พอทุกคนสวมใส่ผ้าพันคอกันครบแล้วเสนาจินสั่งการให้นางในพากันยกเหล้ายาอาหารเครื่องสำหรับพร้อมกับเหล่านางรำออกมาร่ายรำอย่างอ่อนช้อยและงดงามถึงจะเพียงแค่เล็กน้อยแต่ก็สามารถเล็งเห็นว่านางรำพวกนั้นจ้องมองมาที่เย่อเล่อไป่ผู้สง่างามแต่เขากับไม่สนนางใดหรือแม้แต่จะชายตาเหลียวแล ป๋อหวังที่ตื่นตากับการแสดงและสนุกสนานพูดคุยกับหยางกงเล่นๆว่ามีนางรำคนนึง มองมายังหยางกง
" นี่หยางกง ข้าว่านางชอบเ้า "
" ขอรับ "
" ขอรับได้เฉยชามาก...นี่เ้าท่อนซุง
นางเปิดทางให้เ้าแล้ว ก็ต้องตามสิ "
" ไม่ขอรับ "
" เห้ออ...ข้าเบื่อเ้ากับท่านพี่เสียจริงเป็ซะอย่างนี้จะหาคู่กับใครเขาได้ "
" ข้ามีแล้วขอรับ "
" ห้ะ..เ้าแอบไปมีั้แ่เมื่อไรกัน
ข้าไม่เห็นรู้เื่ "
" เขาเป็คนที่ซื่อบื้อ และมองโลกในแง่ดีขอรับ "
" แล้วเ้าไปพบนางได้ที่ใดกัน "
" ในวังขอรับ "
" จริงหรอ วันหลังพามาเจอข้าบ้างนะ "
" ไม่ได้หรอกขอรับ เพราะเขายังไม่รู้เลยว่าข้าชอบ "
" อ้าว แล้วเ้าได้บอกนางไปรึยัง?"
" บอกไม่ได้หรอกขอรับ ข้าไม่คู่ควร "
" เหตุใดถึงตีค่าตนเองด้อยเช่นนั้นนางคงไม่รู้เ้าก็ต้องเป็ฝ่ายบอกนางสิ "
" ไม่หรอกขอรับ เป็แบบนั้นก็ดีแล้วหากบอกไปเราอาจคงได้แยกจากกัน "
" ฟังแล้วข้าก็เศร้าตามไปด้วย ไม่เป็ไรนะเดี๋ยวข้าหาใหม่ให้"
" ข้าไม่ได้ขอนะขอรับ "
" ถ้างั้นหากเ้า้าบอกข้าได้ทุกเมื่อไม่ว่าจะแบบไหนข้าจะจัดหามาให้ คนอย่างข้าซะอย่างกะอีแค่สาวงามหาง่ายนิดเดียว"
" สนใจงานเลี้ยงก่อนเถอะนะขอรับ "
" ก็ได้ๆ "
หยางกงยืนนิ่งข้างตัวของป๋อหวังเหมือนไม่ได้สนใจอะไรแต่ภายในกลับรู้สึกเ็ป
" เย็บได้ประณีตและงดงามอย่างยิ่ง เห็นด้วยหรือไม่เพคะฝ่าา"
ฮองเฮาดอกไม้งามข้างกายฮ่องเต้ยิ้มกว้างออกมาและกล่าวชมผ้าพันคอที่ได้รับเป็ของขวัญ
" อย่างไรเ้าก็คู่ควรกับสิ่งสวยๆงามๆอยู่แล้ว "
ฮ่องเต้กล่าวชมฮองเฮาทำเอาอีกฝ่ายต้องเอามือมาปิดปากหลุดขบขำเล็กน้อย
" ถ้าทุกอย่างพร้อมแล้วเรามาดื่มชาเพื่อเปิดงานฉลองดื่มให้แก่องค์หญิงลี่จางิ่จากไป๋เฟ่ย " ฮ่องเต้กล่าว
ทุกคนในท้องพระโรงทั้งเหล่าขุนนางและเสนาต่างพากันยกแก้วชาขึ้นมาชูให้แก่ลี่จางิ่แล้วดื่มเข้าไปหลังกล่าวจบ ยกเว้นอยู่ผู้นึงที่ไม่แม้แต่แตะแก้วชา
"ท่านพี่ทำไมท่านไม่ดื่มต้อนรับนางละขอรับ "
" นั้นสิเย่อเล่อไป่เ้าเป็อะไรไปั้แ่เมื่อกี้แล้ว"
ฮ่องเต้กล่าว
" ขออภัยท่านพ่อ ข้าไม่สบายตัวเล็กน้อยขอรับทั้งยังปวดท้องอย่างหนัก จึงหลีกเลี่ยงที่จะดื่มกินในวันนี้ "
การกระทำนั้นทำให้ลี่จางิ่ที่กำลังจะยกชาขึ้นมาทำทีเป็ดื่มแต่ที่จริงแล้วนางไม่ได้เอาเข้าปากเลยแม้แต่น้อยเริ่มวิตกกังวลกลัวว่าเย่อเล่อไป่อาจจะล่วงรู้แผนการ
" เช่นนั้นเองรึเพคะข้าก็คิดว่าท่านไม่อยากจะต้อนรับข้าซะอีก "
" ถ้าข้าไม่อยากข้าจะมานั่งอยู่ตรงนี้เพื่อกะไรกัน "
" ไม่มิบังอาจเพคะแค่ท่านผู้เดียว ไม่กระทบอะไร ท่านป่วยอยู่ด้วยหากอาการหนักกว่านี้จะแย่เอาข้ายังอยากพูดคุยกับท่านนานๆ "
" ถ้าอย่างนั้นก็ถือซะว่ากินอย่างอื่นแทนนะท่านพี่นี่...อ้ะอ้ามมม "
" ทำอะไรของเ้าป๋อหวัง"
" ก็ท่านป่วยท่านต้องกินผักเยอะๆ " ป๋อหวังหยิบผักใบเขียวให้พี่ชาย
" ข้าปวดท้องปวดท้องก็คือว่าอะไรก็ตามที่ลงไปในท้องจะทำให้ปวดยิ่งกว่าเดิม เ้าจะฆ่าข้าหรือไง" เย่อเล่อไป่พูดแกล้งดุน้อง
" โอ้ะขอโทษท่านพี่ข้าแค่อยากให้ท่านมีส่วนร่วมในงานมากกว่านี้แค่นั้น "
ป๋อหวังมีสีหน้าเศร้า เย่อเล่อไป่จึงเปลี่ยนใจที่จะกิน
" งั้นเอามาเถอะ แค่ผักชิ้นเดียวคงไม่เป็อะไร "
" ดูท่านจะรักน้องชายและตามพระทัยมากเลยนะเพคะองค์ชายเห็นแล้วหม่อมฉันอดอิจฉาไม่ได้" ลี่จางิ่พูดแทรกขึ้น
" เ้ามีพี่รึไม่องค์หญิง " ป๋อหวังกล่าวถาม
" ไม่เพคะ แต่มีน้องสาว "
" น้องสาวงั้นรึ "
ป๋อหวังมองมาที่พี่ชายอย่างมีเลศนัย
"หยุดความคิดของเ้าซะป๋อหวัง "
การฉลองดำเนินไปอย่างสนุกสนานผู้คนต่างพากันรื่นเริงจนลืมระวังตัวกันไปหมด
ด้านนอกกำแพงที่มืดมิดมีแสงไฟดวงนึงจุดขึ้น
เฝ้ารอโอกาสที่เ้าของบ้านเผลอ รอบเข้าตีหัวจากด้านหลัง
17K
