จางเลี่ยงหวงลืมตัวเท้าแขนเข้าไปประจันหน้ากับเ้าหมีป่าเตียงนอนเล็กของนางถูกลากมาชิดกับเตียงนอนใหญ่ของเขา แค่ขยับไม่เท่าไหร่นางก็เข้าไปประชิดตัวชายหนุ่มแล้ว ชายหนุ่มใช้แขนข้างที่เหลือเหนี่ยวเอวนางเข้ามาชิดแผงอกกำยำ
“ที่ข้าเอาเ้ามาไว้ที่นี่ ก็เพราะคิดจะดัดนิสัยเ้าให้หัดทำงานเพื่อให้รู้จักเห็นใจผู้อื่นอีกอย่างข้าไม่อยากให้เ้าเข้าไปแทรกระหว่างท่านแม่ทัพกับแม่นางเหอเข้าใจหรือไม่?”
นางใที่เขาทำหน้าดุดันจนต้องยกมือขึ้นยันอกเขาไว้
“ปล่อยข้านะ!”
“ไม่ปล่อย!เ้าขึ้นเตียงข้ามาแล้วก็นอนให้ข้าพาดแขนก็แล้วกัน” เขาโถมร่างลงนอนทั้งๆที่กอดนางไว้ คุณหนูจางจึงเกยอยู่บนอกของชายหนุ่ม
“เ้าหมีป่าบ้า!”
“ถ้าเ้าด่าว่าข้าเป็หมีป่าอีกข้าจะจูบเ้า!”
จางเลี่ยงหวงเห็นสายตาดุดันของเขาแล้วถึงกับต้องรีบหุบปาก
“ข้าง่วงแล้ว เรานอนกันเถอะ”เขาขยับแขนเล็กน้อยในนางนอนลงแนบข้าง แล้วพาดแขนข้างที่าเ็บน่เอวของนาง“ดึงผ้าห่มขึ้นมาสิ!”
นางรีบทำตามเขาแต่โดยดีการยั่วยุโทสะของเ้าหมีป่าย่อมเป็การกระทำอันโง่เขลา สู้ดีนางยอมนอนนิ่งๆไม่ให้เขาคิดจะทำอันใดตนเองเสียดีกว่า
ตกดึกคืนนั้นมู่หลี่เฉียงที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยอาการระแวดระวังตัวที่ติดเป็นิสัยก็ก้มลงมองนางผู้อยู่ในอ้อมกอดดวงหน้ารูปหัวใจหน้ารักจิ้มลิ้มนอนหลับตาพริ้มแสงเทียนที่จุดทิ้งไว้วอมแวมทำให้พอมองเห็นผิวหน้าผุดผ่องซีกหนึ่งของนางชายหนุ่มโน้มมาจูบแก้มหน้าผาก จูบเปลือกตา และแก้มของนางแ่เบา จากคืนที่สองที่นางนอนอยู่ในอ้อมกอดเขาชายหนุ่มก็แอบจูบนางมาโดยตลอด
‘ข้าอดใจไม่ทำอย่างอื่นแล้วเพียงแค่นี้ก็ให้ข้าทำเถอะนะคุณหนูจาง’
เขาสู้อดทนยังไม่เคยจูบริมฝีปากนางเลยสักครั้งเพราะนึกอยากจะให้นางจูบตอบเขาอย่างเต็มใจแต่วันนี้ในตอนที่เขาเห็นนักฆ่าพวกนั้นกำลังเงื้อกระบี่จะฟันนางมู่หลี่เฉียงยอมรับว่าเขารู้สึกโมโหยิ่งกว่าการสู้รบครั้งใดๆ ในชีวิต!
…หากว่าวันนี้เขามาไม่ทันแล้วนางถูกพวกมันฆ่าตายชายหนุ่มนึกไม่ออกเลยว่าตนเองจะอดใจไม่แล่เนื้อคนพวกนั้นออกเป็หมื่นชิ้นได้อย่างไร?...
“หมีป่า! ระวัง!ระวังโจร!” นางละเมอออกมาเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น
“เ้าเป็ห่วงข้าเหมือนกันหรือ?”มู่หลี่เฉียงอดไม่ไหวก้มหน้าจูบริมฝีปากนางสลับข้างล่างและขึ้นข้างบนนางเผยอริมฝีปากรับอย่างไม่รู้ตัวแต่ก็ยังไม่ยอมตื่นด้วยความเหน็ดเหนื่อยและตึงเครียดจากเหตุการณ์ร้าย
เขาผงกศีรษะขึ้นมองนางแล้วจูบหน้าผากเกลี้ยงเกลาของนางอีกครั้งก่อนจะรวบนางเข้ามาแนบอก...ยังไม่รู้เลยว่าตนเองจะทำใจปล่อยนางจากไปได้อย่างไร?หากจะใช้กำลังบังคับข่มเหงเขาก็ไม่อยากจะทำเพราะกลัวนางจะไม่มีความสุขเท่าที่ทำอยู่ตอนนี้ก็นับว่าเป็เื่เลวร้ายสำหรับนางมากแล้ว
“ข้าอยากให้เ้าเต็มใจ เต็มใจที่จะเป็คนของข้า!”ชายหนุ่มพึมพำอยู่ข้างใบหูนุ่มของนาง ราวกับจะให้หญิงสาวรับรู้ในความฝัน
จวิ้นอ๋องมิได้ส่งผู้ใดมาเยี่ยมรองแม่ทัพคู่พระทัยเพราะทรงทราบว่า มู่หลี่เฉียงแอบซ่อนจางเลี่ยงหวงบุตรสาวของเสนาบดีฝ่ายขวาที่ฮองเฮาทรง้าให้อภิเษกสมรสกับพระองค์เอาไว้ที่เรือนท้ายจวน
องครักษ์เงาที่เข้าไปสืบมาคุกเข่ารายงานั้แ่หลายวันก่อนการหายตัวไปจากงานเลี้ยงของคุณหนูจางจวิ้นอ๋องทรงเชื่อว่าคงจะเป็ฝีมือของคนใกล้ตัวและก็เป็จริงเช่นนั้น!
“เ้าไปดูอาการของรองแม่ทัพมู่ให้ข้าที!”
องครักษ์เงาฉินหวังหย่งกระโจนแวบหายออกไปจากห้องทรงพระอักษรแฝงกายเข้าไปในเรือนท้ายจวนของรองแม่ทัพมู่อย่างเงียบเชียบเขาแฝงกายอยู่นานนับชั่วยามจนเห็นว่าอาการของมู่หลี่เฉียงไม่สาหัสซ้ำยังมีคุณหนูจางคอยดูแลอย่างใกล้ชิดทั้งยังนอนหลับในอ้อมกอดของรองแม่ทัพหนุ่มจึงกลับไปถวายรายงาน
“อืม...มู่หลี่เฉียง!ดูเหมือนว่าจะกลายเป็วีรบุรุษช่วยสาวงามไปเสียแล้ว”
“พะยะค่ะ กระหม่อมดูแล้วคุณหนูจางเองก็เหมือนจะซาบซึ้งในน้ำใจของรองแม่ทัพมู่นางจึงคอยดูแลท่านรองแม่ทัพอย่างใกล้ชิดพะยะค่ะ”
“เห็นทีข้าจะไม่ต้องปวดหัวเพราะจางเลี่ยงหวงอีกแล้วกระมัง”จวิ้นอ๋องทรงยิ้มแย้มพอพระทัยที่ผ่านมาคุณหนูรองสกุลจางหมายมั่นปั้นมืออยากจะเป็พระชายาเอกของพระองค์ตามที่ฮองเฮาทรงยุยงทว่าจวิ้นอ๋องมิได้ใส่พระทัยในตัวนางแม้จะปฏิเสธชัดเจนแล้วแต่นางก็ยังคงตื้อไม่เลิกคราวนี้นางไปใช้ชีวิตอยู่กับมู่หลี่เฉียงหลายวันขนาดนี้หากนางคิดจะกลับมาเกาะแกะพระองค์ก็มีผู้ที่พร้อมจะรับนางไว้แทนแล้ว!
“คงเป็เช่นนั้นพะยะค่ะ”
จวิ้นอ๋องได้ฟังคำยืนยันจากองครักษ์เงาก็ทรงพระสรวลลั่นห้องทรงพระอักษร“ดีๆ คราวนี้เ้ามู่สหายข้าจะได้มีฮูหยินกับเขาเสียที เอาล่ะ! ข้าไม่ต้องกังวลเื่นางอีกแล้วเ้าก็ไปพักผ่อนเถอะ ข้าเองก็จะไปนอนแล้ว”
จางเลี่ยงหวงตื่นแต่เช้า นางถูกแม่นมเจียงสั่งเอาไว้ว่าต้องตื่นก่อนคุณชายมู่แล้วก็ออกไปเตรียมข้าวปลาอาหารให้เรียบร้อยั้แ่นางมาอยู่ที่นี่ในสภาพสาวใช้คุณหนูจางก็กลายเป็คนที่ทำทุกอย่างด้วยตนเองอย่างขยันขันแข็ง นางหุงข้าวได้สุกและนิ่มทำอาหาร เช็ดถูปัดกวาดทำความสะอาดเรือน ซักผ้ายกเว้นเพียงการหาบน้ำที่มู่หลี่เฉียงสั่งให้บ่าวรับใช้มาทำแทนเพราะสงสารที่นางเอวบางร่างน้อยแบกถังน้ำไม่ไหวระยะหลังก็ไม่ให้นางซักผ้า เหลือเพียงทำอาหาร เช็ดถูปัดกวาดและรอปรนนิบัติเขา
นางทำอาหารที่เขาชอบสองสามอย่างลำเลียงมาวางรอที่โต๊ะ เมื่อเขาลุกขึ้นนางก็คอยเช็ดหน้าตาและเนื้อตัวรอเปลี่ยนเสื้อผ้าให้มู่หลี่เฉียงยิ้มแย้มแจ่มใสในใจก็นึกว่าหากมีนางอยู่ด้วยเช่นนี้ทุกวันตัวเขาคงมีความสุขยิ่งนัก
**********************
2K
