แสงอาทิตย์สาดส่องมายังเต็นท์ที่ผมนอนอยู่อากาศอันหนาวเหน็บค่อยๆจางหายไปแทนที่ด้วยความอบอุ่นจากแสงอาทิตย์ ผมรู้ว่าเอลลี่และทอมไม่ได้นอนในเต็นท์พวกเขาคงเมาจนโต้รุ่ง บางครั้งผมแอบสงสัยทอมอาจมีใจกับเอลลี่เพราะว่า ทอมไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับของมึนเมาั้แ่ที่ผมรู้จักกับเขาแต่เมื่อเอลลี่ชักชวนทอม เขาไม่เคยปฏิเสธตอบตกลงทันทีไม่คิดหรือไตร่ตรองเห็นด้วยกับทุกสิ่งที่เธอบอก ก่อนที่ทอมจะมาเข้ากลุ่มเขาเป็เงียบขรึมไม่ค่อยพูดมากนักพยายามสื่อสารกับคนรอบข้างด้วยการทำดีกับทุกคนในโรงเรียน แต่ไม่มีใครสนใจบางคนมองเขาเป็คนที่น่ารำคาญไม่มีใครอยากเอาเข้ากลุ่มในวันที่ผมเจอทอมครั้งแรกตอนเกรด7เขาโดนอันธพาลข่มเหงชื่อว่า โจ เป็หัวโจกในโรงเรียนผมเห็นเขาเหลืออดกับการกระทำของโจจึงได้ะเิใส่ออกมาด้วยกำปั้นแต่พวกของโจเยอะกว่าจึงโดนอัดจนหน้าเละ เอลลี่และอลันทนดูไม่ได้ที่พวกเขารุมรังแกใช้คนจำนวนมากกว่าจึงเข้าไปช่วยทอมโดยไม่ลังเลผมทำได้แค่เรียกอาจารย์ให้หยุดทะเลาะวิวาทผมไม่มีความกล้ามากพอที่จะไปช่วย เพียงไม่กี่วันทอมขออลันเข้ากลุ่มตามติดเอลลี่ราวกับเงาตามตัวอลันดูไม่พอใจมากนักเพราะว่าเขาก็ชอบเอลลี่เช่นกันสายตาของเอลลี่มองทอมเหมือนน้องคนหนึ่งด้วยที่เธออายุแก่กว่าพวกเรา2ปีผมไม่รู้สาเหตุทำไมเธอถึงดรอปเรียน ในขณะที่ผมกำลังคิดเรื่อยเปื่อยของ2คนนั้นพร้อมกับค้นกระเป๋าของตัวเองเพื่อหาแปรงสีฟันดวงตาพล่ามัวเล็กน้อยเนื่องจากเพิ่งตื่นนอนจากนั้นผมค่อยๆลุกออกจากเต็นท์ อากาศยามเช้าที่แสนสดชื่นทามกลางธรรมชาติความงดงามยามอรุณที่คอยต้อนรับให้เราเดินทางสู่วันใหม่ด้วยความอบอุ่นใจผมรู้สึกดีพวกมันค่อยเติมพลังงานชีวิต ในการที่จะทำวิจัยครั้งต่อไปเป็โปรเจ็คครั้งสุดท้ายก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายไปทำตามความฝันของตัวเองดังนั้นพวกเราเลยมาตั้งแคมป์เพื่อสร้างความทรงจำอันแสนมีค่าอยากจะหยุด่เวลาเหล่านี้ไว้ ผมสูดอากาศอันแสนบริสุทธิ์เข้าเต็มปอดแล้วก็ทำT-21ในยามเช้าเพื่อที่จะยืดเส้นยืดสาย ผมเห็นทอมและเอลลี่เมาสลบอยู่ข้างกองไฟที่กำลังมอดดับลงพวกเขาคงจะไม่เผลอมีอะไรกันนะ แต่แล้วท้องฟ้าที่แสนจะดูสดใสค่อยๆเปลี่ยนเป็สีแดงฉานราวกับมหันตภัยร้ายกำลังคืบคลานเข้ามา ผมขนลุกไปทั้งตัวอากาศเย็นลงฉับพลันผมรู้สึกไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก
โทมัสรีบไปปลุกเอลลี่และทอมบอกเหตุถึงท้องฟ้าที่แปรผันไม่เคยเจอปรากฎการ์ณแบบนี้มาก่อนโทมัสััได้ถึงล้างร้ายกำลังย่างกรายเข้ามาในเมือง Mysterious Town ท้องฟ้าสีแดงฉานดั่งคำทำนายไว้เมื่อ20ปีที่แล้ว “พวกเราต้องรีบออกจากป่าแห่งนี้ทันที”เขากล่าวอย่างเสียงดังเอลลี่สะดุ้งตื่นทันทีเพราะเสียงของโทมัสเธอตอบตกลงถึงแม้ยังไม่สร่างเมาก็ตามทอมยังนอนไม่ได้สติพร้อมกับถือขวดเหล้ากอดไว้ข้างกายอย่างแแ่ เขากำลังฝันถึงการเป็อัศวินขี่ม้าขาวได้ช่วยเ้าหญิงเอลลี่จากมารร้ายมีนามว่าอลันอสูรนับร้อยขว้างทางบนยอดหอคอยอศัวินขาวขี่อาชาไนยคู่กายไม่เกรงกลัวสิ่งใดเขาได้ฝั่นฝ่าปราบอสูรั้แ่ชั้น1ไปจนถึงบนยอดหอคอยเพียงชั่วครู่ดาบของเขาได้สะบันหัวจอมมารอลันได้อย่างสบายเ้าหญิงเอลลี่รู้สึกปลื้มปิติเป็อย่างยิ่ง”เพื่อเป็การตอบแทนที่ท่านช่วยข้าไว้จงเปิดหมวกเกราะของท่านข้าจะมอบจุมพิต”แต่ฝันก็ต้องสลายโทมัสเข้าไปกระซิบข้างหูของทอมเลียนแบบเสียงของเอลลี่”ทอมช่วยฉันเก็บสัมภาระได้ไหมขอร้อง!!”ถึงแม้การเลียนแบบเสียงไม่มีความเหมือนเลยก็ตามเมื่อทอมได้ยินเขาลุกรีบเก็บสัมภาระอย่างไม่รอช้า เป็เวลาเกือบ1ชั่วโมงฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ค่อยๆจางหาย เอลลี่และทอมเริ่มได้สติกลับมาการเก็บสัมภาระเป็ไปอย่างล่าช้า พวกเขาััได้ถึงอากาศที่เย็นเฉียบผิดปกติทั้ง3คนแง่นหน้ามองท้องฟ้าพร้อมกันราวกับโลกกำลังจะถึงจุดจบ
ผู้คนในเมืองต่างหวาดกลัวท้องฟ้าสีแดงดั่งตามคำทายของเอริก้าหญิงชรายิปซี เมื่อ20ปีที่แล้วเธอได้เล่าคำทำนายไว้3อย่างก่อนโลกจะวิบัติและพังพินาศไปในท้ายที่สุดคำทำนายแรกท้องฟ้ากลายเป็สีแดงเหมือนดั่งโลหิตหลั่งออกมาด้วยความแค้น คำทำนายที่สองจะเกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ผู้คนในเมืองล้มตายเป็จำนวนมากและคำทำนายที่3โลกจะถูกกลืนกินด้วยปีศาจร้ายที่มาจากต่างมิติ ผู้คนส่วนใหญ่เชื่อคำทำนายและบางคนไม่เชื่อคิดว่าเป็เื่ล้าสมัยที่มิอาจเป็ไปได้และไร้สาระแต่คำทำนายของเอริก้าเป็จริงทุกเหตุการณ์ดั่งคำที่กล่าวไว้ทั้งเื่น้ำท่วมที่ญี่ปุ่นหรือเชื้อไวรัสที่พรากชีวิตผู้คนจำนวนมาก เธอยังเล่าอีกว่า”จุดจบของโลกคือจุดเริ่มต้นของมวลมนุษย์”หลังจากนั้นเพียงไม่กี่สัปดาห์ต่อมาเธอก็เสียชีวิตด้วยโรคชรา
ทุกวันจันทร์เวลา9โมงเช้า BBM รายการข่าวประจำเมือง Mysterious Town ผู้ประกาศข่าวสาวสวย อากิโนะ เมกุมิ ลูกครึ่งรัสเซีย - ญี่ปุ่นที่กำลังได้รับความนิยมอยู่ตอนนี้ได้รับหน้าที่เป็พิธีกรในการสัมภาษณ์ แอนดริว แบรด ผู้เชี่ยวชาญทางด้านดาราศาสตร์เล่าถึงปรากฎการณ์ท้องฟ้าสีแดงเกิดขึ้นได้อย่างไร จะเกิดอาเพศตามที่เอริก้าทำนายไว้หรือไม่ เชิญคุณแบรดช่วยให้คำอธิบายหน่อยนะคะ
ผมขออธิบายก่อนว่าปรากฎการ์ณท้องฟ้าสีแดงไม่ได้เกิดอาเพศแต่อย่างใดแต่มันเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติซึ่งเรียกว่าการกระเจิงของแสงจะเกิดขึ้นได้ดีกว่าในแสงที่มีความยาวคลื่นสั้น แบรดได้อธิบายต่อไปอีกว่าพรุ่งนี้ต้องเป็วันที่ฟ้าแจ่มใสอย่างแน่นอนผมฟันธงได้เลย เขาทิ้งท้ายด้วยถ้อยคำที่ดูฉุนเฉียว”นี่มันยุคไหนแล้ว ถึงมาเชื่อคำทำนายงี่เง่าอย่างนี้ พวกคุณควรเชื่อวิทยาศาสตร์มากกว่า”
เมกุมิรีบตัดจบรายการทันทีเธอกลัวจะมีปัญหากับพวกประชาชนในเมืองที่เชื่อเอริก้าส่วนใหญ่”ขอบคุณสำหรับการให้ความรู้นะคะ เวลาของเราหมดลงเพียงเท่านี้ดิฉัน อากิโนะ เมกุมิ ขอจบรายการแต่เพียงเท่านี้ ไว้เจอกันใหม่ในสัปดาห์หน้า”
บริเวณใจกลางป่าลึกซึ่งอยู่หลังเมืองขณะที่พวกแก็งค์เด็กเนิรด์กำลังเดินทางออกจากจุดที่พวกเขาพักแต่กลับได้ยินเสียงโหยหวนร้องด้วยความเ็ปพวกเขารู้สึกหวาดกลัวตามตำนานที่เคยเล่าขานในเมือง Mysterious Town แก็งค์เด็กเนิร์ดพยายามเดินหนีโดยไม่สนใจเสียงร้องเ่าั้ ยิ่งเดินหนีมากเท่าไหร่เสียงร้องยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ เอลลี่เป็เพียงคนเดียวในกลุ่มที่อยากรู้ที่มาของเสียงเธอไม่เชื่อเื่ภูติผีปีศาจวิทยาศาสตร์คือข้อเท็จจริงสามารถพิสูจน์ได้จึงหันหลังกลับไปเพื่อหาต้นตอของเสียง ส่วนโทมัสตัวแข็งทื่อและสั่นไปทั้งตัวความกลัวกัดกินเข้าไปในจิตใจ เขากลัวเกินไปที่จะหาต้นตอของเสียงโทมัสรีบวิ่งออกจากป่าทันทีโดยไม่สนใจเพื่อน ส่วนทอมถึงแม้เขาจะกลัวแต่เลือกที่จะหันหลังกลับพร้อมเอลลี่เพื่อที่จะแสดงความกล้าอยากให้เธอประทับใจในตัวเขา ทอมจึงเดินข้างๆเอลลี่เพื่อกลบเกลื่อนความกลัวภายในจิตใจ ในตอนนี้ความคิดของทอมต้องแสดงให้เธอรู้ว่าเรานั้นกล้าหาญและไม่หวาดกลัวเขาสังเกตเห็นมือของเธอสั่นไม่ยอมหยุดทอมจึงจับมือเอลลี่อย่างแแ่ เขารับรู้ได้ทันทีในใจลึกๆเอลลี่รู้สึกหวาดกลัวเช่นกัน ทอมกล่าวด้วยน้ำเสียงอย่างมั่นใจ”เรามาหาต้นตอของเสียงนั้นด้วยกันเถอะ”เอลลี่ประทับใจเล็กน้อยที่ทอมแสดงความกล้าออกมาเธอยิ้มมุมปากพร้อมกับพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร ท้องฟ้าสีแดงที่ขุ่นมัววิสัยทัศน์ยากต่อการมองเห็นเอลลี่หยิบไฟฉายจากกระเป๋าเอามาสาดส่องดูทั่วตามบริเวณที่พวกเขาเคยตั้งแคมป์กัน ใต้ต้นไม้ใหญ่สูงตระหง่านเป็จุดที่พวกเขาพักมีเงาคล้ายชายพิกลรูปร่างแปลกประหลาดบริเวณ่ท้องใหญ่ผิดปกติจนกองกับพื้นมือทั้ง2ข้างพยุ่งตัวขาของเขาอยู่ข้างหลังคล้ายกับแมลงกำลังคลานออกมาจากความมืดกลิ่นตัวเหม็นเน่าคล้ายกับซากศพกำลังเดินได้พร้อมกับส่งเสียงร้องอันโหยหวน”ช่วยด้วย ใครก็ได้ฆ่าฉันที” เอลลี่รวบรวมความกล้าเอาไฟฉายส่องไปยังที่มีกลิ่นเหม็นที่โชยออกมาเธอพูดซ้ำภายในหัวหลายรอบเพื่อตอกย้ำว่า”ผีไม่มีจริง ผีไม่มีอยู่จริง” แสงไฟอันเบาบางจากไฟฉายไล่ส่องไปที่ขาจนถึงศรีษะเธอถึงกับผงะร่วมถึงทอมไม่สามารถบรรยายรูปลักษณ์และลักษณะสิ่งที่เห็นได้ว่านี่มันไม่ใช่เื่จริง วิทยาศาสตร์ไม่สามารถหักล้างกับสิ่งที่เอลลี่เห็นเธอขนลุกพองไปทั้งตัวััได้ถึงอันตรายของสิ่งมีชีวิตที่น่าสยดสยองกำลังย่างกรายเข้ามา เธอบอกทอมด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ”เราต้องหนี สัมภาระที่แบกมามันหนักเกินไปทั้งเสื้อผ้าและอุปกรณ์ต่าง ๆที่อยู่ในกระเป๋ามีแต่ทำให้เราวิ่งช้าลงจำเป็ต้องทิ้งมันไว้ไม่งั้นเราไม่รอดแน่”
เธอตื่นตระหนกและหวาดกลัวเอลลี่ไม่มีความกล้ามากพอที่จะหนีขาของเธอแข็งทื่อไม่ยอมขยับตามความคิดเ้าสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงป่นสยองราวกับมันหลุดออกมาจากหนังไซไฟ เอลลี่พยายามรวบรวมความคิดเพื่อเอาชีวิตรอดจากสถานการ์ณของสิ่งมีชีวิตไม่ใช่ทั้งคนหรือสัตว์
รูปร่างลักษณะของมันดูคล้ายกับตั๊นแตนที่มีใบหน้าคล้ายผู้ชายดวงตาขาวโพลนลิ้นเป็แฉกคล้ายงูและขาหลังที่ดูโค้งงอผิดปกติคาดดว่าน่าจะมีพละกำลังแรงะโที่ไกลพอสมควรถ้าหากเป็ไปอย่างที่คิดไว้เราไม่ควรวิ่งหนีตอนนี้ มีแต่ทำให้ถูกฆ่าเสียเปล่าคงต้องทำให้มันหยุดชะงักหรือพล่ามัวชั่วขณะ ่ท้องที่ดูน่าขยะแขยงมันเหลืองแสงตลอดเวลาราวกับมันจะะเิออกมาหากอยู่ใกล้มัน เราไม่ควรทำอะไรพลีพล่ามโดยที่ไม่รู้ความสามารถของเ้าสัตว์ประหลาดแต่ถ้ามันกระโจนเข้ามาทำร้าย ฉันจะใช้ปืนลูกโม่ที่เหน็บไว้ข้างเอวยิงดวงตาในระยะเผาขนคงทำให้มันตาบอดจะใช้โอกาสนี้เพื่อหนีถึงแม้ว่าจะเป็ปืนอัดลมแต่มันยังป้องกันตัวได้มีความแรงมากพอเท่ากับะุจริงแม้แต่กระป๋องน้ำอัดลมยิงทะลุได้อย่างสบายด้วยแก๊สที่อัดแน่นเต็มะุและฉันดัดแปลงนิดหน่อยเพื่อเพิ่มความแรงโชคดีที่ว่าเอาติดมาด้วยไม่คิดว่าจะใช้ในสถานการณ์เช่นนี้ในตอนแรกฉันจะเอามาเล่นกับเพื่อนเพื่อทดสอบความแม่น แต่ทว่าเส้นทางระหว่างทางออกกับแคมป์ไกลพอสมควรเป็ระยะกว่า10กิโลเมตรต่อให้วิ่งเร็วแบบยูเซน โบลต์ ยังต้องใช้เวลาทั้งเส้นทางคดเคี้ยวและสภาพอากาศไม่เต็มใจมากนัก แสงที่แดงก่ำจากฟ้ามีเพียงไฟฉายที่ค่อยนำทางยากต่อการมองเห็นอากาศที่ชื้นมากขึ้นจนผิดสังเกตกระเป๋าที่ฉันวางกับพื้นเกิดละอองน้ำเกาะอยู่จำนวนมากหากยังขึ้นต่อเนื่องมนุษย์ไม่อาจหายใจได้มีหวังเราคงไม่รอด การพาทอมไปด้วยเป็เื่ลำบากเขาไม่เคยออกกำลังกายน่าจะวิ่งได้แค่30-40เมตรคงหมดแรงและเหนื่อยล้าไปในที่สุด แม้แต่ฉันเองที่ออกกำลังกายทุกวันคงไปไม่ถึงทางออกต้องหาที่ซ่อนแต่ที่ไหนดีล่ะ หลังเมืองมีแต่ป่าและต้นไม้เส้นทางที่ไม่คุ้นเคย ก่อนมาที่จุดตั้งแคมป์ฉันจำได้มีจุดแวะพักสำหรับนักท่องเที่ยวมันอยู่ห่างจากที่นี้5กิโลเมตรฉันจะขอความช่วยเหลือจากผู้ดูแลแต่คงไปไม่ถึงที่นั่นแน่ ถ้างั้นคงมีทางเลือกอยู่2ทางในทางแรกกำจัดเ้าสัตว์ประหลาดค่อยหนีเป็ทางเลือกที่เสี่ยงด้วยะุที่มีจำกัดเพียง6นัดต้องยิงที่หัวหลายนัดถึงเจาะกะโหลกได้ถ้าหากว่าฉันยิงที่ท้องของมันจะเกิดอะไรขึ้นมีบางอย่างขยับเขยื้อนอยู่ในท้องสีเหลืองอันน่าสะอิดสะเอียนควรหลีกเลี่ยงไม่ให้ไปโดนมันจะดีกว่าหรืออีกทางเลือกหนึ่งต้องหาโอกาสยิงเข้าไปในดวงตาในระยะ5-10เมตรเพื่อหวังผลแต่สภาพอากาศมีลมแรงครั้งคราวการเข้าไปในระยะใกล้ขนาดนั้นมีแต่ความเสี่ยงหากเบี่ยงเบนความสนใจของมันได้คงต้องขอให้ทอมเป็เหยื่อล่อ(ไม่ได้ทอมเขาเป็เพื่อนฉัน)อันตรายเกินไปหากเขาตายขึ้นมาจะทำยังไงดี!!! บรรยากาศตึงเครียดสีหน้าของเอลลี่บ่งบอกถึงความวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด ทอมกล่าวด้วยน้ำเสียงอย่างใจเย็นถึงแม้ในใจลึกๆรู้สึกหวาดกลัว
“ไม่ต้องวิตกกังวลเอลลี่ เธอเป็คนฉลาด”
“เราต้องรอดจากวิกฤตได้แน่นอน”
ทอมกระซิบข้างหูเอลลี่พร้อมเสนอแผนที่เขาวางไว้กระเป๋าของทอมมีวัสดุที่สามารถสร้างะเิควันเพื่อหลบหนีจากนั้นเขาจะส่งสัญญาณพยักหน้า2ครั้งและห้ามไม่ให้เอลลี่ทิ้งกระเป๋าเด็ดขาดเพราะว่ามันคือสิ่งสำคัญสำหรับการเอาตัวรอดอย่าวิตกกังวลจนเกินเหตุจงตั้งสติอย่าให้ความกลัวกัดกินเข้าไปในจิตใจทอมกล่าว เอลลี่ขอบคุณทอมที่ยังอยู่ข้างๆในสถานการ์ที่น่าหวาดหวั่น ทอมสังเกตเ้าสัตว์ประหลาดั้แ่ปรากฎตัวไม่ยอมขยับไปไหนมีเพียงสายตาที่จับจ้องเขาอย่างไม่ลดละสายตามันได้เลือกเหยื่อที่้าแล้ว
เพียงเวลาไม่นานการสร้างะเิควันเป็ไปอย่างราบรื่นเ้าสัตว์ประหลาดยังไม่ยอมขยับเช่นเดิมทอมส่งสัญญาณด้วยพยักหน้าจากนั้นยื่นะเิควันที่เตรียมไว้ให้เอลลี่และโยนพร้อมกันเมื่อนับถึง3ทอมจะวิ่งไปทางซ้ายเพื่อหลอกล่อให้มาหาตนส่วนเอลลี่ไปทางขวาเป็เส้นทางที่ตรงไปยังจุดแวะพัก หากวิ่งไปยังจุดนัดพบพร้อมกันคงไม่รอด"ทางเลือกที่3ทอมได้เสนอแผนพวกเขาต้องกระจายตัวแยกกันไปคนล่ะทางหากทอมสลัดหลุดเ้าสัตว์ประหลาดได้ เขาจะไปพบเอลลี่ตามจุดที่ได้นัดไว้คือจุดแวะพักสำหรับนักท่องเที่ยว"เอลลี่กล่าวโทมัสน่าจะหาคนมาช่วยอย่างแน่นอนทอมตอบตกลงพร้อมความหวัง
....1...
....2...
นับ....3... แกร๊ก แกร๊ก เสียงจากไฟแช็คถูกจุดชนวนทอมและเอลลี่โยนะเิควันไปข้างหน้าทั้งคู่ได้แยกทางกันในใจของทอมอยากจะบอกเอลลี่ว่า"ฉันรักเธอน่ะ"แต่คำเ่าั้ไม่มีความกล้ามากพอที่จะพูดออกไปหากรอดไปได้เขาจะสารภาพรักกับเธอแต่คงเป็ไปไม่ได้เ้าสัตว์ประหลาดจ้องเล่นงานเขาอยู่ ทันทีที่ทอมเริ่มวิ่งมันพุ่งกระโจนเข้าหาทอมอย่างไม่รอช้าพร้อมเสียงร้องคร่ำครวญตลอดเวลา"ช่วยด้วย!!!" "ฆ่าฉันที" ะเิควันอำพรางพวกเขาทั้งคู่ครั้งนี้รอดไปได้การเอาชีวิตรอดได้เริ่มต้นขึ้น ณ ป่าใหญ่ตรงหลังเมืองอากาศที่ชื้นยังคงเพิ่มขึ้นต่อเนื่องพวกเขาต้องรีบออกจากโดยเร็ว!!!
11K
![หวานใจในฝัน [ Yuri ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/6c08fe4a3377fb908d278f5ecc0176f9.webp)
