คฤหาสน์เสกชัย
ตึก! ตึก! ตึก!
เสียงฝีเท้าดังขึ้นมาพร้อมร่างหนาที่ปรากฏขึ้น เบื้องหน้ามีชายวัยกลางคนที่กำลังรินไวน์ใส่ในแก้วก่อนยื่นมาทางบุคคลมาใหม่
"ท่านอาคงไม่ได้ชวนผมมาจิบไวน์หรอกนะครับ"
"แกคงจะมีคำถามสินะถึงถ่อตัวมาถึงที่นี่"
"เมื่อคืนผมเจอใครบางคนอย่างคาดไม่ถึง"
"หืม..."
ด้านคิดส์
"ว่าไงนะหนีรอดไปได้อีกแล้วเหรอ"คิดส์ถามขึ้นเมื่อได้รับการรายงานมาจากลูกน้อง
"..."
"นั่นแขนแกไปโดนอะไรมา"ฟาร์โทถามขึ้นเมื่อเห็นผ้าพันแผลและคราบเืที่ติดอยู่บนสำลีมากมาย
"แกรู้จักชายปริศนาที่สวมชุดคลุมและหน้ากากสีดำไหม"คิดส์ถามขึ้นโดยไม่สนใจคำถามของฟาร์โทเลยแม้แต่น้อย
"..."
ด้านมาร์ทติน
"ชายใส่ชุดดำพร้อมหน้ากาก ฉันเองก็พึ่งเคยได้ยิน"เสกชัยพูดขึ้นสายตาเหลือบไปมองมาร์ทติน
"..."
"อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ มาดื่มให้สนุกก่อนดีกว่า อย่าซีเรียสไปเลย ฉันว่าดื่มให้สมองปลอดโปร่ง บางทีนายอาจมองเห็นสิ่งที่มองข้ามไปก็ได้"
เสกชัยยกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบ ขนาดที่มาร์ทตินจ้องไวน์ที่อยู่ตรงหน้าเขา
"ท่านอาหมายความว่าไงครับ"มาร์ทตินก้าวเท้ามานั่งตรงข้ามเสกชัยแล้วถือไวน์ขึ้นมามอง
"หากมองผิวเผินจะเห็นเพียงไวน์สีแดงเข้มซึ่งหากไม่ลองเอาลิ้มแตะจะไม่รู้รสชาติว่าจะหวานหรือขม"
"..."
"แกเป็คนฉลาดคงเข้าใจสิ่งที่ฉันพูดนะ"
"..."
"นี่คือข้อมูลทั้งหมดของแดเนียลที่ฉันสืบมาได้"
"ขอบคุณครับ"
"ฉันว่าแกอย่าถลำลึกเข้าไปกับสิ่งที่ไม่เกิดผลประโยชน์ต่อแกดีกว่า"เสกชัยกล่าวเตือนมาร์ทตินเมื่อเขารู้เจตนาของหลานชายที่กำลังสืบบางอย่างอยู่
"ผมแค่อยากสืบหาสาเหตุการเสียชีวิตของพ่อครับ"
"แกจะยึดติดอดีตไปทำไม"
"หึ งั้นทำไมท่านอาไม่บอกความจริงกับผมสักทีละครับ"มาร์ทตินพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนเดินออกจากห้องมา
"ความแตกแล้วสินะ"ครามหันมาถามขนาดที่ทั้งสองกำลังก้าวเท้าออกจากคฤหาสน์เสกชัย
"ฉันเองก็ไม่คิดจะปิดบังอยู่แล้ว"
ด้านแพรววา
"ว่าไงนะ!"
"เฮียร์กับคุณครามยังไม่กลับมาเลยครับ"ลูกน้องของมาร์ทตินรายงาน
"ออกไปั้แ่เมื่อไร?"
"2-3วันที่แล้วครับ"แพรววากำหมัดแน่น นั่นเป็วันที่เธอแอบไปฟังเขาสนทนากัน
"แล้วโทรศัพท์บ้านนี้อยู่ไหน?"
"ไม่มีครับ"
"ว่าไงนะ!"
'เสียงมันน่ารำคาญ'
"เฮียร์เคยบอกแบบนี้"ลูกน้องของมาร์ทตินอธิบาย
"งั้นฉันขอยืมมือถือนายหน่อย"แพรววายื่นมือของมือถือ
"คือว่า..."
"ทำไมแค่นี้ให้ยืมไม่ได้หรือไง"
"ครับ มันคือกฎ"เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของลูกน้องคนดังกล่าว แต่เป็เสียงของบุคคลมาใหม่ทำให้แพรรวาหันขวับไปมองตามต้นเสียง
"นาย เอามือถือฉันคืนมานะ"แพรววาพูดขึ้นทันทีเมื่อเห็นคราม
"คิดจะโทรหาใคร?"มาร์ทตินถามขึ้น
"มันไม่เกี่ยวอะไรกับนาย"
"หึ งั้นเหรอ"มาร์ทตินพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนเดินจากไปทิ้งให้แพรววากำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจ
"ฉันจะต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้เลย คอยดู"
"สั่งเพิ่มกำลังจับตาดูเธอไว้"
"มีอะไร?"ครามถามขึ้น
"เราต้องเตรียมความพร้อมเอาไว้"มาร์ทตินพูดขึ้นก่อนหวนคิดคำพูดของเสกชัย
'หากมองผิวเผินจะเห็นเพียงไวน์สีแดงเข้มซึ่งหากไม่ลองเอาลิ้มแตะจะไม่รู้รสชาติว่าจะหวานหรือขม'
ครามจ้องมาร์ทตินที่ประสานมือเข้าหากัน นั่นบ่งบอกว่าเขากำลังใช้ความคิดบางอย่างอยู่
"เอกสารล่ะ"
"เออ อยู่นี่"มาร์ทตินเปิดเอกสารซองสีขาวขึ้นมาอ่านก่อนยิ้มมุมปาก
"มีอะไร"
"..."มาร์ตินไม่ตอบคำถามก่อนยื่นให้ครามอ่านแทน
"นี่มัน..."
"เกินคาดเลยว่าไหมล่ะ"
ด้านนามิ
"ถามว่าเป็ใครผมจะตอบยังไงดีล่ะ"ชายสวมหน้ากากพูดขึ้น"ถ้าบอกว่าเป็มิตรจะเชื่อผมไหม"
"มิตร?"นามิถามขึ้น
"ใช่ ตอนนี้เธออยู่ภายใต้การดูแลของฟินิกซ์ จริงสิลืมบอกไปอย่าง ถ้าแพรววาตอนนี้เธอปลอดภัยดี"
"นายจับตัวฉันมาทำอะไร"นามิถามขึ้นขนาดที่อีกฝ่ายแสยะยิ้มแทนคำตอบ
ด้านแพรววา
"นามิ ฉันขอโทษนะ"แพรววาพูดขึ้นขนาดออกมานั่งอยู่ริมสระว่ายน้ำก่อนจะจ้องท้องฟ้าที่เวลานี้ที่มีก้อนเมฆสีเทาปกคลุมไปทั่วจนมืดมิดราวกับว่าฝนกำลังจะตก
"คงจะกลุ้มใจเื่แดเนียลสินะ"เสียงของบุคคลมาใหม่ทำให้แพรววารีบหันขวับไปมอง
"นายรู้?"
"ไม่ใช่มีแค่ฉันหรอกนะ"แพรววาที่ได้ยินเบิกตากว้างขนาดที่ครามกระตุกยิ้มเพราะทั้งเขาและมาร์ทตินรู้ว่าเธอได้แอบฟังเขาสนทนา แต่คนที่คิดให้เธออยู่ฟังต่อคือมาร์ทติน
"คือว่า..."
"เื่นี้ต่อให้จะช้าหรือเร็วเธอก็จะต้องรู้อยู่ดี"
"..."
"ล่าสุดสายรายงานมาว่าเห็นแดเนียลหายเข้าไปในหอการค้า"
"หอการค้า?"
"ใช่ ดูเหมือนแดเนียลจะกลับมาอย่างปลอดภัย แต่ว่า..."
"แต่อะไร"
"หอการค้าไม่ใช่สถานที่คนทั่วไปจะเดินเพ่นพ่านได้เพราะที่นั่นเป็ดินแดนแห่งมาเฟีย เป็สถานที่อันตราย ไม่มีใครกล้ารุกล้ำเข้าไปหรอกนะ อีกทั้งที่นั่นยังเป็สถานที่มาเฟียใช้ทำการค้าขาย"
"ค้าขาย?"
"ใช่ โดยการประมูลไงล่ะ"
"..."
แพรววากลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงในลำคออย่างยากลำบากขนาดที่แววตาของครามยังคงดุดันน่าเกรงขาม
2K
