บทที่ 1 ลืมตามาอีกทีมีลูกชายซะงั้น
ิลู่นักแสดงสาวอายุ 25 ปีนั่งหาวแล้วหาวอีก เธอจ้องมองไปเบื้องหน้าทุกคนต่างทำหน้าที่ของตัวเองแสงไฟฉากที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้ตัวเอกของละครที่กำลังทำการถ่ายทำ ทำให้เธอรู้สึกอยากจะถูกเอาใจดูแลอย่างนางเอกสาวมี่มี่คนนั้นจัง แต่ทว่าเธอเป็เพียงแค่ตัวประกอบที่จะได้เข้าฉากเพียงไม่กี่ครั้ง ความฝันของเธอคือการเป็นางเอก เธอนั่งคอยเวลาเข้าฉากหลายชั่วโมงแต่ก็ยังไม่ถึงเวลาของตัวเองสักที แต่ใครจะไปคิดเมื่อนั่ง ๆ อยู่จะเกิดอุบัติเหตุอุปกรณ์ถ่ายทำหนังตกลงมาใส่เธออย่างจัง ทำให้เธอหมดสติในที่เกิดเหตุทันที เมื่อลืมตาขั้นอีกครั้งเธอต้องใเมื่อจู่ ๆ เธอมาอยู่ในที่ที่ไม่เคยอยู่เลยด้วยซ้ำแถมยังไม่ใช่ที่โรงพยาบาลความเ็ปก่อนที่เธอจะหมดสติกลับไม่รู้สึกด้วยซ้ำไป เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เห็น
เด็กชายตัวน้อยอายุราว 5 ขวบจ้องมองใบหน้าของเธอด้วยแววตาสั่นเครือตัวสั่นเทาระริกนั่งกอดร่างกายของเธอแน่น
“นี่เด็กน้อยตอนนี้เรากำลังเข้าฉากอะไรอยู่เหรอ?ทำไมเธอแต่งตัวแปลก ๆ อย่างนี้ล่ะ” ิลู่ขยับแขนแตะที่ตัวของเด็กน้อยเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะสถานที่ไม่เหมือนโรงพยาบาลแม้แต่น้อย เธอจำได้ว่าเมื่อครู่เธอกำลังนั่งรอเข้าฉากแล้วเกิดอุบัติเหตุไม่ใช่หรอกหรือ ?แล้วทำไมเธอถึงมานอนอยู่บนเตียงแถมตอนนี้ยังมีเด็กชายกอดเธอแน่นสะอึกสะอื้นไห้จนเสื้อของเธอเปียกปอนไปหมด หรือจะเป็ฉากไหนในละครอย่างนั้นหรือ ?
"คุณแม่ คุณแม่ฟื้นแล้ว แต่ทำไมคุณแม่ถึงถามอ้ายเยว่แบบนั้นครับ หรือว่าคุณแม่จะไม่สบายหนัก อึก อึก อ้ายเยว่จะขอคุณย่าไปตามหมอมาตรวจร่างกายแม่ที่บ้านนะครับ” ดวงตาของเด็กชายแดงก่ำน้ำตาเริ่มไหลรินจ้องมองเธอด้วยความเป็ห่วง ยิ่งทำให้ิลู่งงงวยไม่เข้าใจเื่ที่เกิดขึ้นอยู่ตรงหน้า
“นี่เด็กน้อยฉันไม่ได้เป็อะไรมากเสียหน่อย เธอจะร้องทำไมอีกอย่างฉันไม่ใช่แม่ของเธอหรอกนะ!! หรือว่าตอนนี้เรากำลังแสดงละครกันอยู่หรือ ?แต่เดี๋ยวสิฉันไม่เคยรับละครเล่นเป็แม่คนเลยนะ” ิลู่ยันกายลุกขึ้นจ้องมองเด็กชายด้วยความสงสัย แต่ทว่าเมื่อเด็กชายได้ยินอย่างนั้นยิ่งร้องไห้หนักมากกว่าเดิม
“แง้ ๆ คุณแม่ไม่รักอ้ายเยว่ขนาดไม่อยากได้อ้ายเยว่เป็ลูกเลยเหรอครับ ผมสัญญาต่อจากนี้จะไม่ดื้อเชื่อฟังคำพูดของคุณแม่ทุกอย่าง อย่าพูดแบบนี้กับผมอีกเลยนะครับ” เด็กชายที่แทนตัวเองว่าอ้ายเยว่โผล่เข้ากอดิลู่แน่นมากกว่าเดิม ร่างกายสะอื้นไห้หนักกว่าเก่าเธอทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว จึงยกมือแตะหลังของเด็กชายเบา ๆ เพื่อปลอบให้เขาหยุดร้องไห้และเงียบเสียงลงแต่แล้วสายตาของเธอได้เหลียวไปสบตากับกระจกสะท้อนให้เห็นหน้าของเธอตอนนี้ ดวงตาของเธอเบิกโพลงโตอ้าปากค้างก่อนจะกรี้ดร้องออกมาด้วยความใ
“กรี๊ด!! นั่นใครในกระจกกัน” อ้ายเยว่ใเสียงกรี้ดร้องของแม่จนเงียบสนิทผละออกจากกายของเธอพร้อมมองดูด้วยควาสงสัย
“คุณแม่ คุณแม่เกิดอะไรขึ้นกรี้ดร้องทำไมหรือครับ” เธอชี้นิ้วไปยังไปกระจกที่ตั้งอยู่ปลายเตียงให้เด็กชายได้เห็นผู้หญิงในกระจกเช่นเดียวกับเธอแต่เมื่ออ้ายเยว่จ้องมองไปยังปลายนิ้วเห็นแม่ของตัวเอง เขายิ่งไม่เข้าใจไปใหญ่
“นั่น! นั่นใครกัน”
“นั่นคุณแม่ของอ้ายเยว่นะสิครับ ทำไมคุณแม่ถึงเปลี่ยนไปอย่างนี้จำไม่ได้แม้แต่ใบหน้าของตัวเองเหรอเนี้ยะ!” เด็กน้อยคิ้วขมวดเข้าหากันครุ่นคิดอาการของแม่ที่เปลี่ยนไปราวกับเป็คนละคน
ส่วนิลู่ตอนนี้เธอสติหลุดลอยไปแล้ว...เธอใช้มือทั้งสองข้างแตะที่ใบหน้าของตัวเองก่อนจะตบเบา ๆ เพราะคิดว่าตัวเองกำลังฝัน แต่เมื่อโดนตบเข้าที่หน้าจริง ๆ ความเจ็บแสบได้วาบผ่านความรู้สึกทำให้เธอได้รู้ว่าเื่ทั้งหมดไม่ใช่ความฝัน
‘นี่มันเื่บ้าอะไร ฉันจำได้ว่าตัวเองเจออุบัติเหตุในกองถ่ายจนสลบไปไม่ใช่เหรอ ?อย่าบอกนะว่าฉันทะลุมิติมาอยู่ในร่างของผู้หญิงคนนี้แล้วร่างเดิมของฉันล่ะ หรือว่าฉันจะตายไปแล้ว แต่์สงสารเลยส่งฉันมาอยู่ในร่างนี้ ???ิลู่เธอต้องตั้งสติสอบถามเด็กน้อยคนนี้ให้รู้เื่ว่าเธอเป็ใคร เป็อะไรกับเด็กคนนี้แล้วที่นี่ที่ไหนกัน! ฉันจะต้องเอาตัวรอดในมิตินี้ให้ได้ ์กลั่นแกล้งฉันมากจริง ๆ ฉันไม่เคยมีความรักไม่เคยมีแฟนด้วยซ้ำความฝันที่จะได้เป็นางเอกก็ยังไม่ได้ทำเลย โธ่!! ชีวิตที่น่าสงสารของิลู่’ เธอคิดในใจก่อนจะตั้งสติสงบสติอารมณ์จับแขนของเด็กน้อยให้สนใจมองมาที่เธอเพื่อที่จะถาม
“นี่เด็กน้อย เมื่อครู่เธอว่าฉันเป็ใครนะแล้วตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน”
“คุณแม่ก็เป็แม่ของผมอย่างไรครับ แม่ชื่อว่าซูเม่ยเป็ภรรยาของคุณพ่อที่เป็ทหารและมีอ้ายเยว่เป็ลูกชาย คุณแม่ทำไมจำไม่ได้หรือว่าไข้จะขึ้นสมองผมจะแอบโทรเลขไปหาคุณพ่อให้ได้ คุณแม่วางใจนะครับผมจะให้คุณหมอรักษาแม่ให้หายเอง” เด็กชายทำท่าจะลุกขึ้นเดินจากไปแต่ก็ถูกิลู่ดึงแขนเอาไว้ก่อน
“ไม่ต้อง ๆ อีกไม่นานความทรงจำคงกลับมาเอง ตอนนี้ช่วยเล่าเื่ที่ผ่านมาให้ฉันฟังได้มั้ย” อ้ายเยว่พยักหน้ายอมนั่งลงเล่าเื่ทุกอย่างให้แก่เธอได้ฟังเท่าที่เด็ก 5 ขวบจะรู้เื่
‘อะไรน่ะ!! ฉันทะลุมิติมาที่นี่มีลูกและสามีอย่างนั้นเหรอ ให้ตายสิ์ได้ยินสิ่งที่ฉันคิดเมื่อครู่จนดลบันดาลมาให้หรือไงกัน เฮอะ!!’
152
