"!!!อาาาาาาาาา" เสียงครวญครางดังก้องไปทั่วท้องถ้ำเรือนกายของสตรีแช่ชุ่มไปด้วยคราบของเหงื่อไคล ที่ทั่วเรือนกายถูกโรมรันไปด้วยรสจูบสัมผัสอันลุ่มลึกแล้วชิวหาอันพริ้วไหว สองมือไม้และเรียวนิ้วที่ดุจมัจฉาท่องคลื่นเกลือกกลั้วพัวพันคลำคลึงบีบรัดไปทั่วเรือนกายของนาง
ซุนจิ้งหร่านยามนี้นางแม้ปรารถนาจะพูดจาหากแต่น้ำเสียงของนางที่ออกมากับมีแต่เสียงครวญครางครั้งแล้วครั้งเล่า จุดสัมผัสเช่นยอดปทุมถันและแดนเร้นลับของสตรีนางมิเคยถูกบุรุษเพศล่วงล้ำละเมิดต่อมันเลยแม้แต่น้อย หากแต่วันนี้ทั้งเรียวนิ้ว ทั้งจูบสัมผัส ทั้งชิวหา ต่างระรัวเป็นจังหวะสลับไปมาแทบจะไม่ให้นางพักหายใจหายคอเลย
ห้วงอารมณ์ของนางก็รู้สึกเพริศพริ้งเกินบรรยาย ราวล่องลอยอยู่กลางนภาแดนสวรรค์ สุขดูดดื่มรัญจวนใจเป็นที่สุด นางไม่คิดเลยว่าการเป็นผู้ฝึกฝนนั้นจะต้องกระทำสิ่งเหล่านี้แม้แต่น้อย
นัยน์ตาที่ถูกปิดซ่อนด้วยผ้าหนาถึบแสดงความหวานหยาดเยิ้มออกมา หากแต่ไม่มีใครได้เห็นมัน
ในไม่ช้าร่างนางก็สั่นซ่านด้วยความสุขอันเอ่อล้น ซุนนานประทับริมฝีปากแนบแน่น ก่อนที่ในไม่ช้าการกลั่นปราณและแก่นหยินในครั้งนี้จะยุติลง
ซุนนานค่อยๆ ส่งแก่นหยินบริสุทธิ์ที่ถูกกลั่นจนสมบูรณ์ให้กับนาง ไอปราณทั่วร่างของท่านแม่เจ็ดซุนจิ้นหร่านบริสุทธิ์ขึ้นอีกหลายส่วนอย่างรวดเร็ว หากแต่เสียงหอบถ่ายหายใจยังคงอยู่
...
"น้องจิ้งหร่าน เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง" แม่แปดซุนเฟิ่งย่ากล่าวพร้อมประคองร่างอันเปียกชุ่มไปด้วยคราบไคลแห่งความสุขของแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่าน ที่บัดนี้ผิวกายแดงก่ำไปทั่วเรือนกายพร้อมเปียกชุ่มไปด้วยคราบเหงื่อสตรีเพศของตัวเอง
ไม่ช้าแม่เจ็ดซุนจิ้นหร่านเริ่มปรับลมหายใจของตัวนางเองได้ นางก็พยักหน้ารับเบาๆ พร้อมกล่าวว่าตัวเองไม่เป็นอะไร "พี่หญิงจิ้นหร่านไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ เพื่อการฝึกฝนของซุนน้อยนี้เป็นสิ่งควรกระทำ ตอนนี้จิ้นหร่านสบายดี ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงเจ้าคะ" แม่เจ็ดซุนจิ้นหร่านกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงแหบเบาที่แฝงความเขินอายอยู่มากส่วน
แม่แปดซุนเฟิ่งย่าใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนบางซับคราบเหงื่อไคลทั่วใบหน้าให้แม่เจ็ดซุนจิ้งหร่าน พร้อมสอบถามความพร้อมถึงการฝึกฝนในระดับต่อไป "น้องจิ้งหร่าน เจ้าพร้อมจะฝึกฝนศาสตร์ของสตรีต่อบุรุษเพศต่อหรือไม่ หรือวันนี้เจ้าจะพักก่อนดี"
แม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านจับมือแม่แปดซุนเฟิ่งย่าแน่น นางไม่รู้ว่าการฝึกต่อไปนั้นคืออะไร หากแต่การฝึกฝนแรกนี้ นางต้องบอกตรงๆ ว่านางนั้นแทบจะไม่เหนื่อยเลยแม้แต่น้อย หากแต่ที่หอบหายใจอยู่หลายคันรบนั้น ต้องบอกว่าเป็นเพราะห้วงอารมณ์สุขสันต์นั้นถาโถมนางต่อเนื่องเกินไป เรือนกายของนางแทบจะแบกรับมันไม่ไหว พร้อมกับหัวใจนางที่สั่นสะท้านไปกับความสุขนี้นางจึงมีสภาพเช่นนี้
หากแต่ความเหนื่อยอ่อนด้านร่างกายนั้นหามีไม่ มีแต่จะแจ่มใสกว่าเดิม กระแสปราณแม้จะหายไป 2 ถึง 3 ส่วน แต่เมื่อได้รับความชุ่มช่ำจากแก่นปราณหยินบริสุทธิ์ที่ซุนนานส่งกลับมาความเหนื่อยอ่อนใดๆ ที่ร่างกายเคยมี ความสับสนของกระแสปราณก็คล้ายจะหายไปอย่างรวดเร็ว
นอกจากนั้นซุนจิ้งหร่านก็พบว่าทั้งเรือนกายของนางนั้นกระแสปราณกลับไหลคล่องทะลวงปราณได้ง่ายดายกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด นางรู้สึกว่าการฝึกฝนกับซุนนานนี้ทำให้นางมีความสุขเหลือเกิน
ไม่ช้าซุนจิ้งหร่านจึงรีบส่ายหน้าเพราะร่างกายของนางไม่จำเป็นต้องพัก "พี่หญิงจิ้งหร่านสามารถฝึกฝนต่อได้เจ้าค่ะ เชิญพี่หญิงสั่งสอนเถอะ"
แม่แปดซุนเฟิ่งย่าเห็นดังนั้นก็ยิ้มร่า เอามือตบเบาๆ ที่หลังมือของแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่าน "งั้นก็ดี ซุนนานเจ้าขยับมานั่งตรงนี้" แม่แปดพูดพล่างชี้ไปที่เก้าอี้นั่งที่นางจัดหามา พร้อมประคองร่างซุนจิ้งหร่านไปยังที่ตรงนั้น พร้อมกับเริ่มอธิบายใจความการฝึกสอนในครั้งนี้
...ในไม่ช้าใบหน้าของแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านก็แดงก่ำ นางไม่คิดฝันว่าจะมีการฝึกฝนเช่นนี้ นางรู้สึกอายเหลือเกิน
หากแต่ใบหน้าของแม่แปดช่างดูมีความสุขยิ่งนัก ยามเมื่อนางได้กลั่นแกล้งผู้อื่น ซุนนานได้แต่คิดที่นางให้แม่เจ็ดปิดตา สาเหตุหนึ่งอาจจะเพราะนางนึกสนุกและไม่ต้องการให้แม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านเห็นใบหน้าที่แสนเจ้าเล่ห์และสุขสมนี้ของนางเป็นแน่
ซุนนานทำใบหน้าส่ายศีรษะ เมื่อแม่แปดซุนเฟิ่งย่าเห็นดังนั้นก็มองฆ้อนมันทีหนึ่ง พร้อมทำมือให้ตัวมันปิดปากให้เสีย และตัวมันห้ามพูดกล่าวอะไรทั้งนั้น ไม่งั้นตัวมันจะโดนแม่แปดลงโทษเป็นแน่
ซุนนานเห็นเช่นนั้นมันก็ได้แต่ทำใจ ยอมเป็นของเล่นของแม่แปดเช่นเคย หลังจากสอนกันด้วยปากเปล่าอยู่นาน ไม่ช้าก็ถึงการลงมือ ตลอดการปฏิบัติแม่แปดซุนเฟิ่งย่าอยู่เคียงข้างแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านตลอด
"จิ้งหร่านตรงนั่นแหละมันอยู่ข้างหน้าเจ้าแล้ว เจ้าจำที่พี่หญิงสอนได้ใช่ไหม"
"เจ้าค่ะ" แม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงเอียงอายหากแต่มันช่างน่าฟังและน่าค้นหาเป็นที่สุด
หลังจากงกๆ เงิ่นๆ อยู่ซักพักใหญ่ไม่ช้าริมฝีปากของแม่เจ็ดก็จูบสัมผัสเข้ากับเจ้ามังกรน้อยที่หลับใหลอยู่ของซุนนาน แม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านค่อยๆ อ้าปากเล็กๆ ของนางเข้างับงำเจ้ามังกรน้อยนั้น นางยังไม่ชำนาญสิ่งนี้เลยแม้แต่น้อย
หากแต่นั้นก็คือเสน่ห์ของนางเช่นกันที่เมื่อได้เห็นได้สัมผัสแล้ว มันช่างดูน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน ซุนนานตัวมันถึงกับต้องยอมรับ มันหลงใหลในแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านไม่น้อยเลย
หากแต่ในไม่ช้า ด้วยการสั่งสอนของแม่แปดซุนเฟิ่งย่าที่อยู่ข้างกายนาง นางก็ค่อยๆ ชำนิชำนาญในศาสตร์ของบุรุษและสตรีมากขึ้น หากแต่ความชำนาญนี้ของแม่แปดก็ไม่ใช่เพราะอะไร นางฝึกฝนกับร่างกายของซุนนานมาหลายสิบวันแล้ว จุดไหนแบบไหนทำให้ซุนนานรู้สึกดีรู้สึกสุขสมนางพอรู้ได้บ้างแล้ว
ไม่ช้าก็ดูเหมือนว่าตัวแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านจะจับจังหวะได้บ้างแล้ว แรงดูดดึงไปมาของนางทำไปอย่างชำนิชำนาญขึ้นเรื่อยๆ ไม่ช้าจุดสูงสุดแห่งห้วงสุขสันต์ก็มาถึงตัวซุนนาน มันรีบบังคับแก่นหยางของมันหลั่งออกมาอย่างเอ่อล้นให้มากที่สุด
น้ำรักที่เต็มไปด้วยแก่นหยินบริสุทธิ์ 9 ส่วนแก่นหยางบริสุทธิ์ 1 ส่วนไหลเต็มปากเต็มคอของแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่าน ด้านข้างของนางนั้นมีแม่แปดซุนเฟิ่งย่าประคองร่างช่วยนาง พร้อมร้องตะโกนบอกนางเป็นกำลังใจ "น้องจิ้งหร่านตอนนี้แหละเจ้าต้องดูดกลืนแก่นหยางบริสุทธิ์ให้ได้มากที่สุดแล้ว!!!"
แม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านได้ยินดังนั้นนางก็พยายามเต็มที่ทั้งดูดทั้งกลืนไปพร้อมๆ กัน หากแต่เป็นซุนนานเสียอีกที่กำลังเสียวสะท้านกับแรงดูดดึงของแม่เจ็ดที่ชำเรามันอย่างไม่หยุดหยั่งจนเรี่ยวแรงจากสองขาของมันแทบหายไปสิ้น โชคดีที่มันนั่งเก้าอี้อยู่ ไม่งั้นคงจะขาสั่นล้มลงเป็นแน่
หลังจากแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านดูดกลืนไปซักพักนางก็พบว่าแก่นหยางบริสุทธิ์นั้นมอบความรู้สึกที่นางไม่คาดคิดเลย ทั่วเรือนกายราวกับแตกเป็นเสี่ยงๆ หากแต่การแต่สลายนั้นคือการแตกสลายอย่างสุขสันต์ นางรู้สึกเย็นสบายไปทั่วเรือนกาย มีแต่เพียงกลางท้องน้อยเท่านั้นที่อบอุ่นราวกับมีดวงอาทิตย์น้อยๆ อยู่ตรงนั้น
ไม่ช้าทั่วเรือนกายของนางก็ราวกับถูกปรับสมดุลใหม่อีกครั้ง เรือนกาย สติการรับรู้ ห้วงอารมณ์ ทุกสิ่งอย่างที่กล่าวมาของนางคล้ายจะดีขึ้นสดใสขึ้นในทันที นางไม่คาดคิดเลยว่าแก่นหยางบริสุทธิ์จะมอบความรู้สึกและการรับรู้เช่นนี้ให้กับนาง
หลังจากซุนจิ้งหร่านปรับอารมณ์และกระแสปราณในร่างให้เป็นปกติได้ แม่แปดซุนเฟิ่งย่าที่อยู่ข้างๆ ก็ค่อยๆ หยิบเสื้อผ้ามันจัดแต่งตัวให้นางใหม่ จากนั้นก็เปิดผ้าปิดตาหนาทึบนั้นออก
และเมื่อนางเหลือบไปซุนนานเจ้าอดีตตัวน้อยของนาง ที่บัดนี้เริ่มแตกเนื้อหนุ่มเรือนกายเริ่มสูงใหญ่เป็นชายชาตรี นางก็คล้ายหน้าแดงและเอียงอายนัก พร้อมก้มหน้าก้มตาไม่กล้ามองตัวซุนนานมัน สุดท้ายนางก็ขอตัวพร้อมจับมือของแม่แปดซุนเฟิ่งย่าเดินอรชรอ้อนแอ้นจากไป
ทิ้งให้ ณ ที่แห่งนี้มีเพียงซุนนานอยู่ผู้เดียวไม่ขัดขวางการเรียนรู้ศาสตร์จากจารึกอักษรวิญญาณของตัวมัน
.
.
.
และแล้ววันเวลาก็ค่อยๆ ล่วงผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ความรู้สึกใหม่ๆ ความสัมพันธ์ใหม่ๆ ก็เกิดขึ้น หลังจากท่านแม่แปดซุนเฟิ่งย่าได้บอกกับแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านเรื่องการออกจากถ้ำเร้นลับ ท่านแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านก็รับรู้ นางได้รู้ว่าหลังจากนี้พวกเราจะไปตั้งหลักที่อาณาจักรราชวงศ์เกาซึ่งชำนาญด้านศาสตร์การหลอม แม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านก็ยิ่งเตรียมตัวและขยันฝึกซ้อมมากขึ้น
เพราะแม่เจ็ดซุนเฟิ่งย่ากล่าวว่าการไปในครั้งนี้เป็นไปเพื่อวางรากฐานและอนาคตของตระกูลซุนและครอบครัวเราทุกคน นอกจากนั้นในการไปครั้งนี้พวกเราจะปลอมตัวเปลี่ยนชื่อเปลี่ยนแซ่กันเป็นคนตระกูลอู๋ในการลงหลักปักฐานที่อาณาจักรราชวงศ์เกา
ดังนั้นตัวนางและแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านควรมีฐานะใหม่ ให้ซุนนานเป็นนายท่านของพวกนาง ส่วนนางทั้งสองซุนเฟิ่งย่าและซุนจิ้งหร่านเป็นสองภรรยาฮูหยิน แม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านได้ยินดังนั้นก็เขินอายเล็กน้อยก่อนพยักหน้ารับ พร้อมฝึกเรียกหาซุนนานว่าท่านพี่ ว่านายท่านอยู่หลายคำ ตอนแรกๆ ที่เรียกก็เขินๆ อายๆ ไม่น้อย
ส่วนเจ้าซุนผูนั้นจะให้เป็นน้องของนายท่าน ต้องฝึกเรียกพวกนางว่าพี่สาว พี่สะใภ้ แรกๆ ซุนผู้เจ้าอ้วนก็จะไม่ยอมท่าเดียวมันชินเรียกมารดา เรียกท่านแม่ของมัน หากแต่เมื่อเอาอาหาร เอาขนมเข้าหลอกล่อ ไม่ช้ามันก็ทำตามและพูดคล่องกว่าแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านเสียอีก
และแล้ววันเวลาแห่งการปรับตัวก็ค่อยๆ เปลี่ยนผ่านไปทีละเล็กละน้อย รวมถึงอุปนิสัยใจคอ
แต่เดิมซุนจิ้งหร่านนางนั้นจะเป็นคนขี้อายมิค่อยกล้าพูดกล้าจาอะไร หากแต่พอเวลาผ่านไป และได้ใกล้ชิดซุนนานอยู่เสมอ ในใจนางพลันยิ่งใกล้ชิดมากกว่าเดิมเรียกท่านพี่ เรียกนายท่านอย่างชินปาก นอกจากนั้นทุกครั้งที่พบซุนนาน สองมือของนางก็จะเข้ามาคล้องแขนของซุนนานโดยทันที ราวกับเป็นความเคยชินใหม่ของนาง นอกจากนั้นซุนนานก็พบว่าท่านแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านของมันชอบจูบสัมผัส แรกๆ ตัวมันก็กล้าๆ กลัวๆ ที่จะทำเพราะมันเป็นการตระหนักรู้จากการเปิดใช้เนตรวิญญาณและรับรู้ผ่านเหล่าเมฆหมอกแห่งห้วงอารมณ์ แต่เมื่อมันเริ่มทำ เริ่มมอบจูบสัมผัสให้ท่านแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านของมันบ่อยๆ เข้า ไม่ช้าเวลาที่เจอหน้ากันตัวมันก็ไม่ต้องเป็นคนกระทำแล้ว กับเป็นแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านที่ริเริ่มก่อน
โดยทุกครั้งที่พบเจอกันหลังจากนางเรียกมันท่านพี่ท่านพี่ อยู่สองสามคำนางก็จะเข้ามาเคล้าคลอแนบชิด จากนั้นก็จะมาแนบริมฝีปากจุมพิตมันอย่างเคยชิน และปัจจุบันก็ทำอย่างนี้อย่างไม่ขัดไม่เขินแม้แต่น้อย แม้จะมีเจ้าซุนผูหรือแม่แปดซุนเฟิ่งย่าอยู่นางก็กระทำจนเป็นนิสัยไปเสียแล้ว จนครั้งหนึ่งแม่แปดซุนเฟิ่งย่าถามนางทำไมถึงชอบจูมสัมผัสซุนนานนัก นางก็ตอบโดยใช้ข้ออ้างว่าซุนนานชอบให้นางทำแบบนี้ ทุกครั้งที่มันเข้ามาหานาง เมื่อมาเจอนางตามลำพัง ซุนนานจะจูบสัมผัสนางเสมอ
และเมื่อแปดซุนเฟิ่งย่าได้ยินดังนั้น ไม่ช้านางก็ทำแบบเดียวกัน หันมาโอบแขน กอดเนื้อกอดตัวซุนนานบ้าง แม้แต่ตื่นนอนนางก็จะมาจูบสัมผัสซุนนาน คล้ายว่าเพราะรู้ว่าซุนนานชอบสิ่งนี้นางจึงกระทำ
และยิ่งเวลาล่วงผ่านไป ความใกล้ชิดของซุนนานกับสตรีทั้งสอง ซุนจิ้งหร่านและซุนเฟิ่งย่าก็มากขึ้น ถึงกับเปลี่ยนวิธีการหลับนอนการฝึกฝนเลยทีเดียว
เมื่อก่อนแม่เจ็ดและแม่แปดของมันยามนอนก็จะไปนอนกับซุนผูเจ้าอ้วนน้อยหลังจากนั้นรอมันหลับก็จะไปอาบน้ำและฝึกฝนปราณมหาจันทรายามราตรีจากนั้นจึงกลับไปเข้านอนข้างๆ เจ้าอ้วนน้อยซุนผู หากแต่ทุกวันนี้เมื่อเจ้าซุนผูหลับฝัน พวกนางทั้งสองจะเรียกซุนนานไปร่วมอาบน้ำร่วมฝึกฝนกับพวกนาง พวกนางอ้างว่ามีเวลาน้อยและการฝึกฝนเคล็ดมหารัญจวนนั้นทำเสร็จก็ต้องมาอาบน้ำอยู่ดี ก็กลายเป็นว่าบึงน้ำแห่งนั้นกลายเป็นที่ฝึกฝนเคล็ดวิชามหารัญจวนของซุนนานกับพวกนางแทนไปแล้ว
ยามนี้พวกนางไม่มีทีท่าขัดเขินอีกต่อยามฝึกฝนวิชากับซุนนาน มีแต่นับวันจะเผ็ดร้อนขึ้นทุกวัน พร้อมแกล้งถามถึงเจ้ามังกรน้อยที่ยังหลับสนิทไม่ยอมตื่น พวกนางถามถึงมัน ถามว่าเมื่อไหร่มันจะตื่นจากการหลับใหลเสียที ซุนนานก็ยอมรับกับแม่เจ็ดแม่แปดของมันตามตรง เจ้ามังกรน้อยนี้หากจะว่าตื่นได้ก็ตื่นได้ หากจะว่าตื่นไม่ได้ก็ไม่ได้ เนื่องจากซุนนานพบว่าตัวมันต้องกลั่นหยางบริสุทธิ์ทุกวัน การสะสมหยินบริสุทธิ์จึงล่าช้า หากมันไม่กลั่นหยางออกมาให้พวกนางดูดกลืนซัก 5 ถึง 6 ปี เจ้ามังกรหลับก็หน้าจะตื่นได้บ้าง
หากแต่ถ้าวิธีนี้ซุนนานก็อธิบายว่าไม่เหมาะสม เพราะ ณ ตอนนี้ทรัพยากรฝึกฝนพร้อมมูล นับเป็นโอกาสดีของท่านแม่ทั้งสอง ดังนั้นการได้รับแก่นหยางบริสุทธิ์จากมันนับว่าเหมาะสมและเป็นประโยชน์มากกว่า หากตัวมันได้เข้าเมืองซึ่งมีสตรีเพศมากมาย ตัวมันก็กลั่นปราณดูดหยินจากพวกนางนั้นอย่างต่อเนื่องซักหลายร้อยคนคาดว่าเพียงไม่นานเจ้ามังกรน้อยที่หลับใหลของมันก็คงตื่นขึ้นได้
สตรีทั้งสองก็เข้าใจ
ยิ่งเวลาผ่านไปพวกนางก็มิได้ทำต้วเป็นมารดาของมันซุนนานอีกต่อไป มีแต่จะคล้อยตามตัวมันซุนนานแต่ฝ่ายเดียว ผ่านไปได้ปีกว่าทั้งสองตกดึกก็เปลี่ยนนิสัย หันมานอนกับมันในถ้ำลึก ณ แท่นเก็บแผ่นจารึกอักษรวิญญาณแทน ด้านซ้ายของตัวมันซุนนานเป็นท่านแม่ซุนจิ้งหร่าน ด้านขวาเป็นท่านแม่ซุนเฟิ่งย่า ตัวซุนนานมันนั้น นับวันก็ยิ่งมีความสุขพร้อมผูกพันกับสตรีทั้งสองเหลือเกิน ยามหลับนอนเพียงมองพวกนางที่สวมใส่เสื้อผ้าเบาสบายเผยผิวนวลเนียนให้มันเห็น อยากกอดก็ได้กอด อยากเคล้าคลึงก็ได้เคล้าคลึง แถมสตรีทั้งสองนางก็ไม่ตบตีกันหึงหวงมัน สิ่งนี้นับเป็นหนึ่งในยอดความรู้สึกสุขสันต์ของบุรุษเพศจริงๆ ทุกครั้งยามหลับนอนและจดจ้องมองใบหน้าของพวกนาง ตัวมันซุนนานคล้ายคิดปรารถนาจะถนอมพวกนาง ปรารถนาให้พวกนางมีความสุขตลอดไป
หากแต่แม้จะเป็นเช่นนั้นการฝึกฝนของตัวมันและสตรีทั้งสองก็มิเคยหยุดหย่อน นอกจากนั้นยังเร่งฝึกหักโหมเป็นบางครั้งอีกด้วย เพราะรู้ตัวว่าอีกไม่นานอาจจะต้องพบเจอเรื่องราวมากมายที่มิอาจจะคาดเดา ยิ่งฝึกฝนมีฝีมือมีความรู้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งเอาตัวรอดได้มากเท่านั้น
นอกจากนั้นเจ้าอ้วนน้อยซุนผูตัวมันก็ไม่ต่างกันถูกเคี่ยวเข็ญจากทุกคน ทำให้ในวัย 10 ขวบด้วยการดูแลของซุนนาน เจ้าอ้วนซุนน้อยก็มีระดับฝึกปราณถึงชุบร่างขั้นสูงสุด [ผู้ฝึกปราณระดับ 2 ขั้น 5] ซึ่งถ้าพูดถึงปริมาณปราณ ณ ตอนนี้เจ้าอ้วนซุนผูมีมากกว่าซุนนานเสียอีก นอกจากนั้นร่างกายของมันก็แข็งอย่างกับเหล็กคาดได้ว่าผู้ฝึกปราณระดับเปิดชีพจรทวาร [ผู้ฝึกปราณระดับ 3] ทั่วไปคงมิอาจจะทำอะไรมันถึงตายได้โดยง่ายอย่างแน่นอน ทุกสิ่งอย่างนี้ต้องขอบคุณซุนนานและโอสถสองลายเส้นของตัวมัน
3.45M
