นักเรียนแยกย้ายกันไป และโอบิโตะสังเกตเห็นว่าริน โนฮาระกำลังจ้องมองเขาอย่างตั้งใจ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความชื่นชมและหลงใหล ซึ่งแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับความเขินอายที่เธอแสดงออกเมื่อพวกเขาพบกันครั้งแรก
"เฮ้ นั่นมันน่าตื่นเต้นมากเลยใช่ไหมล่ะ?" โอบิโตะเดินเข้าไปหารินอย่างจงใจแล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า "ตอนนี้เธอชื่นชมฉันด้วยแล้วใช่ไหมล่ะ?"
แก้มของหลินแดงก่ำ เธอรีบก้มหน้าลงและกระซิบว่า "ไม่...ไม่...ฉันแค่คิดว่าคุณวิเศษมากจริงๆ..."
แต่โอบิโตะกลับรู้สึกขบขันอย่างมาก เขาโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูของรินว่า "อยากรู้จักฉันให้มากขึ้นเหรอ? ยกตัวอย่างเช่น ฉันมีคุณสมบัติ 'น่าทึ่ง' หลายอย่างเลยนะ"
หลินตัวสั่นเพราะลมหายใจของเขา หูของเธอแดงก่ำ เธอกัดริมฝีปาก อยากจะขยับตัวหนี แต่แล้วก็หยุดชะงักโดยไม่มีเหตุผล
ในขณะนั้นเอง จิไรยะก็เดินเข้ามาจากระยะไกล
เขายิ้มและพูดกับโอบิโตะว่า "เก่งมาก โอบิโตะ เขามีศักยภาพสูงมาก จงตั้งใจฝึกฝนต่อไป" หลังจากพูดจบ เขาก็ส่งสายตาที่มีความหมายให้โอบิโตะ ราวกับว่าเขาสามารถมองทะลุความคิดเล็กๆ ของโอบิโตะได้
หัวใจของโอบิโตะเต้นแรง แต่เขายังคงรักษารอยยิ้มที่เชื่อฟังไว้ภายนอก: "ขอบคุณสำหรับคำชมครับอาจารย์ ผมจะตั้งใจฝึกฝนต่อไปครับ"
หลังจากจิไรยะจากไป โอบิโตะหันกลับมาและพบว่ารินยังคงแอบมองเขาอยู่จากด้านข้าง
เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างมีเลศนัย: "เฮ้ อยากไปเดินเล่นด้วยกันไหม? ฉันรู้จักที่ที่เหมาะจะ 'ทำความรู้จัก' นะ"
เมื่อเห็นสีหน้ามั่นใจของเขา หลินรู้สึกหัวใจเต้นแรง เธอรู้ว่าไม่ควรไปกับคนแปลกหน้า แต่ก็ต้านทานแรงดึงดูดนั้นไม่ได้ ในที่สุดเธอก็พยักหน้าอย่างเขินอาย
โอบิโตะแอบดีใจและดึงรินไปทางประตูโรงเรียน
พวกเขาเดินฝ่าฝูงชนและในไม่ช้าก็มาถึงตรอกที่เงียบสงบและร้างผู้คน
สุดซอยเป็ที่ดินว่างเปล่าที่ถูกทิ้งร้าง เต็มไปด้วยวัชพืชและไม่มีใครรบกวน
"แค่นี้พอไหมคะ?" หลินพูดอย่างตะกุกตะกักพลางจับชายเสื้ออย่างประหม่า
โอบิโตะไม่ตอบ แต่กลับดึงกางเกงลง เผยให้เห็นอวัยวะเพศที่แข็งตัวแล้วของเขา
ดวงตาของรินเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ และเธอพยายามถอยหนีโดยสัญชาตญาณ แต่โอบิโตะคว้าข้อมือของเธอไว้
"อย่ากลัวเลย มาสิ จับมันไว้ในมือสิ" เสียงทุ้มลึกของโอบิโตะดังก้องอยู่ในหูของริน ราวกับมีเวทมนตร์บางอย่าง
ร่างกายของหลินสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ แต่มือของเธอกลับเอื้อมไปคว้าอวัยวะเพศที่ใหญ่โตนั้นโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเธอััสิ่งนั้น เธอก็รู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า
ััที่ร้อนจัดทำให้หัวใจเธอเต้นแรงและใบหน้าแดงก่ำ
โอบิโตะมองปฏิกิริยาของรินด้วยความพึงพอใจและเริ่มแนะนำวิธีการปรนนิบัติตัวเองให้เธอ “ลูบขึ้นลงเบาๆ ออกแรงกดเล็กน้อยด้วยฝ่ามือ... อ้อ ใช่แล้ว นั่นแหละ...”
ภายใต้การฝึกสอนของโอบิโตะ ทักษะการเคลื่อนไหวของรินก็ยิ่งเชี่ยวชาญมากขึ้นเรื่อยๆ
เธอจดจ่ออยู่กับการปรนนิบัติอวัยวะเพศชายในมือราวกับว่ามันเป็สิ่งสำคัญที่สุดในโลก
โอบิโตะเอนหลังอย่างสบาย ๆ และเริ่มเพลิดเพลินไปกับบริการที่ไม่คาดคิดนี้
"ทีนี้ แลบลิ้นออกมาแล้วเลียเบาๆ ที่ส่วนบนของมัน... ใช่แล้ว แบบนั้นแหละ... เลียวนรอบขอบ... อ่า เรียนรู้ได้เร็วเหลือเกิน..."
ร่างกายของรินเริ่มร้อนขึ้น และเธอก็รู้สึกตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อยๆ เธอทำตามคำสั่งของโอบิโตะ ลิ้นที่คล่องแคล่วของเธอเลียไปทั่วอวัยวะเพศของเขา บางครั้งเธอก็เอาอวัยวะเพศของเขาเข้าไปในปากและดูดมัน
โอบิโตะถอนหายใจยาวอย่างสบายใจ และเมื่อมองไปยังรินที่กำลังปรนนิบัติเขาอย่างขยันขันแข็ง ความรู้สึกภาคภูมิใจอย่างประหลาดก็ผุดขึ้นในใจเขา
ในวัยนั้น เขาไม่เข้าใจความหมายของความรัก เขาเพียงแต่หลงเสน่ห์ในรูปลักษณ์ที่ไร้เดียงสาและท่าทีที่เชื่อฟังของหลินเท่านั้น
“เก่งมาก ริน… ทีนี้ เอาเข้าปากแล้วกลืนลงไปช้าๆ…” โอบิโตะจับศีรษะของรินและเริ่มเป็ผู้นำในการมีเพศสัมพันธ์ที่ไม่คาดคิดนี้
หลินพยักหน้าอย่างเชื่อฟังและอ้าปากกลืนอวัยวะเพศชายที่หนาและยาวนั้นเข้าไป
เธอพยายามอย่างหนักที่จะระงับความรู้สึกอยากอาเจียน ค่อยๆ กลืนและคายสิ่งที่ใหญ่โตนั้นออกมา
ในขณะเดียวกัน โอบิโตะก็กำลังเพลิดเพลินกับริมฝีปากที่อบอุ่นและแน่นกระชับของหญิงสาว และถอนหายใจอย่างสบายใจเป็ครั้งคราว
"อืม...เธอเยี่ยมมากเลย ลิน...ลึกกว่านี้อีก..."
โอบิโตะให้กำลังใจริน โดยใช้มือประคองศีรษะด้านหลังของเธออย่างเป็ธรรมชาติ
หลินพยายามทำตามที่ได้รับคำสั่งอย่างสุดความสามารถ บังคับตัวเองให้กลืนลงไปลึกกว่าเดิม อวัยวะเพศของโอบิโตะเลื่อนเข้าไปในปากของเธอเรื่อยๆ จนถึงลำคอ เธอส่งเสียงครางด้วยความเ็ป และน้ำตาไหลอาบแก้มในทันที
โอบิโตะรู้สึกว่าปากของรินกระชับแน่นขึ้น และรู้ตัวว่าได้สอดเข้าไปลึกเกินไปแล้ว
เขารีบพยายามดึงอวัยวะเพศออกมา แต่หลินจับมันไว้แน่น
เด็กสาวพูดด้วยเสียงอู้อี้ว่า "มัน...โอเค...ได้โปรด...สนุกกับมันเถอะ..."
คำพูดนั้นจุดประกายด้านมืดในตัวโอบิโตะอย่างเต็มที่
เขาไม่แสดงความสงสารต่อหลินอีกต่อไปแล้ว และเริ่มสอดใส่เข้าไปในปากของเธออย่างรุนแรง
เสียงสะอื้นของหลินและเสียงน้ำลายปนกันดังไปทั่ว ใบหน้าของเธอเปื้อนไปด้วยน้ำตาและเหงื่อ
ขณะที่โอบิโตะสอดใส่เข้าออก เขาก็ลูบหัวรินเบาๆ “เธอสุดยอดเลย ริน ฉันรักผู้หญิงที่เชื่อฟังแบบเธอ” เขาพูดด้วยเสียงหอบ
หลินหายใจลำบากจากการเคลื่อนไหวอย่างรุนแรงของเขา แต่เธอก็ยังพยายามรักษาจังหวะการหายใจเอาไว้ ลำคอของเธอชาเพราะอวัยวะเพศของโอบิโตะ ทำให้เธอขยับตัวได้เพียงอย่างเป็กลไกเท่านั้น
โอบิโตะรู้สึกถึงความสุขสุดขีดที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในตัวเขา เขาคว้าศีรษะของรินและขยับสะโพกอย่างบ้าคลั่ง สอดใส่เข้าไปในตัวเธออย่างลึกซึ้งในทุกจังหวะ "อ่า... ฉันกำลังจะเสร็จแล้ว... รับมันเข้าไปให้หมดเลย..."
รินรู้สึกว่าอวัยวะเพศในปากของเธอกำลังบวมขึ้นอย่างรวดเร็ว รู้ว่าเขาใกล้จะหลั่งน้ำอสุจิแล้ว แทนที่จะดึงออก เธอกลับดูดมันอย่างตั้งใจ หวังว่าโอบิโตะจะได้รับความสุขมากขึ้น
โอบิโตะคำรามเสียงต่ำอย่างมีชัย และน้ำอสุจิก็พุ่งออกมาเป็ระลอกใหญ่เต็มปากของริน รินสำลักและไอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เธอก็พยายามกลืนลงไปให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะไม่อยากให้เสียแม้แต่หยดเดียว
หลังจากหลั่งน้ำอสุจิแล้ว โอบิโตะค่อยๆ ดึงอวัยวะเพศที่ยังคงแข็งตัวอยู่ของเขาออก
ปากของหลินเต็มไปด้วยของเหลวสีขาวขุ่น และมีเส้นน้ำลายติดอยู่ที่มุมริมฝีปากของเธอ
ใบหน้าของเธอแสดงออกถึงความเหนื่อยล้าอย่างชัดเจน แต่ดวงตาของเธอกลับสดใสผิดปกติ
"ขอบคุณ...ที่สอนสิ่งเหล่านี้ให้ฉัน..." เสียงของหลินยังคงแหบเล็กน้อย แต่โทนเสียงของเธอหนักแน่นและจริงใจ
โอบิโตะมองรินด้วยความพึงพอใจ ลูบหัวเธอเบาๆ พร้อมกับยิ้ม และพูดว่า "เธอเรียนรู้เร็วมาก พ่อมีความหวังในตัวเธอสูงเลย"
แววตาของหลินฉายแววคาดหวังเล็กน้อย จากนั้นเธอก็ก้มหน้าลงอย่างเขินอาย เธอเช็ดคราบน้ำอสุจิที่มุมปาก เสียงของเธอยังคงแหบเล็กน้อย: "งั้น...ฉันยังสามารถทำแบบนี้ให้คุณได้อีกในอนาคตไหมคะ?"
โอบิโตะยิ้มอย่างมีความหมาย: "แน่นอนจ้ะ รินน้อยของพ่อ แต่หนูต้องช่วยพ่อล้างตัวให้เธอสะอาดก่อนนะ"
หลินหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เข้าใจ
โดยไม่ลังเล เธอโน้มตัวลงและแลบลิ้นออกมาทำความสะอาดอวัยวะเพศชายที่เปื้อนอย่างระมัดระวัง
การเคลื่อนไหวของเธอนั้นพิถีพิถันและนุ่มนวล ไม่ละเลยรายละเอียดใดๆ
โอบิโตะเอนตัวพิงกำแพงอย่างสบายๆ เพลิดเพลินกับการบริการอย่างเต็มที่ของริน
หลังจากทำความสะอาดเสร็จ รินเงยหน้ามองโอบิโตะ โอบิโตะลูบหัวเธอแล้วพูดว่า "ไปกันเถอะ เราควรกลับไปโรงเรียนกัน เธอห้ามบอกใครเื่ที่เกิดขึ้นวันนี้เด็ดขาด"
รินพยักหน้า ดวงตาของเธอฉายแววยินดีเล็กน้อย เธอจับมือโอบิโตะและประสานนิ้วเข้าด้วยกัน “ตกลง ฉันสัญญาว่าจะไม่บอกใคร”
467
