ระบบผู้ล้มเหลว

ตอนที่ 43 ดินแดนที่ถูกลืม

เมืองร้างเงียบผิดธรรมชาติ

ไม่มีลม

ไม่มีเสียง

มีเพียงเงาขนาดมหึมาที่ค่อยๆ เคลื่อนผ่านพื้นด้านบน

กึก…

กึก…

กึก…

ทุกครั้งที่เสียงดังขึ้น พื้นใต้เท้าจะสั่นเล็กน้อย

ซูผิงยืนนิ่ง

ไม่เงยหน้า

ถิงถิงเองก็กัดฟันแน่น

เด็กผู้หญิงชุดขาวยังยืนอยู่ปลายถนน

เธอยิ้มบางๆ

ก่อนพูดเสียงเบา

“ดีจัง…”

“พวกพี่ไม่มอง”

แล้วเธอก็ค่อยๆ ถอยหลัง

จากนั้น…

หายไป

เหมือนไม่เคยอยู่ตรงนั้น

ทั้งสองยังไม่ขยับ

ผ่านไปเกือบนาที

เสียงด้านบนค่อยๆ ห่างออก

กึก…

กึก…

จนสุดท้ายเงาขนาดมหึมาก็หายไป

ถิงถิงปล่อยลมหายใจออกทันที

“ที่นี่มันบ้าอะไรกัน…”

ซูผิงยังมองถนนเงียบๆ

ก่อนพูด

“กฎพวกนั้น…”

“อย่าฝืน”

ถิงถิงพยักหน้า

ระหว่างที่กำลังจะเดินต่อ

ทันใดนั้นเอง

ติ๊ง!

[ภารกิจพื้นที่]

[ค้นหาจุดพักพิงก่อนพระอาทิตย์ตก]

[เวลาเหลือ : 2 ชั่วโมง 43 นาที]

ทั้งสองชะงัก

เมื่อเงยมองระดับสายตา—

ดวงอาทิตย์สีเทาด้านไกล…

กำลังตกเร็วผิดปกติ

ถิงถิงขมวดคิ้ว

“เดี๋ยว”

“เมื่อกี้ยังกลางวันอยู่เลย”

ซูผิงตอบสั้นๆ

“เวลาเดินไม่ปกติ”

ทั้งสองรีบเคลื่อนตัว

เดินผ่านถนนร้าง

ร้านค้า

บ้านที่ถูกทิ้ง

ทุกอย่างดูเหมือนคนเพิ่งหายไปเมื่อไม่นาน

โต๊ะอาหารยังวางอยู่

ประตูบางบ้านยังเปิด

แต่ไม่มีใครอยู่

ระหว่างเดิน

ซูผิงหยุดกะทันหัน

บนกำแพงบ้านหลังหนึ่งมีข้อความเขียนด้วยสีดำ

[อย่าเชื่อเสียงเคาะประตู]

อีกหลัง

[ถ้าได้ยินเสียงคนรู้จัก อย่าเปิด]

อีกหลัง

[พระอาทิตย์ตกแล้ว…อย่าออกมา]

ถิงถิงมองแล้วเงียบ

คนที่เคยอยู่ที่นี่…

พยายามเตือนคนรุ่นหลัง

แต่ไม่สำเร็จ

ทันใดนั้น

ฟึ่บ

เหรียญสีดำในกระเป๋าซูผิงเริ่มร้อน

มันกำลังชี้ไปทางหนึ่ง

ทั้งสองรีบเดินตาม

ผ่านตรอก

ผ่านลานกว้าง

จนมาหยุดหน้าตึกหินเก่า

เหนือประตูเขียนว่า

“โรงแรมผู้เดินทาง”

ประตูไม้ยังสมบูรณ์

หน้าต่างปิดหมด

และ…

มีแสงอยู่ข้างใน

ถิงถิงจับดาบทันที

“มีคนอยู่?”

ซูผิงมองอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนเดินเข้าไป

ก๊อก

เขาเคาะประตู

เงียบ

ก๊อก

ผ่านไปครู่หนึ่ง

แกร๊ก…

ประตูเปิดออกช้าๆ

ชายชราคนหนึ่งยืนอยู่ด้านใน

ผมขาว

ตาขุ่น

เขามองทั้งสอง

ก่อนถามเรียบๆ

“จะพักหรือ”

ซูผิงมองเขา

ชายคนนี้…

ไม่มีพลัง

ไม่มีแรงกดดัน

เหมือนคนธรรมดา

แต่ไม่รู้ทำไม

เขากลับรู้สึกอันตราย

ชายชราพูดอีกครั้ง

“เข้ามาเร็ว”

แล้วหันไปมองท้องฟ้า

สีหน้าค่อยๆ เปลี่ยน

“ใกล้ค่ำแล้ว”

ซูผิงหันกลับไปมอง

ดวงอาทิตย์สีเทา…

เหลือเพียงครึ่งเดียว

ถิงถิงกระซิบ

“เอาไง”

ซูผิงมองถนนที่เริ่มมืด

จากนั้น…

เขาได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นไกลๆ

เสียงเด็กผู้หญิงคนนั้น

“พี่…”

“อย่าอยู่ข้างนอก…”

ทั้งเมืองเริ่มมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

ก๊อก…

ก๊อก…

ก๊อก…

ซูผิงไม่ลังเลอีก

ทั้งสองรีบก้าวเข้าโรงแรม

ปัง!

ชายชราปิดประตูทันที

และในวินาทีเดียวกัน—

เสียงบางอย่างวิ่งผ่านด้านนอกด้วยความเร็วมหาศาล

ครืดดด…

เหมือนเล็บยาวลากผ่านกำแพง

ชายชรานั่งลงเงียบๆ

ก่อนพูดโดยไม่มองทั้งคู่

“คืนนี้…”

“อย่าเปิดประตูเด็ดขาด”

แล้วเขาชี้ไปยังผนังด้านหนึ่ง

มีข้อความสลักอยู่

[เมื่อคืน…มันเริ่มเคาะด้วยเสียงของแม่ฉัน]

……จบตอน……

ตอนต่อไป : ตอนที่ 44 — เสียงเคาะยามค่ำคืน