ตอนที่ 4 พี่ชายลำบากน้องสาวลำบาก (2)
ผ่านน้ำตาหยดนี้ นางไม่เพียงเข้าใจความจำใจของอวี๋จือรุ่น และยิ่งเข้าใจถึงสถานการณ์ของตนเองในยามนี้ นางเกิดจากอี๋เหนียง! นางได้รับการเลี้ยงดูจากเมียน้อย! ป่วยหนักไร้คนรักษา ผู้เป็พี่ชายเป็ห่วงน้องสาวอยากร้องไห้ยังไม่กล้าให้สาวใช้ได้เห็นอย่างนั้นหรือ
นางที่อยากร้องไห้ทว่าไม่มีน้ำตาลอบถอนหายใจเงียบๆ นี่ช่างมีทุกข์ในวันที่มีแม่ ยากลำบากในวันที่ไร้แม่เสียจริง!
...
ม่านบางถูกเลิกขึ้นเป็รอยแยก เซียงป่ายจับข้อมือคุณหนูของตนออกมาเบาๆ วางผ้าขาวพาดปกคลุมเอาไว้ เห็นเซียงฉี่เดินนำพาท่านหมอเจิ้งที่หนวดเคราเป็สีดอกเลาเข้ามา รีบยกตั่งเตี้ยมาวางไว้หน้าเตียงคุณหนู ตนเองกลับไปยืนก้มศีรษะอยู่ปลายเตียง
เห็นท่านหมอเจิ้งนั่งลงบนตั่งเตี้ย ยื่นสองนิ้ววางทับลงไปบนจุดชีพจรของอวี๋เจียวที่มีผ้าขาววางทับเอาไว้ได้อย่างแม่นยำ ผ่านไปสักพัก ไม่เอ่ยสิ่งใดพลันลุกขึ้นและเดินออกไป
“นี่” มองตามแผ่นหลังของท่านหมอที่ห่างออกไปเรื่อยๆ เซียงป่ายขอความช่วยเหลือจากเซียงฉี่อย่างงงงัน “ไยเขาจึงไม่เอ่ยอันใดก็กลับไปเช่นนี้แล้วเล่า” คุณหนูของนางป่วยเป็อะไรกันแน่
เซียงฉี่ปลอบโยนโดยตบเบาๆ ลงบนแขนของนาง เอ่ยเสียงกระซิบ “เ้าอย่าพึ่งร้อนใจ ข้าจะไปถามเต๋อลี่ดู” เอ่ยเสร็จจึงรีบสาวเท้าเดินตามออกไป
ในลานเรือน เต๋อลี่กำลังก้มศีรษะฟังท่านหมอเอ่ยบอก ผ่านไปชั่วครู่ จึงเดินมาหาเซียงฉี่โค้งคารวะเอ่ย “พี่สาวอย่าได้ร้อนใจ ท่านหมอบอกแล้วเมื่อครู่ ว่าคุณหนูสี่ของเรามิได้เป็อันใดมาก เพียงเศร้าเสียใจเกินไปร่างกายจึงอ่อนแอ ข้าจะตามไปเอายาจากท่านหมอตอนนี้ เดี๋ยวจะเอามาส่งให้พี่สาว”
เต๋อลี่ปีนี้อายุสิบสาม ร่างกายยังไม่สูง ตัวเล็กกว่าเซียงฉี่เล็กน้อย อย่ามองว่าเขารูปร่างผอมบางหน้าตาอัปลักษณ์ เซียงฉี่กลับไม่กล้าดูถูก ผู้นี้คือผู้ที่คอยรับใช้เคียงข้างนายน้อยรอง คุณหนูความสัมพันธ์พี่น้องของพวกเขาไม่ลึกซึ้ง อีกฝ่ายมีอำนาจจะทำอะไรก็ง่ายกว่ามาก
คิดมาถึงตรงนี้ นางจึงรีบย่อตัวคารวะกลับ “เช่นนั้นคงต้องลำบากน้องชายแล้ว รอให้คุณหนูหายดีแล้ว จะต้องให้คุณหนูมอบรางวัลแก่น้องชายต่อหน้านายน้อยรองอย่างแน่นอน” ระหว่างที่เอ่ย พลางยื่นเงินให้หนึ่งก้อนพลางเอ่ย “นี่เป็ค่ายา หากมากไปก็ให้น้องชายเอาไปซื้อของกิน”
เมื่อครู่นายน้อยรองมาได้เร็วถึงเพียงนี้ เห็นได้ชัดว่าเต๋อลี่มองอาการป่วยของคุณหนูเป็เื่เร่งด่วน มิเช่นนั้นนางกลับมาถึงแล้วนายน้อยรองจะตามมาได้ทันทีหรือ น้ำใจในยามที่ตกทุกข์ได้ยากเช่นนี้นางไม่รับไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นต่อไปยังต้องให้อีกฝ่ายคอยดูแลอีก
เพราะก่อนหน้าอี๋เหนียงเป็ที่โปรดปรานมาหลายปี กอรปกับแม้ฮูหยินผู้เฒ่าจะไม่ยินดี อย่างไรก็ต้องไว้หน้าสามี ดังนั้นสวนเหมยนอกจากวันที่เงียบเหงาแล้วก็ไม่ได้ลำบากอันใด ใครจะรู้ว่าเมื่อเห็นเงินที่ถูกยื่นมา เต๋อลี่ก็ก้าวถอยหลังพร้อมโบกไม้โบกมือ “ไม่ได้หรอกขอรับ ตอนมานายน้อยรองสั่งเอาไว้ พี่สาวทั้งสองดูแลคุณหนูสี่ให้ดีก็เพียงพอแล้ว อย่างอื่นไม่ต้องกังวล ลำบากพวกพี่สาวแล้ว ข้าจะไปเอายากับท่านหมอเดี๋ยวนี้ขอรับ”
ล้อเล่น คนอื่นไม่รู้ใจนายน้อยเขาจะไม่รู้หรือ เมื่อครู่ได้ยินว่าคุณหนูสี่ป่วยสีหน้าพลันเปลี่ยนไป กระทั่งกล้าเสี่ยงโดนทำโทษวิ่งออกมา เช่นนี้เห็นแล้วว่าอย่างไรก็เป็พี่น้องท้องเดียวกัน เขาจะกล้ารับเงินรางวัลจากคุณหนูสี่ได้เยี่ยงไรเล่า
กลัวว่าเซียงฉี่จะยื่นให้อีก เต๋อลี่จึงรีบโค้งคารวะกล่าวลาและถอยออกจากเรือนไป
42K
![System ระบบสร้างผู้กล้า [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683576705_48321724.webp)
