เขายังน่ารักไม่เคยเปลี่ยน
พาร์ทของแบงค์
“วู้...!”
วันนี้มีเหตุการณ์สำคัญสองอย่างเกิดขึ้นมันเป็วันแรกที่ผมได้สวมใส่ชุดนักศึกษาของมหาลัยที่ตั้งใจสอบเข้าอย่างเต็มตัว แล้วยังเป็วันครบรอบสามเดือนกับอีกหนึ่งวันในการFeaturing กันครั้งแรกของเรา
วันที่ถุงยางไซส์52 ที่ผมรีบหยิบมาจากเซเว่นแตกระหว่างทำกิจกรรม !
“เหี้ย!”
นี่คือคำทักทายของคนที่ผมอยากเจอหน้าแบบสุดๆ หลังจากห่างหายกันไปเกือบสองเดือนไงล่ะน่ารักฟรุ้งฟริ้งมุ้งมิ้งกิ๊งก่องแก้วซะไม่มี !
“อรุณสวัสดิ์ครับต่อ”
ขอข้ามรุ่นปีนเกลียวหน่อยแระกันเผื่อจะดูหล่อเข้มขึ้นมาบ้าง นี่ผมไม่ใช่เด็กมัธยมปลายแล้วนะโชว์ตราสัญลักษณ์มหาลัยหน่อยดีกว่า
“มึงรู้จักแฟลตกูได้ไงเนี่ย ?”
“น่ากลัวขึ้นทุกวันนะมึงอ่ะ”
ผมเขวตามคำพูดพี่ต่อเล็กน้อยก่อนยิ้มออกมาเมื่อรู้ว่าเป็แค่เื่ล้อเล่น มือที่ยกมาแตะไหล่ยังนุ่มนิ่มน่าััเหมือนเคย
มือยังนุ่มขนาดนี้แล้วที่อื่นล่ะจะนิ่มน่าจับขนาดไหน
“ผมทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับต่อแล้วนะไม่คุยกับใครไม่นัดเจอกับใคร ทำเป็ไม่รู้จักต่อทั้งที่เจอกันบ่อยแค่ไหนแม้แต่จะส่งยิ้มทักทายผมยังไม่กล้าทำเลยมันทรมานมากรู้บ้างไหม ?”
เมื่อวานที่เดินชนกันตรงทางเดินข้างเซเว่นไม่ใช่เื่บังเอิญหรอกแต่ผมจงใจให้มันเกิดขึ้นเอง คิดว่าคงจะได้พบกับรอยยิ้มแต่กลับเห็นเพียงแค่ใบหน้าเฉยชาเจ็บกว่านี้คงไม่มีอีกแล้วถึงแม้ไอ้ฌานรูมเมทคืนเดียวจะสนับสนุนให้ตื๊อต่ออย่างเต็มที่ แต่คนหน้าด้านมันก็ต้องมีมุมอ่อนไหวกันบ้างผมกัดริมฝีปากตัวเองเพื่อกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาทั้งเจ็บทั้งหน่วงอย่างบอกไม่ถูก
“มึงคิดว่ากูรู้สึกดีนักรึไง!”
ถึงพี่ต่อพูดออกมาแบบนั้นแต่ก็ไม่รู้หรอกว่ากำลังคิดยังไงไม่มีประโยคไหนหรือถ้อยคำใดที่จะบอกว่ามีใจให้นอกจากการเป็คู่นอนและตัวผมเองก็ไม่อยากคิดฝันไปไกลกว่านั้น
สารภาพแบบเหี้ยๆเลยว่าทั้งใบหน้า ลีลาและน้ำเสียงของพี่แกยังทำให้ผมสำเร็จไปสู่จุดสุดยอดได้ทุกครั้งโดยไม่ต้องออกไปนัดเจอใครเพื่อทำเื่อย่างว่า
เหตุผลสำคัญสำหรับพี่ต่อก็คงหนีไม่พ้น...ผลเื
ยอมรับว่าั้แ่วันที่เจอถ้อยคำพิฆาตพวกนั้น ชีวิตไอ้แบงค์ไม่ปกติอีกเลยผมนอนไม่หลับอยู่บ่อยครั้ง หนักไปกว่านั้นก็คือมักตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วข่มตาไม่ลงเลยใช้มันไปกับการคร่ำเคร่งในการอ่านหนังสือสลับกับการเล่นเกมปลูกผักสร้างฟาร์มและแผ่ขยายอาณาจักร
แต่ถึงยังไงภาพใบหน้าเนียนใส รอยยิ้มกลางทุ่งหญ้าและดอกไม้แวดล้อมไปด้วยเหล่าผีเสื้อก็ยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่จางหายไม่ใช่แค่ในความฝัน ในยามตื่นภาพเ่าั้ก็อยู่ในหัวผมจริง ๆ
ส่วนกลิ่นกายและรสััของพี่ต่อ...ไม่เคยเลือนหายไปจากใจ
และที่ทำให้ผมไม่อยากทำอะไรเลยก็คือการตื่นลืมตาขึ้นมาโดยไร้ภาพใบ หน้าของคนน่ารักหน้ามันหัวฟูอันเป็ภาพจำติดตา กิจวัตรประจำวันที่ต้องคอยส่งข้อความทักทายหยอดคำหวานแบบซึ้งปนฮาตบท้ายด้วยการกวนตีนเพื่อรอรับคำด่าที่ทำให้หัวใจพองโตทุกอย่างมันหายไปจนหมดสิ้น
แต่คนอย่างไอ้แบงค์เมื่อตกปากรับคำแล้วก็ต้องทำให้ได้ถึงจะถูกมองเป็คนความอดทนต่ำและมีนิสัยเป็เด็กผมอดทนจนถึงระยะเวลาสามเดือนหลังจากที่เรามีความสัมพันธ์กันจนถึงขั้นเกิดเื่ราวใหญ่โต
แต่เชื่อไหมผมไม่เคยกลัวเลยว่าจะต้องติดโรคพวกนั้น เพราะค้นข้อมูลมาแทบจะทะลุปรุโปร่งแล้วถึงเป็ก็ไม่ตายง่ายๆ หรอกแต่คุณผู้อ่านก็ควรเก็บเื่นี้ไว้เป็อุทาหรณ์เพราะอาจไม่ได้โชคดีเหมือนผมก็ได้
อ้าว ไอ้เหี้ยกูสปอยเื่ตัวเองเหรอเนี่ย !
“รบกวนด้วยนะครับคุณนภัส”
พี่ต่อเดินถือหลอดเก็บเืไปหาพยาบาลสาวสวยใจดีเธอคนนี้ล่ะที่ซื้อขนมให้ผมเมื่อสองเดือนที่ผ่านมาใจจริงก็อยากเข้าไปพูดคุยทักทายอยู่หรอกแต่ไอ้เข็มฉีดยาที่ถืออยู่ในมือทำเอาผมเยี่ยวแทบเล็ด
เอ่อที่จริงมันถึงกับหดตัวเลยล่ะ !
“ซักสริงไหมจ๊ะหนุ่มน้อย ?”
“ไม่ดีกว่าครับ ผมเกรงใจ”
ผมกลืนน้ำลายเสียงดังเมื่อเห็นเข็มขนาดใหญ่ปักลงไปที่แขนด้านในพี่ต่อไม่นึกกลัวมันบ้างเลยรึไงวะ ส่วนผมน่ะเหรอกำหมัดแน่นพร้อมกับหลับตาปี๋
อย่าเยี่ยวราดนะมึงไอ้เหี้ยแบงค์
“นี่จ้ะแอมโมเนียจะรอดไหมเนี่ยเรากลัวเข็มแต่มาเรียนพยาบาล”
พี่สาวคนสวยยื่นสำลีชุบแอมโมเนียกลิ่นฉุนให้พี่ต่ออยากบอกเหลือเกินว่าไม่ต้องใช้มันหรอกแค่คนข้างหน้าส่งยิ้มหวานให้สักนิดปลอบโยนอีกสักหน่อยผมก็หายแล้วล่ะครับ
โอ๋แบงค์หน่อยสิครับพี่ต่อ....
“ทุกอย่างจะต้องออกมาดีฉันเชื่อแบบนั้นค่ะ”พี่สาวคนสวยยิ้มส่งท้ายมา
“ไม่เอา ! จะให้พี่ต่อเจาะให้”
ผมแม่งปล่อยลูกอ้อนระดับสิบบวกไปยังพี่ต่อจริงๆ กลัวแหละแต่ทำไงได้ไม่ตรวจก็ไม่รู้ ไม่รู้พี่แกก็จะไม่ยอมคุยกับผมนี่หว่า
“กลัวจริงดิ?”
“อือแต่เพราะเป็ต่อไงแบงค์ถึงยอม”
“งั้นก็เจ็บนิดนึงนะ ต่อจะพยายามเบามือ”
“ตอนเที่ยงแบงค์ขอไปกินข้าวที่ห้องต่อนะ”
อ้อนอีกหน่อยเพื่อได้เสนอหน้าไปนั่งแดกมาม่าที่แฟลตสี่
“อื้อ...อ๊าาา!”
ไอ้เหี้ยทำไมมันถึงได้เจ็บขนาดนี้วะคราวที่แล้วไม่เป็แบบนี้นี่หว่า ฮือ....
“ตอนเที่ยงเจอกันนะครับต่อ”
“รอนานไหม?”
“รอมาตั้งสองเดือนกว่าแค่นี้ไม่นานหรอก”
ผมยื่นมือไปรับกล่องข้าวพร้อมกับโอบไหล่ด้วยความคิดถึงอันที่จริงแม่ง ก็อยากทำมากกว่านั้นแต่ดูท่าคงไม่ได้
“ไม่ได้สิคนเยอะขนาดนี้”
นั่นไง เฮ้อ อดเลยกู แกล้งงอนแม่ง
“โทษทีครับพี่ต่อ”ผมแย่งร่มในมือของพี่แกมาถือก่อนจะทำเป็งอแง
“หวังว่าแค่นี้คงไม่เป็ไรนะ”เพิ่มระดับความงอนโดยเดินหนีดีกว่า
“พักกับใครเหรอครับ?”
เคยแอบมองแฟลตสี่มาหลายครั้งแต่นี่คือครั้งแรกที่ได้ขึ้นมา
“พักกับแฟนมั๊ง”
นี่ไม่เจอกันสองเดือนพี่ต่อมีแฟนแล้วเหรอหรือว่ามีตั้งนานแล้วกูไม่ได้เป็ชู้ใช่ไหมเนี่ย !
“ข้าวมีสองกล่องพี่ต่อเอาไปกินกับแฟนเถอะครับ”
กล้าเข้าไปในห้องแล้วนั่งดูแฟนเขาแดกกันเอ๊ย แดกข้าวงั้นเหรอผมไม่ได้หน้าหนาขนาดนั้นและอีกอย่างไอ้แบงค์มันก็เจ็บเป็นะ ไอ้แบงค์ก็มีหัวใจโว๊ย!
“ถ้ากล้าเดินลงจากแฟลตไปก็ไม่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีกนะ”
“ครับ”
ทำไมโลกถึงได้โหดร้ายกับผมถึงเพียงนี้หรือว่ากรรมที่เคยทำกับคนอื่นมันกำลังตามเล่นงานผมอยู่
ถึงแม้จะรู้สึกเจ็บและน้อยใจมากแค่ไหนแต่ผมก็ยังรู้สึกดีกับพี่ต่อรวมทั้งเกรงกลัวต่อคำขู่นั้น เลยนั่งเสียบหูฟังเพลงจากโทรศัพท์มือถือตรงบันไดขึ้นสุดท้ายบนทางขึ้นแฟลตอย่างน้อยได้เดินไปส่งพี่แกที่ทำงานก็ยังดี
“มานั่งทำอะไรตรงนี้?”
เสียงที่ผมอยากได้ยินดังมาอีกครั้ง
“อิ่มแล้วเหรอครับ ?” ผมยิ้มน้อยๆ แล้วถอดหูฟังออก
“อิ่มกะผีอะไรล่ะยังไม่ได้แดกซักคำ”
ร่างบางนั่งลงข้างๆั์ตาสีดำจ้องมองผมไม่กะพริบ เส้มผมดกหนา คิ้วได้รูป หนวดเคราบางๆ ใบหน้าเนียนใสรอยยิ้มละมุน .... พี่ต่อน่ารักไม่เคยเปลี่ยน
“ไม่หิวเหรอเที่ยงกว่าแล้วนะหรือแฟนพี่ไม่พอใจที่ผมมาส่ง”
ถึงผมจะมั่วหรือนอนกับใครไปเรื่อยแต่มีคนประเภทหนึ่งที่ไม่ขอยุ่งเกี่ยว นั่นก็คือคนที่มีเ้าของอยู่แล้ว
“บอกแล้วไงว่ากูพักกับแฟนถ้ามัวมานั่งหายใจทิ้งอยู่ตรงนี้แล้วไม่ยอมเข้าไปด้วยกันมึงก็จะเป็แค่ไอ้โพสต์จอมหื่นแต่ถ้ามึงอยากเป็...แต่ก็ช่างเหอะนั่งฟังเพลงตรงนี้ต่อไปก็แล้วกันนะ ไอ้โพสต์”
กระแทกเสียงใส่หน้าผมแล้วก็เดินสะบัดบั้นท้ายกลมกลึงหนีขึ้นห้องซะงั้น
“ผมชื่อแบงค์! ”
“สาบานได้ว่าผมจะไม่กลับไปเป็ไอ้โพสต์อีก!”
พี่แกกำลังจะบอกว่าถ้าอยากเป็แฟนให้รีบตามไปใช่ไหมครับแบบนี้ใช่ !
“แล้วผมจะไม่หยุดแค่สถานะนี้หรอก!”
อ่อยเบอร์แรงขนาดนี้เดี๋ยวกูจับกดคาห้องแม่ง! ... เย็นไว้ๆ ไอ้แบงค์
“ข้าวอยู่บนโต๊ะอ่ะไปหยิบมาดิอย่าลืมเอาน้ำมาด้วยนะ”
คนอะไรไปกินข้าวในห้องนอน บ้าป่ะเนี่ย
“ครับผม”
“กินเลยไหมครับ ?”ผมวางของลงบนโต๊ะตรงมุมห้องนอนพร้อมกับส่งยิ้มให้พี่ต่อร้อนตายห่าไปนอนห่มผ้าบนเตียงทำไมวะ ไม่หิวรึไง
“เดี๋ยวค่อยกินมาเอาของขวัญเฟรชชี่ก่อนสิ”
“ไม่เป็ไรครับต่อแค่นี้ก็ดีมากแล้ว”
“จะเอาไม่เอา !?”
เวรกรรม มาไม้ไหนวะเนี่ย
“เอาจ้าเมียจ๋า!”
“เมียพ่องงงง”
ไม่ทันขาดคำกูโดนอีกแล้ว
“แหมดุจังนะต่อ”
“ของขวัญสำหรับเฟรชชี่ครับ”
มือเล็กเรียวกระชากผ้าห่มออกอย่างรวดเร็วเผยให้เห็นเรืองร่างขาวเนียนอันเปลือยเปล่า แถมอาวุธของพี่แกตั้งตระหง่านพร้อมเข้าสู่สมรภูมิรบ
จับกดสิครับยืนรอนายกมาตัดริบบิ้นเปิดงานเหรอไอ้สัด !
เจอแบบนี้ทุกวันกูสัญญาจะตั้งใจเรียนครับ ... เมียจ๋าาา
“ไม่มีถุงนะ”
ใครแม่งจะไปรู้วะว่าจะมีเซอร์ไพรส์ยิ่งใหญ่แบบนี้อดไปสิไอ้เหี้ย !
“พูดมากน่าหลับตาซะไอ้เด็กดื้อ”
พี่ต่อออกคำสั่งก่อนจะเริ่มปฏิบัติการเอาวะวันหลังค่อยแก้ตัวใหม่ก็ได้ รู้งี้เอาถุงยางไอ้ฌานมาด้วยก็ดี
“อื้อ ... จะ จุกว่ะ”
เหี้ย ! พี่ต่อขึ้นคร่อมผมก่อนพยายามเขมือบแกนกลางที่ตั้งตระหง่านด้วยร่องลึกทำไมถึงได้ดุเด็ดเผ็ดมันแบบนี้ล่ะเมียจ๋า
เปิดมาขนาดนี้นอนนิ่งก็เกินไปแล้วไอ้เหี้ย!
ผมยันตัวขึ้นมาประจันหน้าพร้อมกับกระหน่ำจูบไม่ยั้งมือบีบเคล้นบั้นท้ายพร้อมกับขยับให้แแ่มากขึ้นตอนนี้ผมกับพี่ต่อกลายเป็หนึ่งเดียวกันแล้ว
“รู้สึกไงบ้าง ?”
ผมถามด้วยน้ำเสียงกระเส่า มองพี่ต่อที่แดงยันหู ไม่สิแดงทั่วทั้งตัว
“รู้สึกว่าต่อเป็เ้าของแบงค์อย่างเต็มตัว”
เมียผมอ้อนเก่งบิ้วเก่งแบบนี้ต้องจัดหนักแล้วครับ
“อ๊ะ...อื้อ..!”
“อ๊าาาส์....”
“ซี๊ดสสส์...”
เราสองคนส่งเสียงสลับกันเมื่อพี่ต่อเริ่มขยับตัวช้าๆแล้วเพิ่มความเร็วขึ้นจนตอนนี้ทุกอณูของร่างกายเต็มไปด้วยความเสียวซ่าน ใบหน้าเนียนใสเหยเกไปด้วยความรู้สึกไม่แตกต่างกันเสียงครางทุ้มต่ำมันช่างบิ้วให้ผมก้าวเดินเข้าใกล้จุดสุดยอดเหลือเกิน
“ตะต่อ พอก่อนได้ไหม อ๊าาาส์”
พี่ต่อก้มมาระดมจูบแล้วเลื่อนไปทำมาร์คคิสที่ต้นคอแต่บั้นท้ายกลมกลึงกลับเคลื่อนไหวเร็วยิ่งขึ้นโดยไม่ปรานีไอ้แบงค์น้อยของผมเลย
นั่นยังไม่เท่าไหร่แต่พอเจอประโยคนี้เข้าไปกูนี่หลงเลยครับเมียจ๋าาา
“แบงค์เป็ของต่อเป็ของต่อแค่คนเดียว !”
พี่ต่อเรียกชื่อผมพร้อมกับหดรัดส่วนนั้นและเพียงไม่นานน้ำรักที่สีขาวขุ่นก็พวยพุ่งรดใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อของผม
“อ๊าาาส์!”
บั้นท้ายงอนยังขยับต่อไปเรื่อยๆ ในที่สุดผมก็เกร็งตัวพร้อมจิกแผ่นหลังคน้าแน่นปล่อยน้ำรักอุ่นๆ เข้าไปยังช่องทางลับ
“อ๊าาาส์ ! ต่อเป็ของแบงค์มานานแล้วครับ”
ผมตวัดลิ้นเพื่อลิ้มรสรักของพี่ต่อก่อนจะแลกลิ้นอย่างดูดดื่มคิดว่าบั้นท้ายกลมกลึงจะหยุดใช่ไหมเปล่าเลยครับพี่ต่อยังคงแกล้งผมไม่หยุด
แกล้งไปเถ๊อะเดี๋ยวถ้าไอ้แบงค์น้อยฮึดขึ้นมาอีกรอบอย่ามาร้องให้ผมหยุดก็แล้วกัน !
เฮ้อ... เจอแบบนี้ใครแม่งจะโงหัวขึ้นวะ !
![คุณรูปปั้น ช่วยผมหน่อยครับ [pwp] มี Ebook](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1747941582_69302105.webp)
632
