003
พีรายุเดินหน้าบึ้งออกจากหน้าห้องรับจ่ายยาอย่างคนที่ยังเหลืออาการมึนงงและอ่อนเพลียอยู่ ส่วนหนึ่งเป็เพราะความมึนเมาจากฤทธิ์สุราที่ยังคงมีอยู่ในกระแสเือีกส่วนก็มาจากร่างกายที่สูญเสียเืเพราะถูกฝาดด้วยขวดเหล้าที่เขาดื่มเข้าไปนั่นแหละ
“อย่าให้ฉันเจอตัวนะยายตัวแสบ”พีรายุกัดฟันพูด แม้ตอนนั้นสติจะไม่สมบูรณ์แต่ก็ยังหลงเหลือเค้าลางภาพสาวน้อยใบหน้ากระด่างกระดำอยู่ในหน่วยตาได้
นาฬิกาข้อมือที่แฟนเก่า!ซื้อให้เป็ของขวัญวันเกิดและโทรศัพท์มือถือ ไม่สำคัญเท่าแหวนสองวงซึ่งคุณย่ามอบให้ไว้กับมือตอนก่อนจะเสียชีวิตสั่งให้เขาเก็บรักษาเอาไว้ให้ดี เพื่อจะได้มอบให้กับคนที่จะร่วมชีวิตด้วยสำคัญพอที่เขาจะทำให้เขาต้องตามล่าหาตัวยายตัวแสบนั่นให้เจอให้จงได้!
“อย่าให้ฉันเจอนะยายตัวแสบจะเอาให้จุกพูดไม่ออกเชียว!” ชายหนุ่มยิ้มมาดหมายขณะทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ตัวยาวที่สามารถนั่งได้ถึงสี่คนในแถวเดียวกันด้วยรู้ตัวเองดีว่ายังขับรถกลับบ้านพักไม่ไหว
ชายหนุ่มกวาดตามองไปทั่วโรงพยาบาลประจำอำเภออย่างครุ่นคิดและภาวนาให้คุณย่าดลบัดดาลให้เขาได้เจอกับนังหัวขโมยคนนั้นก่อนแหวนจะถูกสับเปลี่ยนมือจนยากที่จะหาเจอ
“ฉันต้องมาเจอเื่แบบนี้เพราะเธอแท้ๆ เชียวสุดา”
ใจพีรายุยังเคียดแค้นโกรธในความโง่ของตัวเองที่มองไม่ออก เลยถูกรวิสุดาหลอกเอาโดยไม่รู้เลยว่าลับหลังแล้วหญิงสาวปล่อยเนื้อปล่อยตัวกับพี่ชายจนถึงขั้นมีเด็กด้วยกันแต่ก็ยังดีที่ไม่บังคับให้เขารับเป็พ่อเด็ก คงจะเป็เพราะอิทธิพลจากครอบครัวของหญิงสาวและหวังผลในการเป็ทายาดของพี่ชายจอมเ้าชู้ที่ยอมจดทะเบียนสมรสด้วย
เขาควรจะ...ขอบคุณที่พี่ชายทำให้รู้เช่นเห็นชาติรวิสุดาก่อนที่จะตกลงปรงใจแต่งงานด้วยสินะ
พีรายุหยุดคิดถึงเื่ของพี่ชายกับรวิสุดาเมื่อเห็นหญิงสาวคนหนึ่งเดินผ่านตาไป
“นั่นมัน...”ชายหนุ่มร้องครางในลำคอ เหมือนมีอะไรสะดุดใจเขาอย่างจังซึ่งพีรายุก็ตอบไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไม มันเหมือนภาพจางๆของยายขโมยที่ผ่านแวบเข้ามาในสมอง ซ้อนทับกับภาพของหญิงสาวที่เดินลับหายเข้าไปยังซอกเล็กๆซึ่งคงจะเป็ห้องน้ำ
เพราะไม่มั่นใจพีรายุจึงคิดว่าจะนั่งรอให้หญิงคนนั้นเดินออกมาจากห้องน้ำก่อนหากเมื่อเขามองไปรอบๆ ห้องที่นั่งอยู่ก็สะดุดกับชายวัยกลางคนซึ่งเป็ทนายความประจำตระกูล
สงสัยจะตามมาดูเขาไปเมาแล้วตกขับรถตกถนนตายหรือเปล่า ขนาดที่นี่อยู่ห่างไกลจากกรุงเทพตั้งหลายร้อยกิโลแต่หูตาของพ่อและลุงทนายจะไวเป็พิเศษ ถึงได้ตามมาเร็วและรู้ด้วยว่าเขาอยู่ที่ไหน
“จริงๆเลยนะลุง...ไม่คิดจะให้ผมมีเวลาพักรักษาหัวใจบ้างเลยหรือไงกะจะให้ผมล้มหัวใจกลัดหนองจนกระอักกันเลยหรือไง” ให้กลับบ้านตอนนี้ เขายังทำใจเื่รวิสุดาไม่ได้จะต้องคอยหาเื่ต่อยตีกับพี่ชายแน่นอน
เพราะไม่อยากเจอกับลุงทนายในตอนนี้พีรายุจึงลุกขึ้นเดินเลี่ยงไปหลบมุมที่ซอกซึ่งหญิงสาวร่างเล็กเดินลับหายไปรอยยิ้มแต้มบนมุมปาก เมื่อเห็นชายวัยกลางคนอารมณ์เสียที่ไม่เจอเขาอย่างหวัง
พีรายุมองร่างท้วมของลุงทนายด้วยแววตาแข็งกร้าวเขาไปทำระยำตำบอนที่ไหน ลุงทนายสามารถเอาไปรายงานบิดาและมารดาทุกอย่างชนิดที่ไม่มีขาดตกเลยแต่ทีกับเื่ของพี่ชายและน้องชายที่ไม่ว่าจะทำเลวสักเพียงใดไม่เคยจะมีสักเื่ที่จะเข้าไประคายหูบิดาและมารดา ไม่รู้ว่าลุงทนายจงเกลียดจงชังอะไรเขาหนักหนา
รอยยิ้มเย้ยหยันแต้มบนหน้าเข้มสองมือสอดเข้าไปในกระเป๋ากางเกง เขาอยากเจอกับลุงทนายอยู่เหมือนกันจะได้ทำเื่ลาออกจากงานซึ่งต้องเป็ลูกน้องทั้งพ่อและพี่ชายอาจจะลามไปถึงน้องชายกำลังจะกลับจากต่างประเทศในอีกไม่กี่วันข้างหน้าอีกคนด้วยที่สำคัญ...
“คราวนี้จะขัดขวางอะไรผมอีกครับลุง”พีรายุเชื่อเต็มร้อยเมื่อใดที่เอ่ยปากขอเบิกเงินมรดกที่ย่ามอบให้จะต้องถูกต่อว่าด่าทอประชดประชันด้วยความหวังว่าเขาจะย่อท้อและยอมกลับไปเป็ลูกไล่ของพี่ชายและน้องชายอีกแต่คราวนี้จะไม่เป็อย่างที่คนพวกนั้น้าอีกแล้วเขาจะขอออกมาเป็ตัวของตัวเองเสียที
“อย่าหวังว่าคราวนี้จะขวางผมเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาได้ในเมื่อไม่เห็นหัวกัน...ผมก็จะทำอย่างที่้าสักที” ฟังคำคนห้ามมานานเกินไปแล้วสมควรแก่เวลาที่จะทำตามความฝันสร้างบริษัทรับออกแบบและตกแต่งภายในซึ่งเป็งานที่เขาถนัดและรักที่สุดเสียที
พีรายุเลิกคิดเื่ของคนอื่นสิ่งที่ควรทำในตอนนี้คือตามหาตัวยายหัวขโมยนั่นให้พบชายหนุ่มยืนแนบแผ่นหลังกับผนังห้อง ขณะจ้องไปที่ประตูอะลูมิเนียมด้วยใจจดจ่อบอกไม่ถูกเป็เพราะอะไร เหมือนมีอะไรมาดลใจให้เขาสนใจ อยากที่จะเห็นหน้าผู้หญิงผมยาวคนนั้นซะเหลือเกิน
“หวังว่าจะเป็เธอนะยายหัวขโมยตัวแสบ”พีรายุยิ้มหยัน เพราะรวิสุดาคนเดียว ทำให้เขาถูกยายหัวขโมยเล่นงานเสียจนหมดท่า
เพียงหญิงที่รออยู่เดินออกมาจากประตูพีรายุก็เริ่มสังเกตพร้อมกับทบทวนความทรงจำของตัวเอง ก่อนที่เขาจะสะดุดกับสร้อยเส้นเล็กที่โผล่ออกมานอกตัวเสื้อไอ้สร้อยนะไม่เท่าไหร่หรอก แต่สิ่งที่หอยอยู่กับตัวสร้อยนะสิเรียกความสนใจจากเขาได้ชะงักนัก
“ใช่จริงๆยายหัวขโมย!”
416
