:lemonade iced tea
"อ่าห์... พี่ยุน... อ่าห์ ซี๊ดดด..." จีมินสูดปากด้วยความเสียวซ่าน ยามที่ผนังอ่อนนุ่มด้านในกำลังตอดรัดตัวตนของเขาถี่ยิบ ในขณะที่จีมินกำลังตั้งใจพาร่างของยุนให้ไปหยุดอยู่ตรงหน้าจองกุก
"อึก..." ร่างทั้งสองที่กำลังเคลื่อนไหวในแบบที่จีมินกำลังจงใจทำให้จองกุกได้แต่นิ่งมองด้วยความรู้สึกหลากหลาย ส่วนกลางลำตัวที่ปวดจนแทบบ้า ทำเอาเ้าตัวถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น
เหี้ยแม่ง... จะหยามกันเกินไปมั้ยวะ
แววตาคู่คมที่มองสบลงมา บวกกับริมฝีปากหยักที่เหมือนจะแสยะยิ้มขึ้นน้อยๆ ราวกับผู้ชนะ รอยยิ้มเย้ยหยันของคนที่อยู่เหนือกว่า ทำให้คนที่กำลังถูกมัดเอาไว้ได้แต่พยายามขยับข้อมือตัวเองแรงๆ เพื่อให้หลุดจากการจับกุม
จองกุกกำลังจะทนไม่ไหวแล้วจริงๆ
ปึ่ก ปึ่ก ปึ่ก
"อ่าห์..."
"อึก! อึก! อึก! " แรงกระแทกหนักๆ ไม่ได้ผ่อนแรงลงไปเลยสักนิด บวกกับส่วนใหญ่โตที่กำลังกดเข้ามาลึกๆ จนกระแทกถูกจุดเสียวในกาย ทำให้ยุนได้แต่ส่ายสะโพกรับกลับไปอย่างลืมอาย
นาทีนี้ใครจะมองยังไงก็ช่างแม่งมันก่อนเถอะ
ในเมื่อทั้งหกคนก็เคยได้เขามาหมดแล้วเหมือนกันนี่น่าจริงมั้ย?
"ซี๊ดดดด... ทำไมทำตัวน่ารักจังวะ"
พรึ่บ
"!!!!! " จีมินเบิกตากว้างด้วยความใ ยามที่แทฮยองกำลังยืนถือกล้องเอาไว้ในมือ แสงเลเซอร์สีแดงที่กำลังทำงานอยู่ บ่งบอกว่าเ้าตัวกำลังอัดภาพนั้นเอาไว้จริงๆ
"ไอ้เหี้ยวี! อ่าห์... ทำเหี้ยอะไรของมึง" จีมินถึงกับสบถออกมาอย่างหัวเสีย หากแต่เอวสอบกลับไม่หยุดเคลื่อนไหวเลยแม้แต่นิด
คำด่าที่ทำให้แทฮยองยิ้มรับก่อนจะพูดบอกง่ายๆ ออกมา
"ก็กำลังช่วยให้พวกเรารอดอยู่ไง"
"..." นัมจุนถึงกับขมวดคิ้วมุ่น
ให้ตาย... เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่ามันไปเอาความคิดบ้าๆ นี้มาจากไหน ต่อให้อัดคลิปไป แต่คนที่ไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียอย่างพวกเขาทั้งสามคนที่กำลังโดนจับมัดเอาไว้ ก็ไม่ได้มีความผิดอะไรอยู่ดี
ทำแบบนี้มันก็ไม่ต่างจากการแบล็คเมล์ตัวเอง แถมยังพ่วงไปกับการแบล็คเมล์จีมินกับมิยยุนกิไปด้วย
นัมจุนไม่เข้าใจเลยสักนิดจริงๆ นะว่าวีกำลังใช้ตรรกะไหนในการเอาตัวรอดกันแน่
เฮ้อ มึงจะทำอะไรก็ได้ แต่ช่วยปล่อยกูออกไปก่อนได้มั้ย
อาการปวดหนึบที่แม่งโครตปวดพาให้คิ้วคมเข้มได้แต่ขมวดเข้าหากันมุ่น ยามที่เม็ดเหงื่อกำลังผุดพรายไปทั่วใบหน้าคมคาย ขณะที่นัมจุนได้แต่กัดฟันกรอด เบือนหน้าหนีไปจากภาพที่บอกได้คำเดียวว่าโครตกระตุ้นอารมณ์ จนได้หันไปเห็นซอกจินที่ยังคงยืนนิ่งค้างอยู่ไม่ไกล
รายนี้ก็เหมือนกัน นัมจุนไม่เข้าใจความคิดของจินเลยแม้แต่นิดว่าทำไมคนเป็พี่ใหญ่ของวงอย่างคิมซอกจินถึงไม่ลงมือทำอะไรเลยสักอย่าง
ถ้าเป็ในตอนปกติก็คงจะต้องมีร้องโวยวาย ไม่ก็เข้ามากระชากร่างของยุนกิเพื่อช่วยเหลืออีกฝ่ายไปนานแล้ว
หากแต่คิมซอกจินกลับกำลังทำเหมือนตัวเองก็เป็หนึ่งคนที่มีความผิดไม่น้อยไปกว่าใคร
พฤติกรรมแปลกๆ ของจินกำลังทำให้นัมจุนเริ่มรู้สึกตะหงิดในใจยังไงแปลกๆ
ใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังข่มอารมณ์และความ้าของตนเอาไว้อย่างสุดความสามารถไม่ต่างไปจากเขา มันกำลังบอกนัมจุนว่าจินเองก็กำลัง้าไม่ต่างกัน
สาบานได้เลยว่าถ้าเขาเป็จินในเวลานี้ ชายหนุ่มคงได้เข้าไปร่วมวงด้วยอย่างไม่ลังเลไปนานแล้วล่ะ
หงุดหงิดชิบหายเลยโว้ย!