ทะลุมิติมาเป็นอัจฉริยะหน้าตาย ดันโป๊ะแตกกระจายเพราะเสียงในหัว

        ศูนย์วิจัยแห่งแรกที่จี้ทิงเข้าเยี่ยมชมคือห้องปฏิบัติการอัจฉริยะปัญญาประดิษฐ์

        เหล่านักวิจัยที่นี่ส่วนใหญ่เป็นบุคลากรทางเทคนิคระดับP6[1] ขึ้นไป ทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาจดจ่อกับภาระหน้าที่ในมือจนแทบไม่มีใครสังเกตเห็นการมาเยือนของคนทั้งสองเลย

        ยกเว้นเพียงคนเดียว...นั่นก็คือหวังเหมี่ยน

        ในฐานะหัวหน้านักวิทยาศาสตร์ประจำห้องปฏิบัติการหวังเหมี่ยนถึงกับต้องวางงานทุกอย่างในมือทิ้งไว้แล้วเอาแต่หมกมุ่นทำเจ้าโปรแกรมประมวลผลข้อความเฮงซวยนั่นมาสองวันเต็มๆ

        และในวินาทีที่เขากำลังก่นด่าจี้เยี่ยนจื๋ออยู่ในใจเป็นรอบที่หมื่นดูเหมือนเทพยดาบนสรวงสวรรค์จะทรงรับรู้ถึงแรงพยาบาทของเขาจึงได้ส่งเทพธิดาที่เขาเฝ้าถวิลหา ให้เสด็จลงมาจุติเบื้องหน้าเสียที

        เดิมทีหวังเหมี่ยนตั้งใจจะออกมาหาชงกาแฟเพื่อเรียกสติแต่ครั้นพอเห็นจี้ทิงเดินอยู่ในโถงทางเดินเขาก็พุ่งตัวเข้าใส่ทันทีราวกับแรปเตอร์ที่หิวโหย

        ฟางเจี๋ยตกใจเขารีบกางแขนขวางหน้าจี้ทิงไว้ตามสัญชาตญาณ “หัวหน้าหวังครับผมกำลังพาคุณจี้ทิงเยี่ยมชมห้องแล็บอยู่ พวกเรามารบกวนงานของคุณหรือเปล่าครับ?”

        หวังเหมี่ยนพยายามชะเง้อคอไปข้างหลังฟางเจี๋ยพอได้ยินดังนั้นก็ตวัดสายตากลับมามอง “นายพาน้องเขาชมแล็บเนี่ยนะ?นายจะไปรู้อะไร!”

        ฟางเจี๋ยถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่งนี่เขาไปล่วงเกินอะไรหวังเหมี่ยนเข้าหรือไงทำไมถึงได้เปิดฉากโจมตีลามปามมาถึงเรื่องส่วนบุคคลแบบนี้?

        ในขณะที่ฟางเจี๋ยกำลังงุนงงหวังเหมี่ยนก็ยัดแก้วมัคใส่มือเขา ก่อนจะใช้บั้นท้ายเบียดอีกฝ่ายให้พ้นทาง

        “สวัสดีครับ ผมเป็นหัวหน้านักวิทยาศาสตร์ประจำห้องแล็บปัญญาประดิษฐ์ชื่อหวังเหมี่ยนครับ” พูดจบเขาก็รีบเช็ดมือกับกางเกงอย่างลนลานแล้วยื่นส่งให้จี้ทิง

        จี้ทิงจับมือทักทายกับเขาก่อนจะพิมพ์ชื่อตัวเองลงในไอแพด

        “รู้แล้วๆ รู้ดีเลยล่ะครับ” หวังเหมี่ยนยิ้มร่าจนหน้าดูเด๋อด๋าแถมยังเห็นเหงือกชัดเจน“น้องชายของประธานจี้นี่นา”

        จี้ทิงขมวดคิ้วเล็กน้อยรู้สึกแปลกใจอยู่บ้างที่อีกฝ่ายรู้เรื่องของเขาดีขนาดนี้

        ทว่ายังไม่ทันจะได้คิดอะไรหวังเหมี่ยนก็หันไปสั่งฟางเจี๋ย “เรื่องพาชมเดี๋ยวฉันจัดการเองนายไปทำงานของนายเถอะ”

        “เอ่อ แต่ว่าคุณ...”

        ฟางเจี๋ยได้แต่ยืนอ้ำอึ้งพูดไม่ออกเพราะพอหวังเหมี่ยนพูดเสร็จก็คว้าแขนจี้ทิงเดินลิ่วหายเข้าไปในห้องแล็บระดับความปลอดภัยสูงอย่างกระตือรือร้นทันที

        เขาถอนหายใจออกมาอย่างจนใจก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแจ้งรายงานจี้เยี่ยนจื๋อ

        ภายในห้องพักรับรองจี้เยี่ยนจื๋อพอได้ยินว่าหวังเหมี่ยนเป็นคนพาน้องชายเขาไป ก็ถึงกับนั่งไม่ติดที่เอ่ยถามเสียงเย็น “พวกเขาไปที่ไหนกัน?”

        เมื่อได้พบตัวจริงเสียทีมีหรือที่หวังเหมี่ยนจะพลาดโอกาสเขาพาจี้ทิงไปดูผลงานชิ้นเอกที่ภาคภูมิใจที่สุดทันที

        “นี่คือแพลตฟอร์มเร่งการคำนวณรูปแบบใหม่ที่เราใช้เวลาสร้างถึงสามปีครับมันมีบทบาทสำคัญในการผลักดันระบบจำลองโลกเสมือนปัญญาประดิษฐ์และการคำนวณที่ยั่งยืนให้ก้าวล้ำไปอีก...”

        เขาพ่นคำบรรยายร่ายยาวต่อเนื่องกว่าครึ่งชั่วโมงตั้งแต่เรื่องเน็ตเวิร์กสวิตช์รุ่นใหม่ที่ออกแบบมาเพื่อ AIขนาดใหญ่ ไปจนถึงแพลตฟอร์มการคำนวณที่ปฏิวัติวงการคำพูดของหวังเหมี่ยนไหลพรั่งพรูราวกับเขื่อนแตกที่ไม่มีวันปิดได้

        ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาเริ่มเสียอาการคือท่าทีของจี้ทิงที่เรียบเฉยตลอดเวลา ไม่มีความเห็นใดๆ คำที่พิมพ์ออกมานานๆครั้งก็มีแค่ ขอบคุณ รู้แล้ว หรือไม่เข้าใจเท่านั้น

        หวังเหมี่ยนเองก็เดาไม่ออกว่าไอ้ที่ว่าไม่เข้าใจนั้นเป็นเพราะเขาอธิบายได้ไม่เคลียร์ หรือจี้ทิงไม่ถนัดด้านนี้จริงๆ กันแน่แต่สำหรับคนที่สร้างซูเปอร์คอมพิวเตอร์ขนาดจิ๋วขึ้นมาได้ด้วยตัวคนเดียวหวังเหมี่ยนโน้มเอียงไปทางที่ว่า เป็นเขาเองนั่นแหละที่พูดจาไม่เอาไหน

        แม้หวังเหมี่ยนจะเริ่มห่อเหี่ยวกับปฏิกิริยาของจี้ทิงแต่ทางด้านจี้เยี่ยนจื๋อที่แอบฟังอยู่นั้นกลับได้รับคำตอบที่โหดร้ายยิ่งกว่า

        เพราะจี้ทิงสรุปการบรรยายทั้งหมดของหวังเหมี่ยนด้วยนิยามสั้นๆว่า...

         [ก็ไม่เลว ถือว่ารู้ตัวว่าต้องใช้ความขยันเข้าชดเชยส่วนที่ขาด]

        จี้เยี่ยนจื๋อแอบนึกขอบคุณที่หวังเหมี่ยนไม่ได้ยินเสียงในใจนี้ไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยของหมอนั่น มีหวังคงได้ดิ้นเร่าๆลงไปนอนชักกับพื้นด้วยความอัปยศแน่

        อันที่จริงจี้ทิงไม่เคยดูถูกหยาดเหงื่อแรงกายของใครเพียงเพราะตนมีฝีมือเหนือกว่ายิ่งเทคโนโลยีที่หวังเหมี่ยนกำลังพัฒนานั้นถือว่าล้ำหน้ากว่ามาตรฐานอุตสาหกรรมไปไกลโขแล้ว

        เขาเพียงแต่รู้สึกเสียดายที่เป้าหมายหลักในระบบควบคุมแพลตฟอร์มคลาวด์วิจัย6Gของอีกฝ่ายวางจุดโฟกัสผิดไปซึ่งอาจจะทำให้การพัฒนาเทคโนโลยีไร้สายในขั้นตอนต่อไปต้องเสียเวลาเดินอ้อมโลกยาวไกลกว่าคนอื่น

        แต่เห็นว่าหวังเหมี่ยนเป็นคนสู้งานและขยันขันแข็งมากเขาจึงคิดว่าการที่อีกฝ่ายรู้จักใช้ความเพียรทดแทนนั้นเป็นเรื่องที่ดี

        หลังจากหวังเหมี่ยนพาจี้ทิงเดินชมต่ออีกสิบนาทีจี้เยี่ยนจื๋อก็ปรากฏกายขึ้นอย่างกะทันหัน

        “หวังเหมี่ยน กลับไปทำงานของคุณได้แล้ว”

        หวังเหมี่ยนสวนกลับทันควัน“ไม่ไปครับ!”

        จี้เยี่ยนจื๋อไม่สนใจเขาแต่หันไปมองจี้ทิงแทน “เจ้าหูน้อยจี้ตามฉันขึ้นไปข้างบน”

        เขาไม่ได้ห่วงว่าจี้ทิงจะเหนื่อยหรอกแต่ตัวเขาเองต่างหากที่เหนื่อย

        เพราะทุกครั้งที่หวังเหมี่ยนพาจี้ทิงไปดูเทคโนโลยีอย่างหนึ่งจี้ทิงก็จะวิเคราะห์ข้อดีข้อเสียพ่นออกมาในใจเหมือนเครื่องจักร AI

        จี้เยี่ยนจื๋อไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญในฐานะประธานจี้เขาก็แค่มองตัวเลขในรายงานออกแต่พอลงลึกถึงระดับเทคนิคแบบจิกกัดแบบนี้เขาถือเป็นแค่คนนอกที่ก้าวเท้าเข้ามาได้เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น

        ดังนั้นเวลาจี้ทิงคิดอะไรเขาจึงต้องจำให้แม่น ยังไม่ทันถึงชั่วโมงในสมุดบันทึกบนโทรศัพท์ของเขาก็เต็มไปด้วยข้อความเสียงที่บันทึกไว้กว่าหลายสิบรายการ

        จี้ทิงไม่ได้ขัดข้องอะไรเขาเดินตรงเข้าไปหาจี้เยี่ยนจื๋อทันที แต่หวังเหมี่ยนเริ่มลนลานถึงขั้นประกาศคำขู่กลางคัน “ประธานจี้! ถ้าคุณทำแบบนี้ผมจะไม่ทำโปรแกรมประมวลผลนั่นให้แล้วนะ”

        จี้เยี่ยนจื๋อชำเลืองมองจี้ทิงด้วยความรวดเร็วก่อนจะตวาดเสียงดุ “หุบปาก”

        หากหวังเหมี่ยนยอมเงียบก็คงประหลาดคนแล้วเขารัวคำพูดออกมาไวปานพ่นไฟ “จี้ทิงคุณรู้ไหมว่าพี่ชายของคุณใจยักษ์แค่ไหนโปรแกรมประมวลผลข้อความที่เชื่อมต่อกับระบบคลาวด์บ้าบออะไรนั่นเขาจะให้ผมทำให้เสร็จภายในสองวัน! ผมเป็นหัวหน้านักวิทยาศาสตร์นะ ไม่ใช่ควายในนาเขาโขกสับผมยังกับไม่ใช่คน!”

        จี้ทิงขมวดคิ้วมุ่นเมื่อได้ฟังคำตัดพ้ออันแสนรันทดนั้นในใจพลันฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาจึงพิมพ์ข้อความชูให้จี้เยี่ยนจื๋อดู

         [ทำให้ผมเหรอครับ ถ้าอย่างนั้นไม่ต้องลำบากคุณหวังหรอกผมให้สวีเหรินทำให้ก็ได้]

        เขาพิมพ์ออกไปแบบนั้นแต่ในใจกลับคิดว่า [หวังเหมี่ยนทำมาสองวันยังเหนื่อยจนกล้าด่าจี้เยี่ยนจื๋อให้ฉันทำเองน่าจะเร็วกว่า]

        จี้เยี่ยนจื๋อต้องพยายามข่มมุมปากไม่ให้ยกยิ้มก่อนจะเอ่ยเสียงเย็นชา “อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลยใครบอกว่าทำให้นายกัน”

        ขณะที่จี้ทิงกำลังจะเก็บไอแพดลงมาพิมพ์ต่อหวังเหมี่ยนก็เสนอหน้าเข้ามาแทรก “สรุปทำให้น้องจี้ทิงเหรอ?โธ่ ถ้าบอกเร็วกว่านี้ก็จบแล้ว!”

        “เงียบไปเลย” จี้เยี่ยนจื๋อแทบอยากจะเย็บปากหมอนี่ทิ้งเสีย“เรื่องโปรแกรมประมวลผล ผมส่งต่อให้วังปินแล้ว ส่วนคุณน่ะ...ผมให้หยุดงานวันนึง!”

        “ผมไม่หยุด ผมจะทำโปรแกรมมม!!”

        จี้เยี่ยนจื๋อไม่สนว่าอีกฝ่ายจะดิ้นตายอย่างไรเขาคว้าแขนจี้ทิงแล้วเหวี่ยงประตูปิดเสียงดังปัง พร้อมเดินจากมาทันที

        ในขณะที่อยู่ในลิฟต์เพื่อขึ้นไปชั้นบนจี้ทิงเหลือบมองจี้เยี่ยนจื๋อแวบหนึ่งพอหันกลับไปแล้วครู่หนึ่งก็หันกลับมามองอีกรอบ

        “มองฉันทำไม?” จี้เยี่ยนจื๋อถามเสียงแข็ง

        คราวนี้จี้ทิงไม่พิมพ์ค้างไว้แต่ชูไอแพดให้ดูตรงหน้า [ครั้งหน้าผมยังมีโอกาสมาดูศูนย์วิจัยที่เหลืออีกไหมครับ?]

        จี้เยี่ยนจื๋ออ่านจบก็เชิดคางขึ้นเล็กน้อย“ดูอารมณ์ฉันก่อน”

        จี้ทิงนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนที่หน้าจอจะปรากฏข้อความใหม่ [วันนี้ผมจะกลับไปนอนที่บ้านกับพี่]

        มุมปากของจี้เยี่ยนจื๋อเริ่มจะกลั้นไว้ไม่อยู่จนเขาต้องรีบแสร้งกระแอมไอออกมาอย่างแรง “อะไรกันนี่นายกำลังง้อฉันอยู่หรือไง?”

        หน้าจอไอแพดขึ้นตัวหนังสือค้างไว้ครู่หนึ่งก่อนที่จี้ทิงจะลบทิ้งแล้วพิมพ์ด้วยมือช้าๆ [ถ้าพี่คิดแบบนั้นมันก็คือแบบนั้นแหละครับ]

        จังหวะนั้นเองประตูลิฟต์ก็เปิดออกจี้เยี่ยนจื๋อก้าวเท้าออกไปก่อนเป็นคนแรก “ตามใจสิอยากกลับก็กลับ”

        จี้ทิงรีบก้าวเท้าสั้นๆตามไปติดๆ แล้วชูไอแพดให้อีกฝ่ายดู [แล้วตอนนี้พี่อารมณ์ดีขึ้นบ้างหรือยังวันหลังผมไปดูศูนย์วิจัยอื่นได้หรือเปล่าครับ?]

        เชิงอรรถ

         [1]นักวิจัยระดับ P6 ตามมาตรฐานโครงสร้างตำแหน่งของพนักงานมหาวิทยาลัยคือตำแหน่ง เชี่ยวชาญระดับต้น มักกำหนดให้ดำรงตำแหน่ง P5 (ชำนาญการ)มาก่อนไม่น้อยกว่า 5 ปี หรือมีผลงานวิจัยที่เข้มข้น