การเกิดใหม่ของยัยเหนือโลก

ตอนที่ 42 งานวิจัยกับความมืดมน

 *ตรืดๆๆ*

  เสียงของนาฬิกาปลุกจากสมาร์ทโฟนตกรุ่นดังขึ้นทำให้ฉันได้สติและหยุดร้องไห้ ฉันนั่งร้องไห้มากว่า 10 นาทีหลังจากที่พี่อ้อมวางสายจากฉัน

  สิ่งที่ปลุกฉันจากการนอน กลายเป็นข่าวเศร้าที่ทำให้ฉันตื่นมาฟังแทนที่จะเป็นนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้ และนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้ ได้ปลุกฉันจากความหดหู่และความเศร้าแทน

  ฉันเดินไปล้างหน้าตามกิจวัตรหลังจากเสียงนาฬิกาปลุกดัง ล้างหน้าที่เปื้อนคราบน้ำมูกและน้ำตา หยิบขวดน้ำดื่มและนั่งซุกอยู่ที่มุมห้องพร้อมกับมือถือในมือ

  แสงไฟในห้องตอนนี้มีเพียงแสงจากไฟห้องน้ำและแสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์ของฉันเท่านั้น จมูกฉันเริ่มร้อนอีกครั้ง ดั้งนั้นฉันจึงเงยหน้าสูดลมหายใจยาวๆ

  มันเงียบ.. ในตอนที่อยู่กับตัวเองจริงๆฉันถึงรู้สึกได้ว่าโลกนี้เงียบเหงาขนาดไหนฉันได้ยินเสียงใบพัดของพัดลมในห้อง เสียงหลอดไฟในห้องน้ำ และเสียงสูดลมหายใจของตัวเอง

  ฉันไม่รู้ว่าทำไมเสียงเหล่านี้ถึงดังขึ้นจนฉันสามารถได้ยิน ทั้งๆที่ในช่วงเวลาปกติฉันแทบจะไม่ได้ยินหรือรู้สึกถึงเสียงเหล่านี้เลย

  ห้องฉันอยู่มุมสุดของหอพักทำให้มีหน้าต่าง 1 บานด้านข้างซึ่งห้องอื่นๆไม่มี เพราะอีกฝั่งของผ้าม่านคือวัดทำให้แทบจะไม่มีแสงไฟเล็ดลอดผ่านผ้าม่าน หากเทียบกับแสงไฟจากห้องน้ำหรือมือถือแสงที่สาดผ่านผ้าม่านก็น้อยมาก

ฉันเดินไปเปิดผ้าม่านมองออกไปนอกหน้าต่าง และมองบรรยากาศของวัดตอนกลางคืนที่เงียบเหงา สายตาของฉันอดไม่ได้ที่จะมองไปทางหอพักอีกฝั่งทางด้านขวา

  ระเบียงที่เคยสว่างในความทรงจำของฉันในคืนนี้มันมืดสนิท สำหรับคนอย่างฉันแน่นอนว่าฉันเสียดายกับการตัดสินใจของตัวเอง แต่ฉันเสียใจหรือเปล่า??

  ฉันดึงสมาร์ทโฟนตกรุ่นของฉันขึ้นมา เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ฉันก็อดไม่ได้ที่จะยิ้ม ฉันเลื่อนไปมองที่เบอร์โทรศัพท์หนึ่งที่ทำให้ฉันต้องหยุดและมองอยู่นาน หลังจากรวบรวมความกล้าสักพักในที่สุดฉันก็กดไปที่เบอร์นั้นและโทรออก เสียงสัญญาณรอสายที่ดังแต่ละทีทำให้ริมฝีปากของฉันแห้ง มือของฉันชุ่มไปด้วยเหงื่อ เสียงหายใจของฉันก็เริ่มหนักขึ้น

  *คลิ๊ก*”อื้มม.. ว่าไง” เสียงของเติมดังออกมาจากสมาร์ทโฟนตกรุ่นของฉัน

  “ตอนนี้ยุ่งหรือเปล่า?”

  “ก็ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษ.. ช่วงแบบนี้คงไม่มีอะไรมาก”

  “ตอนนี้ร้านพี่อ้อมปิดแล้ว”

  “หืม??”

  “มีพนักงานในร้านติดเชื้อและร้านดูท่าจะไปต่อไม่ไหวพี่อ้อมเลยตัดสินใจปิดร้าน”

  “อ่า.. เสียใจด้วย.. คิดไว้หรือยังว่าเอาไงต่อ??”

  “ฉันก็คงจะกลับบ้านแต่ก่อนหน้านั้นก็คงต้องกักตัวก่อนสองอาทิตย์ นั่นหมายความว่าฉันต้องอยู่ที่นี่อาจจะเกือบเดือน ฉันต้องจ่ายค่าที่พักสำหรับเดือนหน้าอยู่ดีเพราะระหว่างนี้ฉันก็เดินทางไปไหนไม่ได้ด้วย”

  “นั่นสินะ.. คิดเผื่อกรณีติดเชื้อไว้มั้ย?? ”

  “……”

  “คงไม่เป็นไรหรอก.. เธอร่างกายแข็งแรงคงไม่มีปัญหาอะไร เธอต้องการอะไรเป็นพิเศษสำหรับกักตัวหรือเปล่า.. ฉันจะหาซื้อไปให้”

  “ถ้าเป็นไปได้อยากได้ของสดสำหรับทำอาหารทุกๆสามหรือสี่วัน นมจืดหนึ่งแกลลอนในแต่ทุกสองวัน แล้วก็ผ้าอนามัย.” 

  “หมายถึงหน้ากากอนามัย??”

  “หมายถึงผ้าอนามัย.. โกเต็กซ์อะ”

  “อ่า..โอเค ฉันจะถ่ายรูปส่งไปถามตอน  ซื้อแล้วกัน.. ออนด้วยล่ะ”

  หลังจากวางหูจากเติมแล้ว ทั้งหมดที่ฉันทำได้คือเลื่อนฟีดในเฟซบุ๊คไปเรื่อยๆ เพื่อรอเติมส่งรูปมาผ่านแชท ด้วยความที่ฉันยังต้องเข้าเฟซบุ๊คผ่านบราวเซอร์ทำให้ฉันต้องรีเฟรชหน้าเว็บไซต์เรื่อยๆ เพื่อให้เห็นการแจ้งเตือน

  ฉันพยายามหาเรื่องตลกๆในฟีดเพื่อผ่อนคลายอารมณ์ของตัวเอง อย่างไรก็ตามในฟีดปัจจุบันเต็มไปด้วยข่าวการแพร่ระบาดในประเทศ และโพสต์ที่บ่นรัฐบาลเกี่ยวกับการจัดการภาวะโรคระบาดเช่นนี้

  หลังจากที่ฉันรีเฟรชหน้าเว็บอีกครั้ง ในตอนนี้มีแจ้งเตือนปรากฎขึ้นตรงกล่องข้อความ เหมือนว่าเติมจะอยู่ค่อนข้างใกล้กับห้างสรรพสินค้าทำให้ใช้เวลาไม่ถึง 20 นาทีหลังจากวางสายเติมก็ไปถึงห้างสรรพสินค้าแล้ว

  ฉันเปิดกล่องข้อความและเห็นว่าเป็นภาพชั้นวางของที่เต็มไปด้วยผ้าอนามัยที่ฉันต้องการฝากซื้อ ฉันเซฟรูปลงและทำเครื่องหมายวงกลมเพื่อบอกว่าฉันต้องการแบบไหน

  <ต้องเอาเยอะขนาดไหนถึงพอสำหรับกักตัวครึ่งเดือน สัก 10 แพ็คมั้ย> เติมถามฉันผ่านข้อความ

  <ประจำเดือนไม่ใช่ประจำวัน.. ไม่ต้องการเยอะขนาดนั้นหรอก แค่สี่หรือห้าแพ็คก็พอเหลือๆ> ฉันตอบกลับ

  หลังจากนั้นเติมก็ทยอยซื้อของอื่นๆที่ฉันต้องการพร้อมกับถ่ายรูปส่งมาให้ พร้อมกับรับบทเป็นไรเดอร์ด้วยข้อความที่ว่า <ส่งตามที่ปักหมุดเลยนะครับ> ฉันทำเพียงแค่ยิ้มและส่ายหัวเท่านั้น

  ฉันรู้ว่าเขาพยายามทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเพราะเรื่องที่ฉันตกงานไปหมาดๆแถมยังต้องเป็นกลุ่มเสี่ยงและต้องกักตัวอยู่ครึ่งเดือน เพราะฉันรู้แบบนั้นฉันจึงคิดว่าตัวเองอยากเป็นประโยชน์กับเขาบ้าง

  ฉันทักไปหาพี่ลายเมฆว่าฉันพอช่วยอะไรเรื่องน้องสาวของเขาได้บ้างหรือเปล่า พี่ลายเมฆไม่ได้ออนไลน์ในตอนนี้และฉันยังไม่รู้เลยว่าพี่แกจะตอบฉันมั้ย ทั้งหมดที่ฉันทำได้ตอนนี้คือส่งข้อความทิ้งไว้เท่านั้นโดยหวังว่าพี่แกจะเห็นและตอบกลับมา

  เวลาผ่านไปสักพักในขณะที่ฉันนอนปัดหน้าฟีดไปเรื่อยๆ เสียงรถยนต์ที่คุ้นเคยมาถึงที่หอพักของฉัน

  ต้องใช้เวลาสักพักกว่าเติมจะเดินขึ้นมาถึงชั้นที่ฉันอยู่ เมื่อเขามาถึงประตูห้องก็ถูกเคาะ และเมื่อฉันมองผ่านตาแมวก็พบว่าเติมยืนอยู่อีกฝั่งของประตู

  “ตรืดๆๆ”

  เสียงเรียกเข้าระบบสั่นเตือนดังขึ้นและชื่อของเติมปรากฎบนหน้าจอเรียกเข้าของฉัน

  *คลิก*

  “ขอบคุณมากนะ”

  “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ไม่ต้องคิดมากหรอก วางทั้งหมดไว้ที่หน้าห้องเลยมั้ย”

  “อื้ม..คือ..”

  “หืม..ว่าไง”

  “ฉันไม่รู้ว่าจะต้องพูดยังไงดี”

  “ไม่ต้องคิดมากหรอก อย่างที่บอกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”

  “ไม่ใช่เรื่องนั้น..”

  “อืมม??”

  “แค่คิดว่า..แบบ.. บางทีฉันอาจจะชอบนายแบบคู่รักอะไรทำนองนั้น..”

  “…..”

  หลังจากในที่สุดที่ฉันพูดออกไป มีเพียงความเงียบและเสียงหายใจหนักๆจากความตื่นเต้นของฉันเท่านั้นที่ฉันได้ยิน

  สำหรับคนแบบฉันความเงียบเป็นคำตอบมากพอ

  “ช่างมันเถอะ.. ถือว่าฉันไม่ได้พูดอะไรแล้วกัน… ขอบคุณมาก” ฉันหันหลังกับประตูและนั่งลงกับพื้นชันเข่าทั้งสองข้าง

แปลกที่ฉันไม่ได้เสียใจอะไรนัก ไม่เหมือนในเอ็มวีเพลงอกหักหรือในละครที่ต้องฟูมฟายในห้องน้ำหรือเดินตากฝน คงเป็นเพราะนี่เป็นผลลัพธ์ที่ฉันจินตนาการไว้ค่อนข้างบ่อยฉันจึงรับมือกับความผิดหวังนี้ได้ค่อนข้างดี คนแบบฉันมาไกลขนาดนี้ก็เกินคาดมากพอแล้ว ฉันรู้ว่าไม่ใช่คนที่ทำดีกับเราทุกคนจะมีใจให้ และฉันก็เป็นแค่ยัยขี้แพ้ที่แทบจะไม่มีอะไรดี ได้มีโอกาสได้รู้จักเขาก็ดีขนาดไหนแล้ว

  “วางไว้ที่หน้าห้องเลย.. ขอบคุณมาก”

  “.. เธอไม่เป็นอะไรแน่นะ”

  “ยังปกติดี ไม่ป่วย คงต้องรอดูอีกสองอาทิตย์ถ้าโชคดีก็คงไม่เป็นไร”

  “………….. เข้าใจแล้ว…. ฝันดีนะ.. ”

  หลังจากเสียงฝีเท้าห่างออกไปฉันจึงเปิดประตูเพื่อขนของที่เติมซื้อมาให้เข้ามาในห้อง ของหลายอย่างเป็นของสำหรับสองอาทิตย์ดังนั้นในตอนนี้จึงมีสองถุงใหญ่ๆที่ฉันต้องลากเข้าห้อง และปิดประตูห้องทันทีเมื่อของทั้งหมดถูกลากผ่านประตู

  *ก๊อกๆ*

  เสียงเคาะห้องดังขึ้น หลังจากที่ฉันปิดประตูห้องได้ไม่นานฉันพุ่งสายตาไปที่ตาแมวด้วยความหวังว่าคนที่ฉันหวังเปลี่ยนใจและกลับมาแต่ฉันก็ต้องผิดหวังและกระอักกระอ่วนแทนเพราะคนที่มาคือนายเอิร์ธ

  “ขอโทษที่ทำให้ผิดหวังนะ” เสียงดังผ่านประตูมา