“ระหว่างเรา เอ่อ....เป็ข้าที่ผิดต่อเ้า” เขาเอ่ยเสียงเบา
“ท่านอ๋องเป็คนกตัญญูย่อมต้องทำทุกอย่างเพื่อไท่เฟยอยู่แล้วเ้าค่ะ อย่าได้โทษตนเองเลย เป็ข้าเองที่ไร้วาสนา”
“ความจริงเื่ระหว่างเรา ข้าก็ยินดีจะทำตามที่ท่านพ่อท่านแม่้า เพียงแต่...เ้าก็เห็นแล้วว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนเป็เหตุสุดวิสัย”
“ข้าทราบเ้าค่ะว่าท่านอ๋องแต่งงานเพราะความจำเป็” ใบหน้างดงามของเซียวหว่านหม่นเศร้า ท่าทางของนางช่างดูอ่อนแอบอบบางนัก
หยางหลีเหว่ยได้แต่ยิ้มอย่างจนใจ เขาไม่อาจจะเข้าไปปลอบโยนนางได้เพราะต่างฝ่ายต่างมีคู่แล้ว เขาเองก็ต้องให้เกียรติตนเองและต้องระวังชื่อเสียงของนางด้วย “เ้ารู้ก็ดีแล้ว ข้าต้องขอโทษที่ทำให้ชื่อเสียงของเ้าเสียหาย”
เซียวหว่านเงยหน้าขึ้น “ข้าเองก็จำเป็เช่นกันเ้าค่ะ คนทั้งเมืองหลวงพากันพูดเื่ที่ท่านอ๋องจะแต่งงานกับคุณหนูรองหลี่ ข้าไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ใด ท่านพ่อกับท่านแม่ก็พลอยทุกข์ใจไปด้วย ่นั้นคุณชายซางมาขอหมั้นพอดี ท่านพ่อของข้าเห็นว่าเป็หนทางจะปิดปากผู้คนเอาไว้ได้จึงบีบบังคับให้ข้ารับหมั้นเขาเ้าค่ะ”
หยางหลีเหว่ยค้อมถอนหายใจ เขาได้ยินจากซ่งสวินว่าซางฮ่าวอวี่ผู้นั้นมิใช่คนดี นอกจากจะมีสาวใช้ข้างห้องอยู่แล้วถึงสองคน ยังเลี้ยงสตรีเอาไว้นอกจวนอีก แต่จะพูดออกไปก็ใช่ที่ ยามนี้เซียวหว่านมิใช่สตรีที่เขาต้องแสดงความรับผิดชอบแล้ว
“ที่ข้าออกมาพบเ้าก็เพราะอยากขอโทษเ้าต่อหน้า ก่อนหน้านี้ข้าพยายามไปสานสัมพันธ์กับเ้าจริงๆ และทำให้เ้าต้องขายหน้า นับว่าเป็ความผิดของข้า”
“เื่นี้ หาใช่ความผิดของท่านไม่ เป็ข้าที่คิดไปเองเ้าค่ะ” นางเถียงเสียงอ่อยๆ ดวงตายังคงแดงก่ำ
“อย่าได้กล่าวเช่นนั้น ความตั้งใจเดิมของข้า เ้าเองก็ย่อมรู้ แต่์มิได้ลิขิตมาให้เราสองคนเป็คู่กัน ทุกอย่างจึงกลายเป็เช่นนี้”
“มิใช่เป็เพราะนางหรอกหรือเ้าคะ”
หยางหลีเหว่ยชะงัก นึกถึงใบหน้าของหลี่หยวนหยวนขึ้นมา ก่อนหน้านี้เขารู้สึกว่านางน่ารำคาญเหลือแสน ทว่าหลังแต่งงานกันมาถึงวันนี้เป็วันที่ห้า ท่าทีของนางกลับแปลกไปราวกับเป็คนละคน
ก่อนหน้านี้หยางหลีเหว่ยเกลียดหลี่หยวนหยวนที่หลงใหลในตัวเขามาก นาง้าแต่งงานกับเขาจนใช้ความตายของมารดาของเขามาบีบบังคับ แต่พอได้ยินคำพูดกล่าวโทษนางออกจากปากผู้อื่นเขากลับรู้สึกไม่เห็นด้วย
“อันที่จริง จะโทษว่าเป็ความผิดของนางทั้งหมดก็ไม่ได้ หากว่าท่านแม่ของข้าไม่เป็โรคประหลาดนั่น ข้าก็คงไม่ต้องถูกท่านป๋อหลี่บีบบังคับ”
เซียวหว่านถอนหายใจ เขาพูดเช่นนี้ นางจะกล่าวโทษมารดาของเขาได้หรือ หญิงสาวได้แต่หลับตาปริบๆ พลันหยางหลีเหว่ยก็เอ่ยต่อ
“คงเป็เพราะ์ไม่มอบหนทางแก้ไขอื่น จงใจส่งข้าไปอยู่ในเงื้อมมือของคนสกุลหลี่”
เซียวหว่านได้ยินหยางหลีเหว่ยเข้าข้างหลี่หยวนหยวนก็นิ่งไปอึดใจหนึ่ง นางจึงนึกได้ว่าการโจมตีศัตรูโดยเปิดเผยเช่นนี้อาจไม่เหมาะสม ควรเปลี่ยนไปใช้กลยุทธ์เหยื่อเพื่อเรียกความสงสารเห็นใจจะดีกว่า
“ท่านอ๋องเ้าคะ เป็ชะตาของข้าเองที่อาภัพ ข้าไร้ความสามารถ ไม่อาจจะช่วยเหลือท่านอ๋องและไท่เฟยในยามยากลำบาก ทำให้พวกท่านต้องถูกผู้อื่นทำให้คับแค้นใจ”
หยางหลีเหว่ยมองสตรีตรงหน้าแล้วรู้สึกว่าตนเองยิ่งพยายามอธิบายเื่ราวก็ยิ่งแย่ เขาไม่ได้้าให้นางโทษตนเองหรือโทษเขาอีกต่อไป เื่ระหว่างเขากับนางยังมิได้ถึงขั้นผู้หลักผู้ใหญ่มาพูดคุยตกลงกันเลยด้วยซ้ำ
บิดาของเขาก็เพียงเห็นว่านางเป็ตัวเลือกที่ดีจึงเปรยบอกมารดาของเขาไว้ั้แ่ยังไม่สิ้นชีพในสนามรบ บัดนี้เขากับนางมีอันต้องคลาดคลา เขาเห็นว่าตนเองเคยพยายามสานสัมพันธ์ทำให้เกิดข่าวลือกันไปว่าเขากับนางผูกสมัครรักใคร่ พอเขาต้องแต่งกับผู้อื่น นางจึงพลอยเสียชื่อเสียง ส่วนหนึ่งของความเดือดร้อนของนาง มีเขาร่วมอยู่ด้วยจึง้าจะขอโทษ
แต่ส่วนที่นางเสียอกเสียใจจนล้มป่วยนั้น เขาไม่รู้เลยว่านางปักใจในตัวเขามากเพียงนั้นได้อย่างไร ในเมื่อเขายังไม่เคยมอบของขวัญแทนใจให้นางเลยสักชิ้น กระทั่งอักษรสักตัวก็ยังไม่เคยเขียนถึง
“นั่นมิได้ขึ้นอยู่กับเ้า อาการป่วยของท่านแม่เป็สิ่งที่ไม่มีผู้ใดคาดได้ ข้าเองก็ยิ่งคาดไม่ถึงว่าการรักษา มีเพียงต้องใช้ยาสูตรลับของสกุลหลี่ ข้าได้พยายามทุกหนทางแล้ว แต่ไร้ผล จึงจำต้องยอมทำตามเงื่อนไขของท่านป๋อหลี่” สายตาของหยางหลีเหว่ยแข็งกร้าวขึ้นเมื่อพูดถึงตรงนี้
“น่าเศร้ายิ่งนักที่สกุลของข้ามิได้มีสูตรยาลับที่จะช่วยเหลือไท่เฟยได้ ต้องปล่อยให้ท่านถูกคนสกุลหลี่ข่มเหงรังแก”
“เ้าอย่าโทษตนเองอีกเลย ข้าได้รู้ว่าเ้าเองก็ทุกข์ใจจนล้มป่วย ย่อมเป็ข้าที่ผิดต่อเ้า ทำให้เ้าคาดหวังและรอคอย สุดท้ายก็ทำให้เ้าไม่สมหวัง” ชายหนุ่มพยายามกล่าวปลอบใจนาง เขาอยากให้นางกับเขาจากกันด้วยดี ไม่ต้องมีสิ่งติดค้างในใจ
นางเงยหน้า สบตาเขานิ่ง “ท่านอ๋อง ข้ารู้ว่าท่านเองก็ไร้สุขที่ต้องแต่งงานกับสตรีอย่างนาง”
หยางหลีเหว่ยนิ่งไป ยามนี้เซียวหว่านหมั้นหมายกับผู้อื่นแล้ว หากเขากับนางมามัวคร่ำครวญอยู่ด้วยกัน เกรงว่าผู้อื่นมาได้ยินจะคิดว่าเขาอยากแย่งชิงภรรยาผู้อื่น
“ช่างเถิด ทุกอย่างผ่านไปแล้ว เ้าเองก็หมั้นหมายกับคุณชายซางแล้ว อันที่จริง เื่ระหว่างเรา ยังไม่ได้เริ่มด้วยซ้ำ จากนี้ไปก็อย่ารื้อฟื้นเลยดีกว่า”
เซียวหว่านไหนเลยจะยอมให้หยางหลีเหว่ยจบเื่ระหว่างเขากับนางไว้เพียงเท่านี้ “ท่านอ๋องเ้าค่ะ ความจริงข้ายังมีเื่หนักใจมากอยู่เื่หนึ่ง”
“เ้าพูดมาเถิด หากมีสิ่งใดที่ข้าช่วยเหลือได้ ข้าก็ยินดี”
“เ้าค่ะ” นางนิ่งไปครู่หนึ่ง “ข้าเป็เพียงสตรีในห้องหอ ไหนเลยจะรู้จักบุรุษได้เท่าบุรุษ หากท่านอ๋องเมตตา ก็โปรดช่วยดูให้ข้าทีเถิดว่าคุณชายซางผู้นี้ ข้าสมควรจะฝากชีวิตด้วยหรือไม่”
คำพูดของเซียวหว่านทำให้หยางหลีเหว่ยนิ่งไป หากว่าเขาพูดความจริงเกี่ยวกับซางฮ่าวอวี่ออกไปก็อาจทำลายบุบเพสันนิวาสของนางอีกคราหนึ่ง สตรีที่ถูกเขาละทิ้งไปแต่งกับผู้อื่น ไหนเลยจะทนรับการถอนหมั้นได้
“ข้าจะช่วยเ้าดูก็แล้วกัน”
เซียวหว่านค้อมศีรษะยิ้มงดงามให้เขา “ขอบคุณท่านอ๋องมากเ้าค่ะ”
“ยามนี้ท่านแม่ของข้าก็อาการดีขึ้นมากแล้ว อีกไม่นานข้าก็จะพาท่านแม่เดินทางกลับเมืองเฉินม่าย”
เซียวหว่านชะงัก “แล้ว...นางเล่า”
หยางหลีเหว่ยเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย “ในเมื่อข้าทำตามสัญญากับบิดาของนางครบแล้ว ต่อไปก็ย่อมไม่เกี่ยวข้องกันเฉกเช่นน้ำบ่อไม่ยุ่งน้ำคลอง”
“ท่านอ๋องไม่คิดจะหย่านางหรือเ้าคะ”
“ข้าไม่ได้เต็มใจแต่งงานกับนาง ย่อม้าหย่าอยู่แล้ว เพียงแต่ไม่อาจจะทำในยามนี้ได้”
ชายหนุ่มชะงัก เขาพลันคิดได้ว่าตนเองพูดเช่นนี้คล้ายชี้ชวนให้เซียวหว่านรอให้เขาหย่าร้างจากหลี่หยวนหยวน เขาเองยังไม่แน่ใจว่าจะจัดการเื่ของหลี่หยวนหยวนได้อย่างหมดจดเมื่อใด หากเซียวหว่านเกิดมีความหวังกับเขาขึ้นมาแล้วถอนหมั้นจากซางฮ่าวอวี่ เขาย่อมต้องรับผิดชอบนาง
….การให้ความหวังเช่นนี้ หากเซียวหว่านเกิดผิดหวังอีกครา ต่อให้เขาะโลงแม่น้ำฮวงโหก็คงล้างมลทินได้ไม่หมด…
“ข้าไม่ควรพูดเื่ในครอบครัวให้เ้าพลอยไม่สบายใจไปด้วย ช่างเถิด เื่ของวันหน้าอย่าเพิ่งไปคิดจะดีกว่า”
เซียวหว่านได้ยินว่าเขา้าหย่ากับหลี่หยวนหยวนก็ใจชื้นขึ้นมา บุรุษผู้นี้รู้สึกผิดที่ทำให้ชื่อเสียงของนางด่างพร้อย หากวันใดเขาหย่ากับหลี่หยวนหยวนนางจะทำให้เขาต้องหวนกลับมาหานางอีกครั้ง
นางก็แค่...หมั้น รอให้เขาหย่าขาดเสียก่อน นางมีนับร้อยวิธีที่จะผลักไส ซางฮ่าวอวี่ออกไปแล้วค่อยดึงมือของหยางหลีเหว่ยมากุมเอาไว้ การแสดงบท ‘เหยื่อผู้น่าสงสาร’ นางถนัดนัก บุรุษส่วนใหญ่ก็มักจะพลาดท่าหญิงงามที่อ่อนแอมิใช่หรือ
‘ขนาดหัวหน้าหยางผู้แสนชาญฉลาดยังตกหลุมพรางฉันเลย ประสาอะไรกับท่านอ๋องในโลกยุคโบราณนี่จะมารู้ทัน คอยดูเถอะ ตำแหน่งชายาอ๋องจะต้องเป็ของฉัน’
******************
2K
