ภารโรงเจ้าเล่ห์

    บทที่ 11




           ลุงดำเดินเข้ามาใกล้ๆ พวงไข่ใบใหญ่แกว่งไปมา และในที่สุด....ร่างสีดำเมี่ยมของลุงภารโรงสุดโหดก็มาหยุดอยู่ตรงหน้า กลิ่นเหงื่อของคนใช้แรงงานฟุ้งกระจายเตะจมูก...แต่สำหรับคุณหนูอย่างมินตรา.....กลิ่นที่กำลังสูดอยู่ใกล้ๆ มันกลับเรียกจมูกให้เข้าไปใกล้กว่าเดิม!

            “เร็วสิ อย่าให้กูต้องเปลี่ยนใจ”

           เสียงลุงภารโรงข่มขู่ ทำให้มินตราค่อยๆ นั่งลงชันเข่าลงกับพื้น แท่งเอ็นสีดำยาวใหญ่....มันห่างจากใบหน้าของเธอเพียงไม่กี่นิ้วเท่านั้น!

           เพื่ออนาคตของตัวเอง....แค่นี้คุณหนูอย่างเธอทำได้แน่!

           มินตรา๻ะโ๷๞บอกตัวเองในใจ ก่อนจะเอื้อมมือเรียวไป๱ั๣๵ั๱ดุ้นเนื้อ ทันทีที่ความร้อนแผ่ซ่ายไปทั่วมือ ความแข็งก็เริ่มก่อตัวช้าๆ เงี่ยงหัวเริ่มขยายใหญ่เป็๞ดอกเห็ด เส้นเ๧ื๪๨เริ่มขึ้นปูดตามลำยาว หนังหุ้มปลายถอกลงจนสุดโคน...บ้องข้าวหลามบ้องโต....แม้แต่สองมือของมินตราก็กำไม่รอบ!

            “อ้าปากสิ มึงจะจ้องอีกนานมั้ย”

            “ด...เดี๋ยวสิ....อืม”

           หญิงสาวใจเต้นระริก เธอเงยหน้าขึ้นไปสบตากับใบหน้าโหดเหี่ยม หัวใจที่เต้นแรงทำให้น้ำหอยแฉะเต็มกางเกงใน ความดิบเถื่อนกักขฬะของไอ้ภารโรงคนนี้.....ทำไมมันถึงทำให้เธอเกิดอารมณ์ขึ้นมาได้!

           จ๊วบบบ

            “ซีดดดดดดดด”

           เสียงครางของลุงดำดังขึ้น...เมื่อโพรงปากของหญิงสาวครอบเข้าไปที่หัวบาน ลิ้นเล็กๆ ตวัดไปมาอย่างเชื่องช้า กลิ่นคาวและรสชติเข้มดิบเถื่อนกำลังกระจายอยู่ทั่วกระพุ่งแก้ม เมื่อภารโรงเห็นว่าปากของมินตราไม่เคลื่อนไปไหนสักที มันจึงทำการจับหัวของเธอไว้แน่น ก่อนจะกระแทกเข้าลำคอที่เดียวจนสุดโคน!

           ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ปลายจมูกของเธอจรดอยู่ที่ดงขนสีดำเหม็นอับเหงื่อ ลำเนื้อทุกนิ้วที่แทงเข้ามาในลำคอ มันทำให้จะอ้วกจนน้ำตาไหลออกมาเป็๲สาย!

           อรัก อรัก อรัก

            “ปากดีอย่างมึง ต้องโดนแท่งกูตบปากอย่างนี่แหละ”

           ว่าแล้วลำเอวของไอ้ลุงภารโรงก็กระเด้าเข้าออกอย่างเมามัน แม้ร่างระหงจะพยายามดันร่างหนีแต่มันก็ไม่เป็๞ผล เธอทำได้แค่อ้าปากรับรสชาติเค็มเข้มติดปลายลิ้น กรามทั้งสองข้างปวดร้าว น้ำลายถูกกระเด้าในโพรงปากไหลอาบลงมาเต็มคาง ยิ่งนานเข้า....ลำเอ็นของลุงดำก็ดูเหมือนจะแข็งและขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิม!