เทพสายฟ้ามาถึงในเวลาที่เ้าแม่หนี่วากำลังรวบรวมพลังเพื่อส่งหม่าฟานเดินทางไปยังประตูมิติ นางไม่ได้จำเพาะเจาะจงว่ามันจะต้องไปชดใช้ความผิดในโลกใด นางจะให้มิติสุ่มตามแต่บุญกรรมของมันเอาก็แล้วกัน
เ้าแม่หนี่วาใช้เวลาไม่นานนักก็รวบรวมพลังเพียงพอที่จะเปิดห้วงมิติได้เสียที จากนั้นนางส่งพลังไปยังหม่าฟานที่ยังถูกนางควบคุมตัวอยู่ด้วยพลังเทพเพื่อส่งมันเข้าไปในประตูมิติที่นางเปิดเอาไว้
ขณะที่พลังของนางกำลังพาเ้าหม่าฟานไปยังประตูมิติ เทพสายฟ้าที่เห็นเหตุการณ์เข้าพอดีจึงรีบเข้าไปคิดจะช่วยแมวรักของตนเอง เขาเร่งเข้าไปกอดเ้าแมวอ้วนเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างเป็ห่วงด้วยคิดว่าเ้าแม่หนี่วา้าทำร้ายมัน
เ้าแม่หนี่วาที่หยุดพลังตนเองไม่ทันแล้วได้แต่จนใจ นางไม่คิดว่าเ้าเทพสายฟ้าผู้สันโดษจู่ ๆ จะเข้ามาหาเ้าแมวอ้วนเช่นนี้ นางจึงได้แต่ขอโทษเทพสายฟ้าในใจที่เขาต้องถูกห้วงมิติดูดไปพร้อมกับเ้าแมวอ้วนเ้าปัญหาตัวนั้น ยังดีที่นางไม่ได้ปิดกั้นพลังของพวกเขาก่อนส่งไปยังห้วงมิติ ไม่เช่นนั้นร่างของทั้งคู่คงแตกสลายไปจากพลังกดดันภายในมิติเป็แน่
เทพสายฟ้าที่เพิ่งรู้สึกตัวว่าตนเองถูกส่งเข้าห้วงมิติอันมืดมิดก็ตอนที่ได้ยินเสียงร้องใจากบรรดาเทพเฝ้าสวนท้อทั้งหลายที่เคยอยู่ตรงหน้าเขามาก่อน แต่ตอนนี้เขาจะใช้พลังของตนเองหนีออกจากห้วงมิติก็ไม่ทันแล้ว ด้วยพลังดูดของมิตินั้นไม่มีใครสามารถหนีออกมาได้ นอกจากจะมีคนปิดประตูมิติก่อนที่ร่างจะถูกดูดเข้าไป
เ้าแม่หนี่วาได้แต่ส่งกระแสจิตบอกกับเทพสายฟ้าไปอย่างจนใจว่าให้เขาเวียนว่ายตายเกิดสักรอบค่อยกลับมาพร้อมเ้าแมวอ้วนก็แล้วกัน นางขอโทษที่ยั้งมือเอาไว้ไม่ทัน จากนั้นร่างของหนึ่งเทพหนึ่งแมวก็หายลับไปพร้อมกับมิติที่ปิดตัวลง
เทพสายฟ้าได้ยินเสียงของเ้าแม่หนี่วาตอนที่ประตูมิติหดตัวลงเล็กเท่านิ้วมือเขาเท่านั้น เขาได้แต่ร่ำร้องในใจว่า ซวยแล้ว!!!
หม่าฟานที่ยังคงอยู่ในอ้อมกอดของเ้านายเองก็ใไม่แพ้กัน มันไม่คิดว่าเ้าแม่หนี่วาจะใจร้ายถึงขนาดนี้ มันแค่เผลอกินลูกท้อไปนิดหน่อยเอง เหตุใดนางจึงไม่เข้าใจมันบ้าง อีกทั้งมันยังหน้าตาน่ารักถึงขนาดนี้ เ้าแม่หนี่วายังทำร้ายมันได้ลงคอ หม่าฟานจึงได้แต่ขดตัวอยู่ในอ้อมกอดเ้านายที่รักมันจนเขาเองต้องตกมาอยู่ในสภาพไม่ต่างจากมันในตอนนี้
เทพสายฟ้ามองเ้าแมวอ้วนในอ้อมแขนอย่างจนใจ ในเมื่อเ้าแม่หนี่วาบอกเขาเช่นนั้น เขาก็คงต้องไปยังโลกมนุษย์ตามที่นางว่านั่นแหละ เขาไม่รู้เลยว่าตนเองกับแมวจะไปตกอยู่ในโลกแบบใด ตามปกติหากมีผู้ที่ตั้งใจจะไปเวียนว่ายตายเกิดตามความสมัครใจ พวกเขาจะรู้ได้ว่าต้องไปพบเจอโลกมนุษย์แบบใด แต่เขาที่ถูกส่งมาโดยไม่ได้ตั้งใจเช่นนี้ จึงไม่สามารถรู้ได้เลยว่าจะต้องพบเจอประสบการณ์ในโลกใหม่แบบใด โชคดีที่พลังของเขาไม่ถูกปิดกั้นก่อนจะส่งตัวเข้าประตูมิติ ไม่เช่นนั้นหากเขากับเ้าแมวอ้วนตกไปอยู่ในโลกที่น่ากลัวเข้าจริง ๆ พวกเขามีหวังตายั้แ่ยังไม่ลงจอดยังโลกด้วยซ้ำกระมัง
เ้าแม่หนี่วากับบรรดาเทพที่เฝ้าสวนได้แต่หน้าเสียกับเื่ที่เกิดขึ้น นางจึงสั่งให้พวกเขาทำงานต่อไปแล้วค่อยมารายงานนางทีหลัง นางต้องรีบไปแจ้งข่าวให้จ้าวแห่งแดนเทพทราบเื่เสียก่อน ไม่เช่นนั้นหากมีงานการที่ต้องใช้เทพสายฟ้าแล้วหาตัวเขาไม่พบ นางจะถูกตำหนิเอาได้ นางรู้ดีว่าสิ่งที่นางทำไปไม่ได้ถูกต้องนัก แต่ในเมื่อเื่นี้เกิดขึ้นแล้ว นางเองก็ยินดีรับโทษเช่นกันหากท่านจ้าวแห่งแดนเทพ้าลงโทษนาง
เทพสายฟ้าใช้พลังเทพปกป้องร่างกายของเขากับหม่าฟานขณะที่ยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงมิติอันมืดมิด เขาไม่รู้ว่าหากถูกปล่อยออกจากห้วงมิติแล้วเขาจะต้องไปเกิดใหม่หรือเข้าร่างคนอื่นอย่างที่เขาเคยได้ยินเทพบางคนเล่าให้ฟัง ด้วยว่าเคยมีเหตุการณ์ที่จ้าวแห่งแดนเทพส่งเทพลงไปเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของผู้คนที่ยังไม่สมควรตาย เทพคนนั้นจึงต้องไปเข้าร่างของคนผู้นั้นตอนที่หมดลมหายใจ แต่กรณีเช่นนี้พบน้อยมากในแดนเทพ หลายพันปีจึงจะเกิดขึ้นสักครั้ง เนื่องจากจ้าวแห่งแดนเทพมักจะไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับบาปบุญของคนในโลกมนุษย์นัก เหตุที่ท่านต้องทำเช่นนั้นก็เพราะได้รับการไหว้วานจากจ้าวแห่งนรกผู้เป็สหายซึ่งได้รับิญญามาอย่างไม่เป็ธรรม จ้าวแห่งนรกจึงได้ขอให้สหายช่วยเหลือเป็ครั้งคราวไป
เทพสายฟ้าคิดถึงเื่ที่เคยได้ยินมาก็ได้แต่ใจไม่ดี เขากลัวว่าหากเขาต้องเกิดใหม่เป็เด็กน้อยแล้วเขาจะใช้ชีวิตอย่างไร เขาคงอึดอัดแทบตายเป็แน่ที่ได้แต่ร้องอ้อแอ้ ๆ เหมือนที่สหายเคยเล่าเื่ลูกเทพของตนตอนเด็กให้ฟัง ในเมื่อจิตของเขาไม่ได้ถูกลบเลือนและพลังในร่างก็ยังเต็มเปี่ยมเช่นนี้ หากเขาทำสิ่งใดที่ไม่เหมือนคนปกติ เขาจะยิ่งไม่ตกอยู่ในอันตรายหรือ ยิ่งคิดเทพสายฟ้าก็ยิ่งกังวล
หม่าฟานเองก็ใช่ว่าจะสบายใจ มันเสียใจไม่น้อยที่เป็ต้นเหตุให้เ้านายของตนต้องพลอยซวยไปด้วย หม่าฟานจึงไม่กล้าพูดสิ่งใดก่อนที่พวกเขาจะออกจากห้วงมิติ
เ้าแม่หนี่วาที่ไปขอเข้าพบจ้าวแห่งแดนเทพได้แต่เล่าเื่ราวั้แ่แรกเริ่มตามความเป็จริง กระทั่งนางเล่าจบและขอรับโทษที่นางลงโทษเ้าแมวอ้วนโดยพละการจนเกิดเื่ขึ้น
จ้าวแห่งแดนเทพนิ่งคิดเื่ที่นางเล่าทั้งหมดก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรกับเ้าแม่หนี่วา เขาได้แต่หันไปสอบถามภรรยาด้วยเห็นว่านางทั้งสองเป็สหายสนิทกัน และสิ่งที่นางทำไปก็ไม่ได้ร้ายแรงนัก หากนางปิดกั้นพลังเทพของเทพสายฟ้านั่นจึงจะร้ายแรงจริง ๆ เป็เพราะว่าไม่มีใครสร้างเกราะคุ้มร่างก่อนเข้าห้วงมิติให้กับเขา ในเมื่อเื่ก็เกิดขึ้นไปแล้ว เขาเองจึงไม่รู้ว่าจะตัดสินอย่างไร
ด้านภรรยาของจ้าวแห่งแดนเทพเองก็ปวดหัวไม่น้อย นางรู้นิสัยสหายผู้นี้ดีว่าปกตินางไม่ได้ใจร้อนเช่นนี้ นี่นางคงถูกเ้าแมวอ้วนป่วนเอาน่ะสิจึงได้โมโหจนพลั้งมือไป ใช่ว่านางกับสามีจะไม่รู้เื่เ้าแมวอ้วนที่คอยก่อกวนหยอกล้อนางฟ้าและเทพธิดาทั้งหลาย เพียงแต่พวกเขาเห็นว่ามันช่วยสร้างบรรยากาศให้กับแดนเทพไม่เงียบเหงาจึงไม่ได้ห้ามปรามการกระทำของมันแต่แรกจนเกิดเื่เช่นนี้
“ในเมื่อเื่มันเกิดขึ้นมาแล้ว ท่านพี่ก็ปล่อยให้เป็ไปตามบุญกรรมของเทพสายฟ้าเถิดเ้าค่ะ ถึงอย่างไรการลงโทษหนี่วาก็ไม่ได้ช่วยให้เรานำตัวเทพสายฟ้ากลับมาได้อยู่ดี ท่านพี่คิดว่าอย่างไรเ้าคะ”
“อืม ข้าเองก็ไม่รู้จะตัดสินอย่างไรเช่นกัน เอาตามที่เ้าว่าก็ได้น้องหญิง อย่างไรหน้าที่ของเ้าแม่หนี่วาก็มีไม่น้อยอยู่แล้ว ข้าเองก็ไม่อยากทำให้นางลำบากมากไปกว่านี้ แต่คราวหน้าคราวหลังก็ขอให้เ้านำตัวคนผิดมาให้พวกข้าตัดสินก่อนเถิด จงจำเื่ในครั้งนี้เอาไว้เป็บทเรียน เข้าใจหรือไม่”
เ้าแม่หนี่วาที่รู้สึกผิดไม่น้อยเช่นกันได้แต่รับคำอย่างเศร้าสร้อย นางไม่น่าใจร้อนเลยจริง ๆ เพียงแค่เ้าแมวอ้วนปากเปราะประจบนางเหมือนดั่งนางเป็สาวน้อย นางจึงได้โกรธที่มันไม่เคารพนางผู้เป็เทพมานับหลายหมื่นปี
หม่าฟานเองครับผ้ม
1K
