เช้าวันรุ่งขึ้น...
ไซเบลถูกจับอาบน้ำด้วยน้ำจริงๆที่พวกโจรป่าตักมาจากลำธาร พวกมันขัดตัวและใช้มือหนาล้วงไปยังซอกของลับต่างๆอย่างถือวิสาสะ ชุดผ้าไหมราคาแพงถูกสวมใส่ร่างกาย แต่เนื้อผ้าช่างบอบบางจนเห็นจุกนมสีชมพูด้านใน แถมยังโป๊เปลือยราวกับไม่ได้ใส่อะไรเลยเสียด้วยซ้ำ
หัวหน้าโจรป่า้าให้องค์ชายเอลฟ์ดูงดงามยั่วยวนมากที่สุดเพื่อจะได้ต่อรองราคาเพิ่มขึ้นอีกนิด น้ำหอมถูกพรมจนกลิ่นคาวกามไม่เหลือบนร่าง ใบหน้าขาวใสและดวงตาสีฟ้าเปล่งประกายระยิบระยับอย่างเหนื่อยล้า
“พวกเ้า...พวกเ้าจะต้องถูกล่าตัวไปจนวันตาย”
“ฮ่าๆๆ พวกข้าถูกล่าตัวมาั้แ่เกิดแล้ว!”
“ปากดีจนวันสุดท้ายจริงๆ อยากโดนกดลำคอจนเกือบขาดใจตายเหมือนวันก่อนหรือไง”
เ้าชายน้อยรีบก้มหน้า...
เขาไม่อยากถูกลงโทษเช่นนั้นอีก ความรู้สึกตอนถูกอวัยวะเพศยาวใหญ่ของหัวหน้าโจรป่ากดเข้ามาในลำคอมันยังคงััได้ถึงปัจจุบัน ทั้งกลิ่นและรสชาติตราตรึงในสมอง พวกมันจะใช้ลำเอ็นกระแทกโพรงปากของไซเบลทุกครั้งเมื่อเด็กหนุ่มเริ่มโวยวายและพูดจาไม่ไพเราะ
แต่พักหลัง...ถึงเขาจะไม่พูดอะไร พวกมันก็ใช้ร่างกายของเ้าชายบำเรอความใคร่อยู่ดี
“ดื่มน้ำนี่ซะ”
“อื้อออ”
“มันจะช่วยให้เ้าแสดงความร่านจนไอ้แก่นั่นยอมจ่ายราคาที่สูงขึ้น”
“น้ำ…น้ำอะไร...อื้อออ”
“กินเข้าไป”
“อื้อออ อึก อึก อึก”
เพล้ง!
ปัก!
ตู้ม!!!
“เฮ้ยย เสียงอะไร พวกเ้าออกไปดูสิ!”
“ขอรับ!”
เสียงะโร้องดังสนั่นขึ้นเรื่อยๆ
จากนั้นก็มีเสียงดาบกระทบกันจนหัวหน้าโจรป่าต้องรีบวิ่งออกไปดู จากนั้นไม่นานเสียงะเิดังตู้มก็เกือบทำให้หินในถ้ำหล่นลงมา เ้าชายน้อยผู้อยู่ในชุดวาบหวิวขดตัวด้วยความกลัว ไซเบลพยายามแกะเชือกที่มัดข้อมือและข้อเท้าออก แต่เสียงพ่นลมหายใจหอบเหนื่อยของชายร่างสูงที่ค่อยๆเคลื่อนตัวเข้ามาทางเขาก็ทำให้เ้าชายเสียขวัญ!
“ตัวจริงสินะ”
ชายผู้มีเส้นผมสีขาวกล่าวขึ้น...
มือหนาหยิบใบปลิวยกขึ้นก่อนจะใช้สายตามองใบหน้าคนในภาพและคนที่กำลังถูกมัดอยู่บนพื้น เคราสีเทากระตุกเล็กน้อยก่อนจะขย้ำกระดาษแผ่นนั้นทิ้ง ในที่สุด....ไอ้ตัวต้นเื่ที่ทำให้ความสุขในวัยใกล้เกษียรของอัศวินแก่หายไปก็อยู่ตรงหน้า!
“อย่า…อย่าเข้ามานะ อ๊ายยยย”
“เ้าจะร้องทำไม!”
“ช่วยด้วย ท่านพ่อ ช่วยลูกด้วย!!!”
“ไอ้เด็กนี่ ข้าบอกให้อยู่เฉยๆ”
“ออกไป ออกไปน้าาา ข้าไม่ยอมถูกขายข้ามทวีปเด็ดขาดดดด!!!”
“พูดบ้าอะไร ข้าไม่มีเวลามาสนทนาด้วยหรอก”
“เอามือโสโครกของมนุษย์ชั้นต่ำออกไปน้าาาาา”
ไซเบลกรีดร้องสุดเสียง...
เ้าชายเอลฟ์ไม่รู้เลยว่าชายแก่หนวดเทาตรงหน้าคืออัศวินผู้เป็ตำนานที่ได้รับภารกิจพิเศษกระทันหัน หากเพียงใบหน้าของเมกอร์เป็มิตรมากกว่านี้ ไซเบลคงจะยอมเชื่อฟังคำพูดของเขาบ้าง แต่รูปร่างกำยำและแววตาที่เต็มไปด้วยความลามกจกเปรต มันก็ทำให้เด็กหนุ่มหูยาวนึกถึงชายแก่ตัณหากลับที่จะมาซื้อตัวของเขาไป
เส้นผมหงอกขาวและเคราสีเงินนี้...มันต้องใช่ไอ้แก่โรคจิตนั่นแน่ๆ!
“ข้าบอกให้อยู่นิ่งๆ!”
“ม้ายยยย ข้า...ข้าไม่ยอมตกเป็ทาสกามของเ้าแน่ๆ ไม่ยอม ไม่ยอมมม”
“พูดบ้าอะไรวะ ถ้าไม่หยุดร้องมีดที่ตัดเชือกตอนนี้จะตัดคอเ้า!”
“ป่าเถื่อน...อึก...คนอย่างพวกเ้า....มันป่าเถื่อนที่สุด”
แม้ไซเบลจะไม่หยุดพูด แต่เสียงของเขาก็เบาลงเป็อย่างมาก ดวงตาสีฟ้าจ้องมองมีดแหลมที่กำลังตัดเชือกทีละเส้น ไม่นานข้อมือเรียวของเ้าชายน้อยก็เป็อิสระ จากนั้นข้อเท้าทั้งสองข้างก็ถูกปลดปล่อยตามมาติดๆ ไซเบลนิ่งเงียบไม่พูดจาอะไร เมื่อเขารู้ตัวว่าตัวเองนั้นไม่มีอะไรผูกพันธะ มือเรียวจึงผลักไปที่กล้ามหน้าอกมัดใหญ่ด้วยแรงทั้งหมดที่มี
เรียวขาในชุดวาบหวิวลุกขึ้นยืน...
จากนั้นเมกอร์ก็เห็นบั้นท้ายขาวเนียนกระเด้งกระดอนมุ่งไปทางปากถ้ำ...
“น่าจะปล่อยให้ถูกขายไปซะ...”
5K
