “เธอมีความสัมพันธ์ยังไงกับพวกระดับสูง?” สายฝนถามต่อ แค่มองซัลฟาพยายามปกป้องริน เขาก็พอคาดเดาบางอย่างได้แล้ว ก่อนหน้านี้รินได้บอกเขาเรื่องหน้าที่ของระดับครึ่งก้าว เธอบอกว่าบังเอิญได้ยินมา แต่สายฝนไม่เชื่อ เรื่องแบบนี้มันบังเอิญได้ยินง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ? เมื่อรวมเรื่องก่อนหน้านี้กับเรื่องที่ซัลฟาพยายามปกป้องริน สายฝนก็คาดเดาว่ารินต้องเกี่ยวข้องกับพวกระดับสูงแน่

   “ฉัน…” เห็นท่าทางสายฝน รินก็ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี เธอไม่คิดว่าสายฝนจะสงสัยเธอมาโดยตลอด เงียบอยู่สามนาที รินก็ตัดสินใจได้ ในเมื่อเขารู้ว่าเธอเกี่ยวข้องกับพวกระดับสูงแล้ว เธอก็ไม่จำเป็นต้องปกปิดมัน สัญชาตญาณได้บอกรินว่าถ้าเธอยังคงปกปิดต่อไป การร่วมมือของสายฝนกับเธอจะจบลงทันที

   “ฉันแค่รู้จักกับระดับสูงคนหนึ่ง เธอมีอำนาจในกลุ่มวายุศักดิ์สิทธิ์เป็นรองเพียงอาร์ครีเวอร์เท่านั้น เพราะฉันรู้จักเธอ หลายคนในกลุ่มวายุศักดิ์สิทธิ์จึงคิดว่าฉันมีเธอเป็นคนหนุนหลัง ซัลฟาเป็นหนึ่งในนั้น ดังนั้นเขาจึงพยายามปกป้องฉันอย่างสุดความสามารถ เขาคิดว่าหากฉันตายระดับสูงที่หนุนหลังฉันอยู่จะโกรธ” รินอธิบาย

   สายฝนเงียบ ไม่ได้พูดอะไรออกมา วินาทีนั้นเขาพลันเจอเข้ากับมีดของเอฟราอิส สายฝนหยิบมีดเล่มนั้นขึ้นมาก่อนจะปาไปทางริน พรึบ! รินหลับตาแน่น เธอไม่ได้ตอบโต้หรือป้องกันการโจมตีนี้

   เพล้ง! เกิดเสียงปะทะกันดังขึ้น มีดสีดำถูกโจมตีด้วยขวาน เพียงหนึ่งการโจมตีมีดของเอฟราอิสพลันพัง สายฝนได้ยินเสียงนั้น เขาก็ยิ้มขึ้นเล็กน้อยก่อนกล่าวว่า “ก็คงเป็นแบบที่เธอพูด” ดวงตาคู่สายฝนจับจ้องไปยังชายผู้มาใหม่ เขาคือซัลฟา ซัลฟาในตอนนี้มีเลือดเต็มตัว หายใจถี่ไม่เป็นจังหวะ แม้เขาจะอยู่ในสภาพแบบนี้แต่เขาก็ยังปกป้องรินอยู่

   “นายจัดการเจ้าพวกนั้นหมดแล้ว?” สายฝนพูดกับซัลฟา เขาลุกขึ้นจากนั้นก็เตะร่างไร้วิญญาณของเอฟราอิสกระเด็นไปไกล ต่อมาเขาก็ก้าวเดินเข้าหาซัลฟา แม้จะรู้ว่าตนเองไม่สามารถสู้กับสายฝนได้แต่ซัลฟาก็ไม่มีท่าทีเกรงกลัว

   “นายหมายถึงระดับครึ่งก้าวจากกลุ่มอื่น? ฉันจัดการพวกนั้นไปหมดแล้วล่ะ ฉันไม่คาดคิดเลยว่าจะมีคนกล้าก่อเรื่องใหญ่โตแบบนี้ นายไปเอาความกล้ามาจากไหนกัน?” ซัลฟาถามกลับ สายฝนเริ่มใกล้ถึงตัวมันแล้ว ซัลฟาจึงระวังตัวมากกว่าเดิม กำขวานในมือทั้งสองข้างแน่น เตรียมพร้อมรับมือกับสายฝน

   สายฝนมองซัลฟาอย่างดูถูกพลางเอ่ยขึ้น “นายก็แค่มดปลวกที่เก่งกว่ามดปลวกตัวอื่นๆ นายคิดเหรอว่าพลังอันน้อยนิดของนายจะทำอะไรฉันได้? ถ้านายยอมแพ้ตอนนี้ฉันจะปล่อยนายไปก็ได้ ฉันให้นายเลือก จะตายหรือจะยอมแพ้?” ระหว่างพูดสายฝนก็ปลดปล่อยออร่าที่น่าขนลุกออกมา

   “ฉันจะไม่มีวันยอมแพ้เด็ดขาด ต่อให้ตายฉันก็จะไม่ยอมแพ้!” ซัลฟาพูดด้วยนํ้าเสียงหนักแน่น ได้ยินคำพูดฝ่ายตรงข้ามสายฝนก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ ทำไมมันแม่งจงรักภักดีขนาดนี้? ถ้าอาร์ครีเวอร์สั่งให้มันไปตาย มันคงทำตามโดยไม่ลังเล

   “ฉันจะให้เวลานายสามวิในการเปลี่ยนคำตอบ” สายฝนพูดขึ้นจากนั้นก็นับเลขถอยหลัง ซัลฟายังคงยืนยันคำเดิม เมื่อหมดเวลาสามวิ สายฝนก็ไม่พูดอะไร เขาเตะพื้นเข้าใกล้ซัลฟาด้วยความเร็วสูง หมัดที่ไม่ทราบว่าต่อยตอนไหนชกเข้ากลางอกซัลฟา ซัลฟาไม่มีเวลาป้องกันแม้เพียงวินาที ตูมม! ร่างของมันระเบิดกระจุย ซัลฟาตายแล้ว! มันตายโดยไม่รู้ตัว!

   “ริน ฉันให้เวลาเธอสามวิ เธอจะเลือกอยู่ฝั่งใครระหว่างฉันกับพวกระดับสูง ฉันก่อเรื่องใหญ่โตแบบนี้ นั่นก็เท่ากับว่าฉันกลายเป็นศัตรูกับพวกระดับสูงแล้ว พวกระดับสูงไม่มีทางปล่อยฉันไปแน่ ถ้าเธอเลือกอยู่ฝั่งพวกระดับสูง ฉันก็คงต้องฆ่าเธอทิ้งตอนนี้เพื่อป้องกันปัญหาในอนาคต” พูดจบสายฝนก็เริ่มนับถอยหลัง

   “นี่มันบังคับชัดๆ” รินพูดอย่างไม่พอใจ “ก็ได้ ฉันยังไม่อยากตายตอนนี้หรอกนะ ฉันจะอยู่ฝั่งนายก็แล้วกัน ว่าแต่ต่อจากนี้นายจะทำยังไงต่อ? นายก่อเรื่องใหญ่ซะขนาดนี้ พวกระดับสูงต้องส่งคนมาไล่ฆ่านายแน่นอน”

   ‘ฉันยังไม่เสียข้อมูลจำนวนมากเคลื่อนที่ไป นี่คงต้องขอบคุณความรู้สึกที่รินมีต่อคิง ฉันจะต้องสร้างกำแพงกั้นคนอื่น ฉันต้องสร้างระยะห่างกับทุกคน’ สายฝนตัดสินใจ หากการสร้างระยะห่างจากคนอื่นมันสามารถทำให้เขาไม่โง่หรือตาบอดได้ เขาก็ไม่ลังเลที่จะทำมัน

   “ก็ตามแผนเดิมนั่นแหละ พวกเราจะเข้าไปในมิติเร้นลับ” สายฝนกล่าว ตามที่ผู้ดูแล001บอก การสำรวจมิติเร้นลับมันสามารถทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นได้ในระยะเวลาอันสั้น บางทีหากเขาเข้าสำรวจมิติเร้นลับ เขาอาจได้กลายเป็นระดับสองเมื่อออกมาก็ได้

   “นายบ้าไปแล้วรึไง? เข้าไปข้างในนั้นแล้วตอนออกมาล่ะ? ถ้าพวกระดับสูงส่งคนมาล้อมรอยแยกมิติพวกเราจะทำอย่างไร? พวกเราไม่สามารถอยู่ข้างในนั้นได้ตลอดชีวิตหรอกนะ” รินไม่เห็นด้วย แผนสายฝนมันเสี่ยงเกินไป

   “ตอนนี้มันก็เสี่ยงจริงๆแหละ แต่ในอนาคตก็ไม่แน่ รินเธออย่าลืมสิ มิติเร้นลับสามารถทำให้เราแข็งแกร่งขึ้นได้ หากเธอเข้าไปแล้วกลายเป็นระดับหนึ่ง พวกเราก็จะมีโอกาสรอดมากกว่าเดิม” สายฝนกล่าวความคิดของเขาออกมา

   “มันก็เสี่ยงอยู่ดีนั่นแหละ” รินไม่เห็นด้วยเช่นเดิม

   “ไม่มีแผนอะไรที่ไม่เสี่ยงหรอก” สายฝนไม่คิดเปลี่ยนแผนง่ายๆ เขาจะไม่มีทางพลาดการสำรวจมิติเร้นลับแน่

   “แล้วแต่นายรึกัน ฉันพูดอะไรนายก็คงไม่ฟังอยู่ดี”

///

   หลายชั่วโมงถัดมา รินกับสายฝนยืนอยู่หน้ารอยแยกมิติ สายฝนลองใช้โทรศัพท์เทพเจ้าตรวจสอบดูแล้ว เขาพบว่าตอนนี้รอยแยกมิติกำลังเสถียรอยู่ อีกหนึ่งชั่วโมงรอยแยกมิติจะกลับมากลายเป็นไม่เสถียรเหมือนเดิม

   “ชายคนนั้นเป็นคนก่อเรื่องสินะ? เห็นว่าระดับครึ่งก้าวชั้นยอดตายไปหมดแล้ว พวกเราควรทำอย่างไรดี? พวกเราจะถูกมันฆ่ามั้ย?” ไม่ไกลจากสายฝนมากนัก ผู้คนมากมายกำลังยืนมองเขากับริน ไม่กล้าเข้าใกล้

   “หยุดพูดแล้วรีบหนีกันเถอะ ฉันยังไม่อยากตาย”

   “เขาไม่น่ากลัวขนาดนั้นหรอกมั้ง? พวกเราทั้งหมดร่วมมือกันก็น่าจะจัดการเขาได้”

   “นายหุบปากไปซะ! นายไม่ได้เห็นชายคนนั้นตอนต่อสู้สินะ ตอนต่อสู้เขาน่ากลัวเกินไป นายรู้รึเปล่าว่าตอนนั้นฉันเกือบตายแล้ว! กลุ่มภูเขาเขียวเกือบถูกฆ่าตายทั้งหมด! นี่นายบอกว่าเขาไม่น่ากลัวหรือ? นายลองไปต่อสู้กับเขาสิ”

   “ดูเหมือนทุกคนจะกลัวนายกันหมด” รินกล่าวขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเหล่าผู้คนพูดกัน

   “ก็แค่มดปลวก ไม่จำเป็นต้องไปใส่ใจพวกมันหรอก” สายฝนเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจนัก ตั้งแต่เด็กเขาเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้หลายครั้งจนชินชาแล้ว

   “ฉันไม่มั่นใจว่าถ้าเข้ารอยแยกมิติไปแล้ว พวกเราจะถูกส่งไปยังจุดเดียวกันมั้ย? เตรียมตัวให้ดีล่ะ” สายฝนเตือน

   “นายแน่ใจนะว่ารอยแยกมิติเสถียรน่ะ” ได้ยินคำพูดรินสายฝนพยักหน้าเล็กน้อย เลิกสนใจเธอและเดินเข้ารอยแยกมิติ เวลาเดียวกันก็ใช้ความสามารถของอักษรลี้ลับ“สับสน”กับรอยแยกมิติ มันใช้ได้ผล! อักษรลี้ลับ“สับสน”ทำให้รอยแยกมิติสับสน มันคิดว่าสายฝนคือระดับครึ่งก้าว ไม่ใช่ระดับหนึ่ง สายฝนสามารถเข้าไปในรอยแยกมิติได้โดยไม่กลายเป็นกองเลือด! เขาไม่จำเป็นต้องใช้ยาจำกัดพลัง!

   “รอด้วยสิ” เห็นสายฝนเข้าไปได้โดยไม่กลายเป็นกองเลือด รินก็รีบตามไป

///

   ‘ชายคนนั้น หรือว่าจะเป็นระดับหนึ่งเหมือนฉัน?’ หญิงสาวจากองค์กรวายุทมิฬมองร่างสายฝนเดินเข้าไปในรอยแยกมิติ ภายในใจเธอคิดขึ้นอย่างไม่แน่ใจนัก

   ไม่ไกลจากที่หญิงสาวยืนอยู่ ชายคนหนึ่งกำลังยืนพิงต้นไม้ใหญ่ ชายคนนี้เหมือนกับคนธรรมดาทั่วไปทว่าแท้จริงแล้วกลับไม่ธรรมดา ไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าทำไมเขาไม่ธรรมดา

   “ผ่านไปไม่นาน นายแข็งแกร่งขึ้นขนาดนี้ได้อย่างไร? น่าสนใจนี่!” มันพูดเบาๆกับตนเอง

---

จบบทที่ 92 ก้าวเข้ารอยแยกมิติ