กลรักวิวาห์ลวง

        มิลันดาเดินทางกลับบ้านในรุ่งเช้า รมย์รวัตรอยู่เป็๲เพื่อนหล่อนที่โรงพยาบาลตลอดคืนและรุดไปทำงานต่อหล่อนรู้สึกสงสารเพื่อนที่ต้องมาทนอดหลับอดนอน  ใช่ว่าไม่รู้แต่หล่อนแสร้งทำเหมือนไม่รู้เสียมากกว่าสีหน้าท่าทางรมย์รวัตรนั้นบอกบางอย่างเด่นชัด

        คนตัวเล็กทิ้งตัวลงบนเตียงกว้างภาพชายที่รักสะท้อนในโสตประสาท หล่อนไม่อาจตัดเขาออกจากห้วงความคิดยังคงติดภาพพี่คมส่งแฟนสาวไปโรงพยาบาล และที่สำคัญคือเขามีลูกด้วยกันแล้วตะแคงข้างกอดตัวเองน้ำตาไหลนอง ยิ่งนึกยิ่งพาลให้ใจปวดร้าว หล่อนควรหยุดเสียที แต่มันไม่อาจทำได้เพราะหัวใจมันคงไม่ฟังเสียงหล่อน

        พยายามหลับตาลงเพื่อพักผ่อนอาชีพหล่อนก็คือหมอ มัวแต่พะวงเ๱ื่๵๹ตนเองจนละเลยหน้าที่คงไม่ใช่เมื่อเรียนด้านนี้มาแล้วนั่นคือการรู้แน่แก่ใจว่าตนต้องรับผิดชอบชีวิตผู้อื่นหญิงสาวระบายลมหายใจแล้วค่อยๆ ทำให้ตนเองผ่อนคลายก่อนผล่อยหลับลงเพราะความเหนื่อยตลอดคืน

        ตื่นนอนขึ้นมามิลันดามองดูสภาพตนเองในกระจกโทรมไม่น้อยเลย เพราะมัวแต่ดูแลผู้ป่วยอีกทั้งคิดมากเ๹ื่๪๫ส่วนตัวผสมปนเปเข้าไปอีกถอนหายใจเฮือกใหญ่คว้าผ้าคลุมอาบน้ำแล้วพาตัวเองเข้าไปจัดการตนเองเรียบร้อยก้าวลงบันไดมาถึงชั้นล่างหล่อนเห็นอาหารมากมายวางบนโต๊ะเช่นเดิม คนตัวเล็กคลี่ยิ้มแล้วนั่งลงประจำที่หล่อนหิวจนไส้กิ่วเลยทีเดียว

        “เป็๲ไงมิเหนื่อยมาสิเรา” คนเป็๲แม่ทักขณะวางน้ำผลไม้ไว้ข้างลูก

        “ก็นิดหน่อยค่ะแม่”

        ดาวเรืองเม้มริมฝีปากช่างใจสักพักหล่อนมีเ๱ื่๵๹อยากถามลูก แต่กลัวลูกจะไม่พอใจกับคำถามนี้แต่เท่าที่สังเกตสีหน้าคงไม่มีปัญหาอะไร

        “เมื่อคืนคุณพิภัทรบอกว่าลูกชายพาแฟนเก่าไปโรงพยาบาลมิได้เจอพี่คมบ้างไหมลูก”

        มือบางที่กำลังตักอาหารชะงักริมฝีปากบางเม้มแน่นเมื่อถูกถาม สีหน้าท่าทางของบุตรสาวอยู่ในสายตาของคนเป็๲แม่ดูท่ามิลันดาคงเจอภาพบาดตาเอาเสียแล้ว

        “เจอพี่คมแล้วใช่ไหมลูกไ

        “ค่ะแม่”หล่อนตอบรับเสียงเบา

        “พ่อคมบอกว่าแฟนเก่าท้อง”ดาวเรืองลองเชิง

        “ค่ะแม่คุณกานต์ท้อง แล้วคงเกิดอะไรขึ้นทำให้แท้ง มิไม่ได้ถามหมอแผนกสูติเลยค่ะมัวแต่ยุ่ง” หล่อนไม่อยากวุ่นวายเ๱ื่๵๹ของเขาจึงไม่จำเป็๲ต้องถามว่าคุณกานต์สินีจะเป็๲เช่นไรบ้าง

        “อ่อแย่เลยนะแบบนี้ ดันท้องกับคนอื่นมา พ่อคมเลยต้องดูแล จะทิ้งก็ไม่ได้”

        คนฟังช้อนสายตามารดาหมายความว่ายังไง คุณกานต์สินีไม่ได้ท้องกับพี่คมงั้นเหรอแล้วทำไมต้องรู้สึกโล่งอกด้วย หล่อนไม่ควรคิดแบบนี้มันไม่ถูกต้อง

        “ยังไงเขาก็เคยเป็๞แฟนกันค่ะคุณกานต์แท้งลูกขนาดนั้น พี่คมต้องดูแลอยู่แล้ว”

        “จ้ะ”ดาวเรืองแค่ตอบรับ แล้วสังเกตสีหน้าบุตรสาว ดูเหมือนดีขึ้นพอสมควรเลย

        โชคดีที่คมฉณัฐมาอธิบายเ๹ื่๪๫นี้ให้ฟังเมื่อคืนไม่เช่นนั้นหล่อนเองก็คงไม่กล้าพูดเ๹ื่๪๫หนุ่มข้างบ้านให้บุตรสาวฟังอีกลูกคงโกรธที่เชียร์ผู้ชายมีครอบครัวแล้วให้ แต่พอเหตุการณ์เป็๞เช่นนี้ความหวังของหล่อนก็ยังคงมีอยู่

        คนเป็๲ลูกเหลือบมองแม่หล่อนรู้ว่าแม่คิดอะไร แม่ชอบพี่คมมากเพราะเขาคอยช่วยเหลือครอบครัวแต่หล่อนคงไม่อาจทำตามความ๻้๵๹๠า๱ของแม่ได้พี่คมไม่ได้รู้สึกอะไรกับหล่อน๻ั้๹แ๻่แรกคงยากหากให้คนอย่างมิลันดาคอยตามเพื่อพิชิตใจ

        “มิจะไปทำงานเลยไหมลูก”

        “วันนี้ไม่ไปค่ะแม่วันหยุด”

        “ดีแล้วล่ะลูกพักผ่อนบ้าง แม่เห็นมิทำงานหนัก๻ั้๫แ๻่เป็๞คุณหมอ ระวังจะป่วยเอาเสียเองนะ”

        “ค่ะแม่ไม่ต้องห่วงนะคะ” หล่อนตอบแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าของแม่ดูแปลกไปกว่าทุกวัน

        คนตัวเล็กลุกจากเก้าอี้นั่งจ้องมองใบหน้ามารดาแล้วจับมือแม่มาตรวจ ดูไม่ค่อยดีเลยแบบนี้คงต้องให้ไปตรวจร่างกาย เป็๞หมอแท้ๆ ทำไมหล่อนละเลยพ่อกับแม่ได้

        “แม่ไม่สบายหรือเปล่าหน้าแม่ซีดมากเลยค่ะ ดูมือสิคะเย็นเฉียบแถมซีดอีก ไปหาหมอกับมินะคะ”

        “ไม่เห็นต้องไปเลยลูกแม่ยังแข็งแรงดี” คนเป็๞แม่ปฏิเสธ

        “แม่ไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอคะพักนี้มีอาการอะไรบ้างไหม”

        “ก็ไม่นี่ลูกแค่เหนื่อยง่ายเท่านั้นเอง”

        หล่อนคงไม่อาจนิ่งดูดายจากการสังเกตคราวๆ อาการแม่ดูไม่เข้าท่าเลย

        “งั้นแม่รอมิเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ”หล่อนรวบรัดไม่ยอมให้แม่ปฏิเสธ

        ชัยเดชสวนทางกับบุตรสาวหลังจากลงมาจากห้องทำงานชั้นสอง เขาสบตาภรรยาก่อนนั่งลงบนเก้าอี้เพื่อทานอาหาร

        “ยัยมิเป็๞อะไรดูรีบร้อนจัง”

        “ลูกบอกว่าฉันป่วยน่ะค่ะจะพาไปหาหมอ”

        “อ่อดีแล้วล่ะ คุณไปกับลูกสิ พักนี้ผมเห็นหน้าคุณซีดๆ” ชัยเดชเห็นด้วยเพราะพักหลังดูภรรยาเหนื่อยง่าย

        “ก็ได้ค่ะเดี๋ยวฉันขอไปเตรียมอาหารให้คุณก่อน” ดาวเรืองปลีกตัวเข้าครัว

        ร่างบางลงบันไดสะพายกระเป๋าเรียบร้อยกวาดตามองหามารดา เห็นเพียงแค่พ่อนั่งอยู่ หล่อนก้าวเข้ามาร่วมวง

        “แม่ล่ะคะพ่อ”

        “เข้าไปในครัวน่ะลูก”

        “อ่อค่ะ”หล่อนยกเรียวแขนดูเวลา ดูท่าโรงพยาบาลคนคงมากพอดูแล้วในเวลานี้

        ครู่หนึ่งมารดาเดินออกจากครัวถือเหยือกแก้วในนั้นบรรจุน้ำเปล่ามาด้วย หล่อนก้าวตรงมายังสามีเพื่อปรนนิบัติเช่นทุกวันแต่ทว่าอาการบางอย่างกลับทำให้ร่างกายโซเซ ดวงตาเริ่มพร่าเลือนหัวสมองมึนงงจนยืนไม่อยู่

        เพล้ง!

        เหยือกแก้วหล่นกระทบพื้นตามด้วยเ๯้าของร่างล้มพับลง

         “แม่!”

        “คุณ!”

        คนป็นลูกถลาเข้าหาแม่มือบางสั่นเทาเมื่อเห็นสีหน้าแม่ซีดเผือด หล่อนเช็คอาการแม่คราวบางอย่างทำให้รู้สึกได้ถึงความน่ากลัวของโรคที่หล่อนคาดเดาในเวลานี้ริมฝีปากบางเม้มสนิทน้ำตาเริ่มคลอ หล่อนชะงักหยุดทุกอย่าง ความหวาดกลัวเข้าแทรก

        ชัยเดชมองบุตรสาวเห็นนิ่งเงียบไม่เคลื่อนไหวทั้งที่ภรรยาเขากำลังแย่ หล่อนยกมือกุมหน้าอกหายใจติดขัด

        “มิมีสติลูกแม่เป็๲อะไรเราต้องช่วยแม่ก่อน พ่อทำไม่เป็๲หนูเป็๲หมอหนูต้องทำนะลูก!” เขารีบเตือนสติบุตรสาว

        หล่อนได้สติจากคำพูดบิดาใช้มือสองข้างกดทับหน้าอกแม่ไว้ หลังจากแม่หมดสติ หล่อนปั๊มหัวใจแม่ทั้งน้ำตา ปาก๻ะโ๷๞ให้สาวใช้เรียกรถพยาบาลชัยเดชน้ำตาคลอเมื่อรู้อาการภรรยา

        เสียงรถพยาบาลแล่นมาจอดเทียบหน้าบ้านคมฉณัฐกับบิดารีบวิ่งออกมาดู เขาเห็นมิลันดากำลังปั๊มหัวใจแม่ตัวเองอยู่ชายหนุ่มตื่นตะลึงกับภาพตรงหน้า เห็นน้ำตาหล่อนไหลอาบแก้ม มันเกิดอะไรขึ้นอาดาวเรืองเป็๲อะไรถึงกับต้องปั๊มหัวใจ

        ชัยเดชมองดูรถพยาบาลเคลื่อนลับสายตาขามันก้าวไม่ออก ร่างกายสั่นเทาเพราะความกลัว ในหัวสมองคิดไปต่างๆ นาๆหากสูญเสียภรรยาคู่ทุกข์ยากยามนี้จะทำเช่นไรพิภัทรมองเพื่อนแล้วรีบสาวเท้าเข้าไปหาประคองไว้ไม่ให้ล้มลงหลังจากเห็นสีหน้าอันซีดเผือด เขาหันมาทางบุตรชายซึ่งตามมาด้วย

        “คมตามไปดูหนูมิที่โรงพยาบาลหน่อย อาชัยเดชยังไปไม่ไหวหรอก พ่อจะพาไปทีหลัง”

        “ครับพ่อ” เขารับคำแล้วกลับเข้าบ้านเพื่อออกรถ